Αίσωπος. Καθόλου politically correct.

Πολλά παραμύθια του Αισώπου έχουν φτάσει ως στις μέρες μας.

Αν και πέρασαν τρεις χιλιάδες χρόνια διαβάζονται ακόμη και σήμερα με ευχαρίστηση.
Είναι παραμύθια – σαν διηγήματα, σαν διδαχές ή ακόμη και σαν παροιμίες ή γνωμικά, λίγο πιο μεγάλα από αυτά που χρησιμοποιούμε στον προφορικό λόγο – που διασκεδάζουν, ψυχαγωγούν και διαπαιδαγωγούν. Ακόμη συμβουλεύουν τα παιδιά και προβάλλουν σωστά πρότυπα, πρακτικές και στάσεις ζωής.
Ένα λοιπόν από αυτά τα παραμύθια έχει ως εξής:

Μια φορά κι ένα καιρό ένα μικρό αρνάκι, αφού ξέκοψε λίγο από το κοπάδι του, πλησίασε ένα ρυάκι κι έσκυψε να πιεί λίγο νερό. Εκείνη την ώρα εμφανίστηκε ένας λύκος που του είπε:
– « Γιατί πίνεις από το ρυάκι αυτό; Είναι δικό μου και μου το βρωμίζεις. »
– « Μα δεν πάτησα μέσα στο νερό» είπε το προβατάκι. «Μόνον τη μουσούδα μου βούτηξα λίγο».

– «Άσε τις δικαιολογίες, εγώ θα σε φάω» του απάντησε ο λύκος. «Σε θυμάμαι και πέρυσι που είχες κάνει πάλι τα ίδια.»
– «Μα εγώ πέρυσι δεν είχα γεννηθεί.» απάντησε το αρνάκι.
– « Τι μας λες, σε θυμάμαι και εσένα και τον αδελφό σου. Θα σου δείξω εγώ.» είπε ο λύκος δείχνοντας τα δόντια του.
– «Μα δεν έχω αδέλφια.» ίσα που πρόλαβε να απαντήσει το αρνάκι, προτού ο λύκος ορμήξει κατά πάνω του .

Βλέπουμε λοιπόν ότι στο παραπάνω παραμύθι το προβατάκι κακώς έπιανε κουβέντα με τον λύκο. Έπρεπε από πριν να ξέρει, να είναι υποψιασμένο και όχι με αφέλεια να κάθεται και να απαντάει στον λύκο. Έπρεπε να σηκωθεί και να φύγει, να τρέξει ή και να φωνάξει σε βοήθεια. Ο λύκος είχε το σκοπό του, απλώς πούλησε και λίγο πρόλογο στην αρχή. Ήθελε να φάει το προβατάκι (ξεκάθαρο) αλλά προέβαλε και μερικά επιχειρήματα (όντας βέβαια σίγουρος για το τελικό αποτέλεσμα).
Είναι λοιπόν το παραμύθι αυτό ένα πολύ διδακτικό παραμύθι.

Ή μήπως όχι;
Μήπως εν έτει 2019 πρέπει να αναθεωρήσουμε κάποια πράγματα (όπως ήδη έχουν κάνει σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες εδώ και κάποια χρόνια). Μήπως στιγματίζει τον άμοιρο λύκο, ως κακό και άγριο; Μήπως κάνει τα παιδιά λυκοφοβικά; Μήπως τα διδάσκει να φοβούνται το ξένο, το διαφορετικό; Μήπως δεν τους επιτρέπει να πλησιάσουν και να αγαπήσουν τον άλλο; Μήπως καλλιεργεί το ρατσισμό;

Η δικιά μου απάντηση στα παραπάνω ερωτήματα είναι η εξής:
«Κουραφέξαλα. Μας έχουν πρήξει με τις βλακείες τους.»

Ένας εγκλωβισμένος στο μπoτ του.
Ευχαριστώ τον Δημοσθένη Λιακόπουλο για τη νοοτροπία που μας περνάει.

photo pexels

  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  

Σχετικά άρθρα:

loading...
loading...