Ανοιξιάτικες αναζητήσεις στην ψευδαίσθηση

Και να που την Άνοιξη την περνάμε κλεισμένοι πίσω από ένα παράθυρο κοιτώντας τον άδειο δρόμο.

Ναι δεν είναι αστείο, είναι η πραγματική ιστορία μιας ξενιτεμένης εποχής που ήλθε, είδε και απήλθε, γιατί δεν μπόρεσε να φωλιάσει σε σκοτεινά άρρωστα πρόσωπα, ούτε ακόμη και σ’ αυτούς που δεν αδιαφορούσαν για το χάδι της. Θυμωμένη, υπόσχεται ότι δεν θα επιστρέψει μέχρι να της δώσουμε τα δανεικά που της χρωστάμε, κι αφήνοντας πολλούς να αναρωτιούνται ακόμη που έφταιξαν και ποιος τους εκδικείται για το κακό που τους βρήκε.

Κλείστηκαν όλοι μέσα λοιπόν στα καταφύγια των σπιτιών τους, για να προφυλαχθούν ή να ξορκίσουν μια απειλή ενός μπαμπούλα που δεν βλέπουν και δεν έχουν καταλάβει πολύ καλά από τις περιγραφές που δίνουν οι ειδικοί. Το μόνο σίγουρο είναι ότι η λογική συνωμότησε βίαια με τον σύμπαν για τον αναγκαστικό εγκλεισμό στο σπίτι και ο “επαναστάτης ποπολάρος” παλινδρομεί ανάμεσα στην υπακοή και στη σκέψη μιας εξέγερσης με μια επική έξοδο από το σπίτι, παρ’ όλο που ξέρει ότι στην τελική θα καταφύγει σε μια ξαφνική έφοδο στο ψυγείο.

Η τηλεόραση δεν έχει βάλει γλώσσα μέσα όλη ημέρα και τα έκτακτα τραγικά γεγονότα που μοιάζουν με πολεμικά ανακοινωθέντα κατάντησαν βαρετά και μονότονα.

Όχι δεν αισθάνομαι ότι προδίδω τη σοβαρότητα της κατάστασης. Κοιτώντας την οθόνη αναρωτιέμαι πόσο προστατευμένη είμαι στον καναπέ και αν τα ψίχουλα στο χαλί έχουν καλύτερες πιθανότητες να με αρρωστήσουν, από ότι οι συνεχείς ανακοινώσεις θανάτων, με τα κηδειόχαρτα να προσπαθούν να βγουν από την οθόνη της τηλεόρασης. Θέλουν να κολλήσουν στον τοίχο του σαλονιού για να σου υπενθυμίζουν συνεχώς ότι κινδυνεύεις, ότι είσαι έρμαιο των διαθέσεων αυτής της αόρατης αρχής και θα πρέπει τουλάχιστο να καταλάβεις πόσα πολλά διακυβεύονται στον πλανήτη , για να σε κρατήσουν ζωντανό.

Ίσως κατορθώσουν να σε βγάλουν από τον λήθαργο, και να σε τρομάξουν. Ίσως κατορθώσουν να σου χαρίσουν και μερικά ενοχικά σύνδρομα για την δυσχερή οικονομική κατάσταση που θα έρθει σύντομα σαν συνέπεια της πανδημίας. Ποιος ξέρει, ίσως ο φόβος που φυλάει τα έρμα να σιώπησε πολλά τετραγωνικά της περιοχής μου, αλλά είναι αρκετά παρήγορο ότι οι γείτονες μου όπως πάντα είναι ακόμη ζωηροί.

Όχι οι άνθρωποι δεν αλλάζουν. Δεν θέλουν να μεταλλαχθούν σε κάτι στενάχωρο. Επιτρέπουν ένα παροδικό μούδιασμα κάνοντας χάρη στο απρόσωπο σύστημα που δεν διάλεξαν και σκέφτονται ότι με την πρώτη ευκαιρία θα απλώσουν τα πόδια τους πιο μακριά από ότι φτάνουν, για να αισθανθούν έστω και για λίγο δικαιωμένοι, ή σαν παιδιά να διεκδικήσουν ακόμη και με ακρότητες ότι τους πήραν με τη βία.

Νομίζεις ότι θα τελειώσουν όλα γρήγορα; Έχεις την εντύπωση ότι θα γυρίσεις και πάλι στην κανονικότητα, τη ρουτίνα που σε κάνει να αισθάνεσαι ότι ανήκεις κάπου και ας μη γνωρίζεις κανένα γύρω σου; Η σιωπή δείχνει ότι κανείς δεν είναι σίγουρος για τίποτα.
Κι ενώ οι περισσότεροι αναρωτιούνται ακόμη, πως γύρισε η ζωή τους ανάποδα, μέσα τους ξέρουν ότι αυτές οι αλλιώτικες “διακοπές” που ήρθαν σχεδόν από το πουθενά δεν θα τους βγουν σε καλό.

Είναι γεγονός ότι το ρουτινιάρικο σκηνικό άλλαξε μέσα σε μία νύχτα κι εσύ πιστεύεις ότι έχασες τον έλεγχο της ζωής σου. Εντωμεταξύ το σπίτι έγινε ξαφνικά ένας πολυμορφικός τόπος εργασίας και διασκέδασης, όπου οι διαθέσεις και τα συναισθήματα κοντράρονται κι εναλλάσσονται τόσο γρήγορα που αναρωτιέσαι εάν έχει μείνει κάποιο ξέμπαρκο που δεν εκδηλώθηκε ακόμη.
Οι γόβες έγιναν καλτσάκια, το σακάκι ρόμπα, οι φόρμες και οι πυτζάμες δεύτερο δέρμα η ξεκούραση απέκτησε άλλο νόημα και υπόσταση στο λεξικό, και οι αντίπαλες φωνές δεν σταμάτησαν να διαφωνούν στο μυαλό.

-Γιατί γκρινιάζεις και διαφωνείς αχάριστο πλάσμα; Τι σου λείπει; Πως μπορείς να κατηγορείς αυτό που ήθελες και σου χαρίστηκε έτσι ξαφνικά; Σκέψου τις δυνατότητες που σου προσφέρονται μέσα στο κελί σου. Γιατί επαναλαμβάνεις συνέχεια τη υπερεκτιμημένη λέξη ελευθερία; Ποιο το νόημα να έχεις κάτι που δεν σου επιτρέπεται να αξιοποιήσεις όπως θέλεις; Ναι, παραδέχομαι ότι η αλήθεια είναι πικρή και δεν παρηγορεί.

Εσύ δεν ήσουν που επέμενες λέγοντας ότι η ελευθερία δεν έχει να κάνει με ανοιχτές πόρτες αλλά με ανοιχτό μυαλό; Τι εννοείς όταν λες ότι θέλεις να έχεις την ευκαιρία να σε χτυπήσει στο πρόσωπο ο παγωμένος Αρκτικός αέρας, να έχεις το δικαίωμα να πετάξεις όποτε θέλεις πέρα από τα σύννεφα, να δεις μέρη μακρινά να ξυπνήσουν μνήμες μέσα σου, να έχεις τη δυνατότητα να πας εκεί όπου ο ήλιος ανατέλλει, μεσουρανεί και δύει όποτε θέλεις, εκεί όπου η βροχή γίνεται ένα με τις σκέψεις τις έννοιες και τις ιδέες που θέλουν να υλοποιηθούν, εκεί όπου….

-Σταμάτα το μελόδραμα. Έχεις μπερδέψει τη φαντασία με το όνειρο και την ρεαλιστική πραγματικότητα με ανεκπλήρωτα όνειρα των χαμένων
παιδιών στη χώρα του ποτέ ποτέ.
-Τα όνειρα δεν έχουν οχυρά να κατακτηθούν, δεν μπορούν να περιμένουν, έχουν προσωπική σφραγίδα και κωδικό την ελευθερία.
-Με κάνεις να γελώ με αυτές τις σκέψεις σου, αλλά σου δίνω πίστωση χρόνου να το σκεφτείς και πάλι,- άλλωστε έχεις χρόνο κλεισμένη στο σπίτι.
Θα συνηθίσεις αυτή τη ζωή όπως συνήθισες να ζεις σε μια πόλη, όπως έμαθες να μη βλέπεις πάντα ήλιο αλλά το φως της λάμπας, όπως έμαθες να ανασαίνεις χωρίς να γεμίζεις καθαρό αέρα, να ντύνεσαι να μιλάς και να φέρεσαι όπως επιτρέπουν τα πρέπει, η μόδα και οι κοινωνικές συμβάσεις.

Έστω και αργά κατάλαβες ότι η κατάκτηση του χάρτινου πύργου και η συλλογή από χάντρες και καθρεφτάκια είναι μάταιη, αλλά ποιος θα σε κρίνει όταν πάνω στον παροξυσμό της επιθυμίας, ο χρόνος και το ψέμα μετρούν διαφορετικά.
Ναι, έτσι ονόμασες το ψέμα: -δίψα για ζωή και πίστεψες ότι θα σου χαρίσει το μαγικό λυχνάρι για να ικανοποιήσει κάθε επιθυμία. Ίσως σου υποσχέθηκε να φέρει και την ευτυχία, αλλά σίγουρα δεν ανέφερε ότι θα τη γνωρίσεις γιατί ξέρει καλά να κρύβεται και να αλλάζει πρόσωπα.
Όπως έμαθες να δέχεσαι ότι σου προσφέρουν και όχι αυτό που θέλεις, έτσι έμαθες να μη διεκδικείς το αυτονόητο αλλά κάτι λιγότερο από τον απόλυτο παραλογισμό. Έμαθες να ζεις μαζί με τα αγαπημένα σου πρόσωπα σε αυτό που αποκαλείς μοναξιά. Έμαθες με βίαιο τρόπο ότι όλα στη ζωή σου έχουν ημερομηνία λήξης, αν και δεν πρόκειται ποτέ να συμβιβαστείς με την ιδέα του θανάτου.

Έχεις καταλάβει ότι σε εκπαίδευσαν να λες ότι ζεις ενώ κοιμάσαι κι ονειρεύεσαι; Ίσως καταλάβεις ότι αυτό που σου έμαθαν να λες ζωή, συνεχίζει να προχωράει άλλοτε αργά κι άλλοτε πολύ γρήγορα, αλλά πάντα εμπρός τρώγοντας κάθε λεπτό της ώρας κι από ένα εκατοστό του ανηφορικού δρόμου, άλλες φορές με τη δική σου συναίνεση και άλλες φορές χωρίς εσένα. Θα καταλάβεις ότι η λογική παλεύει με το παράλογο δίνοντας συνεχείς αντιφάσεις στη ζωή σου μέχρι να συνειδητοποιήσεις ότι η άμμος στην κλεψύδρα που κρατάς στα χέρια σου τελειώνει.

Τότε θα νιώσεις την πίκρα και θα συνειδητοποιήσεις ότι ο χρόνος ήταν άλλη μια απάτη, γιατί μέσα σου δεν έπαψες ποτέ να είσαι ένα παιδί που θέλει να ξεχνά-να μη θυμάται το σκοτάδι που φοβάται. Κλείνει πεισματικά τα μάτια προσπαθώντας να συγκρατήσει τα δάκρυα και ψάχνει να θυμηθεί αυτή τη ζεστή αγκαλιά που είχε την ασφάλεια και τη σιγουριά της αληθινής αγάπης. Αυτά τα χέρια την κρατούσαν για να μπορεί να πετάει μέσα σ’ αυτό το απέραντο σκοτεινό σύμπαν και της έλεγαν ότι θα είναι πάντα μαζί της. Αυτό το παιδί δεν αναγνωρίζει τον εαυτό του καθώς κοιτάζει το είδωλό του στην βιτρίνα του κλειστού καταστήματος.

Παρασύρθηκα και πάλι. Ναι ξέρω, τα κλαψουρίσματα είναι αδυναμία που δεν σου ταιριάζει και τη φωνή σου δεν θα την ακούσει κανείς μέσα στο σκοτεινό πηγάδι. Γι’ αυτό δέσε τις πληγές και μην παραδίνεις τα όπλα σου ποτέ σε κανένα. Τίποτα δεν τέλειωσε, ο πόλεμος συνεχίζεται, αλλά οι φλόγες της αγάπης Του δεν έπαψαν ποτέ να χαϊδεύουν, να καίνε και να υπενθυμίζουν σε όλους ότι η ελπίδα και το Φως ανήκει στον Χριστό.

Δέσπω

photo pexels