Ο Ελληνάκος!

(Εμπνευσμένο από το “Άκου ανθρωπάκο”, του Β. Ράιχ, ένα βιβλίο που αλλάζει ζωές)

Νεοέλληνας. Ένα μωσαϊκό αντιθέσεων, τόσο κραυγαλέων, που τον κάνουν να μοιάζει τουλάχιστον περίεργος σαν ον.

Ένα περίεργο μίγμα Παλιάς και Νέας Τάξης, ανακατεμένο. Εύκολα ενθουσιάζεται και εύκολα απογοητεύεται. Ακραιφνής πατριώτης “που δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί του” και θρησκευόμενος σε βαθμό δεισιδαιμονίας, ταυτόχρονα και λουφαδόρος, παρτάκιας, μικροκομπιναδόρος, κομμουνιστής βαθιά στην ψυχή. Ένας άνθρωπος περήφανος για τους προγόνους του -και ας μην ξέρει σχεδόν τίποτα για αυτούς!

-Ξέρω τα βασικά.

Ούτε αυτά δεν ξέρεις, αλλά ας το αφήσουμε για τώρα. Ξέρεις, όλοι έχουμε αναρωτηθεί από καιρού εις καιρόν, γιατί είμαστε σαν λαός έτσι όπως είμαστε.

-Φταίνε οι ξένοι που μας μισούν και συνωμοτούν και οι προδ…

…μη βιάζεσαι! Το να βιάζεσαι να μιλήσεις, δεν είναι καλό σημάδι. Το να έχεις μια έτοιμη απάντηση-κονσέρβα, μάλλον δείχνει ότι δεν τη σκέφτηκες καν εσύ ο ίδιος. Σου την επέβαλαν, όπως σου επέβαλαν σχεδόν όλο τον τρόπο σκέψης σου.

-Είδες, άλλοι φταίνε!

Φταις και εσύ που τη δέχθηκες. Δεν μπορούν να φταίνε πάντα οι άλλοι. Εσύ δεν φταις ποτέ; Αλήθεια, γιατί πάντα φταίνε οι άλλοι; Πες τους “κακούς πολιτικούς”, πες τους “ξένους”, πες τους “μασόνους”, πες τους “εξωγήινους” ή ότι άλλο κατεβάσει το κεφάλι σου, πες τους όπως θέλεις, αλλά γιατί φταίνε μονίμως οι άλλοι; Μήπως….για να μη φταις εσύ ποτέ; Μήπως, λέω ΜΗΠΩΣ, έχεις εθιστεί να είσαι το θύμα της υπόθεσης; Ο κακομοίρης “λαουτζίκος” πού δέχεται παθητικά ό,τι του φέρει η μοίρα; (Και οι “άλλοι” βέβαια, μη ξεχνιόμαστε….). Ηδονίζεσαι να σε πατούν στο χώμα, αρκεί να έχεις κάποιον να βρίζεις, κάποιον να σου φταίει, κάποιον φανταχτερό εχθρό, που όμως είναι ανίκητος και ανήθικος και εσύ -εσύ ο…ηθικός, εσύ ο … πτωχός πλην τίμιος- να δέχεσαι τα ραπίσματα της “άτιμης κοινωνίας” και να σκύβεις το κεφάλι απογοητευμένος, βράζοντας από οργή και νεύρα μέσα σου για να γυρίσεις στο σπίτι σου να δεις ειδήσεις το βράδυ και να ξεκινήσει νέος γύρος ύβρεων, οργής και κρίσης επί παντός επιστητού.

Ω, ναι ξέχασα. Έχεις και το αλάθητο. Ξέρεις και τα πάντα για τα πάντα και όχι μόνο αυτό, αλλά κανείς άλλος δεν υπάρχει η πιθανότητα να τα ξέρει, έστω και λίγο, καλύτερα από εσένα. Το να είσαι πρόθυμος να εξετάσεις μια άλλη άποψη, το να έχεις στο πίσω μέρος του μυαλού σου ότι μπορεί να κάνεις και λάθος, είναι μάλλον ξένο για σένα. Βέβαια, το είπαν οι πρόγονοί σου ότι είναι αρετή και είσαι περήφανος για αυτό, αλλά προς Θεού, όχι να το εφαρμόσεις κιόλας! Μην τρελαθούμε!

Είσαι ακόμα εδώ; Δεν έφυγες προσβεβλημένος, με πληγωμένο εγωισμό, να διαβάσεις κάτι φιλικό για τον εγωισμό σου; Ίσως τις προγραμματικές δηλώσεις κάποιου νέου κομματιδίου που θα σου υπόσχεται εκ του ασφαλούς λαγούς με πετραχήλια, εύκολο χρήμα και άφθονη εθνική υπερηφάνεια… Ναι, αυτή που σου ξεχειλίζει, μέχρι να έρθει η πρώτη αναποδιά.

Ξέρεις, το μυστικό ενός γερού οργανισμού δεν είναι να μην αρρωσταίνει, αλλά να μπορεί να αναρρώνει εύκολα και να αποφεύγει τα χειρότερα. Να μπορεί να ελίσσεται, να αυτοσχεδιάζει, να προσαρμόζεται και να ανταπεξέρχεται. Όχι να είναι μονολιθικός. Όχι να είναι ξεροκέφαλος και στενόμυαλος. Θυμάσαι τους Σπαρτιάτες. Πού ήταν, όταν οι Έλληνες κατακτούσαν την Ασία; Ναι, ακριβώς, σε μια ασήμαντη κωμόπολη ανάμεσα σε δυο βουνά, ξεχασμένοι και περιφρονημένοι από όλους, γιατί δεν μπορούσαν να ανεχθούν κάτι καλύτερο πάνω από αυτούς, δεν μπορούσαν να ελιχθούν, δεν μπορούσαν να προσαρμοστούν στη ρεαλιστική πραγματικότητα του σκληρού κόσμου μας. Σαν κι εσένα! Τι, όχι; Πότε ήταν η τελευταία φορά που δέχθηκες να υπάρχει κάποιος καλύτερος πάνω από εσένα; Πότε δέχθηκες για τελευταία φορά την άποψη ενός άλλου ως ορθότερη και δεν υπερασπίστηκες με μονολιθική μονοτονία τη δική σου εγωιστική γνώμη; Δεν θα πω άλλα, το κατάλαβες θαρρώ.

-Μα έχω το δικαίωμα της άποψης! Πώς μου το στερείς; Είμαι ελεύθερα σκεπτόμενος!

Δεν ξέρω, αλλά έχω μια φρικτή υποψία ότι θα το στερούσες και εσύ από όλους τους άλλους αν σου δινόταν η ευκαιρία. Βέβαια, τώρα διαμαρτύρεσαι. Σου δίνω ένα δίκιο. Όσο για το ελεύθερα σκεπτόμενος, δεν θα σχολιάσω κάτι. Είναι προφανές ότι δεν είσαι. Και δεν είσαι, γιατί σκέπτεσαι αλλοπρόσαλλα. Από τη μία ουρλιάζεις ενθουσιασμένος στις παρελάσεις “Ζήτω!”, από την άλλη αποφεύγεις τη στράτευσή σου γιατί “δεν έχουμε όπλα, είμαστε αδύναμοι, ο στρατός είναι μπάχαλο, θα μας νικήσουν, είμαστε έτσι, είμαστε αλλιώς” και άλλα ευφάνταστα. Από τη μία “μπράβο παλικάρια”, όταν τα πάμε καλά, από την άλλη “προδότες!” όταν τα πάμε άσχημα. Και οι προδότες είναι πάντα οι ηγέτες, ωσάν να ήταν πανταχού παρόντες και παντοδύναμοι θεοί και σε εγκατέλειψαν καημένε μου. Αχνοφαίνεται κάποιο κόμπλεξ σχετικά με την ηγεσία, ή είναι ιδέα μου; Θα ήθελες να είσαι ηγέτης σε κάτι και σου στερήθηκε η ευκαιρία; Συγχώρεσέ με, λησμόνησα ότι είσαι ΚΑΙ στρατηγός μέσα σε όλα τα άλλα. Και όχι μόνο στρατηγός, μα και στρατηλάτης άμα λάχει!

-Άμα ήμουν εγώ, θα έδινα διαταγή να κάνουμε αυτό και το άλλο…

Ωραία! Ανέλαβε λοιπόν μπροστάρης μας! Γίνε ο οδοστρωτήρας που θα μας ανοίξει το δρόμο ως την Κόκκινη Μηλιά! Τι περιμένεις; Δεν σε ακούω. Μάλλον μοιάζεις με κόμμα που λέει πολλά και μεγάλα, καθώς γνωρίζει ότι δεν θα χρειαστεί ποτέ να πάρει την ευθύνη να τα πράξει.

Είπα ευθύνη, ε; Καταραμένη λέξη. Η ευθύνη μας θυμίζει ότι δεν φταίνε για όλα οι άλλοι. Ζητάς ευθύνη από το απρόσωπο, απροσδιόριστης έννοιας κράτος για να σε προστατέψει από την πλημμύρα, τη στιγμή που εσύ ο ίδιος λάδωνες το κράτος να κάνει τα στραβά μάτια για το σπίτι σου, που έχτισες σε ρέμα. Και τώρα, αντί να παραδεχθείς το σφάλμα, κλαψουρίζεις ως συνήθως, ζητώντας ευθύνες από άλλους. Μωραίνει Κύριος ον βούλεται απολέσαι. Ζητάς από το κράτος να σε προστατέψει από ληστές, ενώ εσύ περπατάς σφυρίζοντας αδιάφορα και περιμένοντας τον αστυνομικό στη λευκή μηχανή να εμφανιστεί ως άλλος Αη-Γιώργης σε λευκό άλογο να σε σώσει από τον “κακό”, όταν χρειαστεί. Και αν δεν τύχει να είναι εκεί, φωνάζεις “πού είναι το κράτος;”, λες και είχε υποχρέωση να σου παρέχει προσωπικό σωματοφύλακα.

Εσύ, αλήθεια, τι έκανες για να προστατευτείς από μόνος σου; Τι έκανες για να μην καεί το σπίτι σου που είναι σε επικίνδυνη περιοχή; Τι έκανες για να προστατεύσεις την πατρίδα, για την οποία τόσο κόπτεσαι; Μήπως το μόνο που έκανες είναι να την υπονομεύεις διαρκώς; Να βλέπεις παντού ήττες, παντοδύναμους εχθρούς με αξιοθαύμαστη ηγεσία και στρατούς ικανούς να ισοπεδώσουν το σύμπαν, ενώ εμείς είμεθα οι ανικανότατοι του κόσμου; Αλήθεια, πείτε μας από πού ψώνισαν όλη αυτή την ικανότητα, να πάμε και εμείς να ψωνίσουμε! Δεν έχω καταλάβει ακόμη,γιατί σου αρέσει να είσαι ο αδύναμος της υπόθεσης, ειλικρινά.

Έχω βάσιμους λόγους να ανησυχώ ότι εθίστηκες στο να είσαι ο ηττημένος, ο κακομοίρης. Ο ένδοξα, έστω, ηττημένος περήφανος κακομοίρης. Λογικό είναι. Το μόνο που γνωρίζεις είναι η Άλωση της Κωνσταντινούπολης, αλλά δεν ξέρεις πως κάποτε πολεμούσαμε στη Συρία, στην Αρμενία και στη Γαλιλαία, σταματώντας στίφη Μουσουλμανικών ορδών, σώζοντας την Ευρώπη! Ξέρεις την καταστροφή της Σμύρνης και τη Γενοκτονία των Ελλήνων της Μ. Ασίας, αλλά δεν ξέρεις πώς είχαμε φτάσει έξω από την Άγκυρα και την Κωνσταντινούπολη, αφού είχαμε σαρώσει προηγουμένως τη Μακεδονία και την Ήπειρο! Ξέρεις την Κατοχή, μα αγνοείς τα έπη στην Β. Ήπειρο! Ξέρεις την Κυπριακή τραγωδία, μα είναι ζήτημα αν έχεις ακούσει ποτέ τα αρχικά Ε.Ο.Κ.Α! Λογικό να αισθάνεσαι υποσυνείδητα ότι είσαι ο διαρκώς ηττημένος λοιπόν. Μάθε την ιστορία σου, για την οποία διατείνεσαι ότι είσαι περήφανος και ΕΦΑΡΜΟΣΕ ΤΗΝ. Μάθε, σκέψου, εφάρμοσε στη σύγχρονη εποχή. Θα το βρεις αναζωογονητικό, στο υπόσχομαι.

Και σταμάτα να απελπίζεσαι. Σταμάτα να απογοητεύεσαι και να πετάς τα όπλα με την πρώτη δυσκολία. Ποτέ τα καλά δεν κρατούν για πάντα, οπότε μπορείς να ξέρεις τι να περιμένεις. Ποτέ τα κακά όμως δεν κρατούν και αυτά για πάντα. Φαντάζεσαι πώς θα σε κοιτούσε ένας Έλληνας του 1898, έναν μόλις χρόνο μετά την ήττα από τους Τούρκους, αν του έλεγες ότι σε 24 χρόνια μόνο, θα έβλεπε την Ελλάδα έξω από την Άγκυρα και να απειλεί να καταλάβει την ίδια τη Βασιλεύουσα 3 φορές (1919-1922-1923); Άσε πια τη μιζέρια, τη γκρίνια και την κακομοιριά επί παντός επιστητού! Το μόνο που κάνεις είναι να υποσκάφτεις τα ίδια σου τα θεμέλια, όπως και αυτά των παιδιών σου. Άσε και το ξερολισμό και το “ναι αλλά”, γιατί γίνεσαι σαν αυτούς που υποτίθεται σιχαίνεσαι. Φιλοσόφησε τη ζωή σου και ζήσε ανάλογα.

Και, που να πάρει, να πεις ότι δεν είχαμε ένα κάρο εγχώριας επινόησης φιλοσοφίες ζωής! Ξανάνιωσε, ζήσε και πάλι. Υπάρχουν δυσκολίες, το ξέρω, μα πες μου αν γνωρίζεις μια περίοδο που δεν υπήρχαν! Είσαι απογοητευμένος, σε καταλαβαίνω και εδώ και θα μπορούσα να σε υπερασπιστώ, μα έχεις την ευκαιρία να μην αφήνεις το φόβο και την ηττοπάθειά σου να σε κυριεύουν. Άσε τον εθισμό σου στους πηχυαίους τίτλους καταστροφής και τραγωδίας, τίτλους μόνο για το θεαθήναι και μάθε τι θα πει ψυχραιμία και λογική. Μάθε τι θα πει ηθικό και φρόνημα. Μάθε τι θα πει “εγώ είμαι το κράτος”. Μάθε τι θα πει αυτοκυριαρχία. Καν’το! Και το μέλλον θα είναι δικό σου, αγαπημένε μου Ελληνάκο και γίνε ξανά Έλληνας.

Αυτή τη στιγμή απορώ, αν θα έπρεπε να κοιτώ τον καθρέπτη καθώς γράφω…

ΔΙΟΝΥΣΟΣ1991ΕΛ

photo pexels