Αγία Αικατερίνη – Το εκρηκτικό μίγμα!

Η μεγαλομάρτυς Αγία Αικατερίνη, γεννήθηκε το 294 μ.Χ. στην Αλεξάνδρεια.

Ήταν κόρη του Έλληνα ηγεμόνα της πόλης Κόστου. Η φήμη της έφτασε μέχρι τη Ρώμη, όσον αφορά την σοφία της και τη μοναδική μόρφωσή της. Μελετούσε διαρκώς τα έργα των Ελλήνων σοφών στην βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας, που είχε την τύχη να την έχει δίπλα της.

Σπούδασε φιλοσοφία, μαθηματικά, ρητορική, ιατρική και αστρονομία. Η μόρφωση της Αγίας Αικατερίνης, η αριστοκρατική καταγωγή της, το ήθος της και η εκτυφλωτική ομορφιά της, την έκαναν περιζήτητη μεταξύ των νέων της εποχής της. Εκείνη όμως αρνιόταν κάθε πρόταση, μέχρι που γνώρισε τον Ιησού Χριστό. Βαπτίστηκε χριστιανή και χάριν του Κυρίου της παρέμεινε παρθένος και ανύμφευτη και έτσι μαρτύρησε, αρνούμενη να αρνηθεί τον Χριστό.

Στις αρχές του 4ου μ.Χ. αιώνα, την κάλεσαν στην αυλή του αυτοκράτορα της Ρώμης Μαξέντιου, στον οποίο δήλωσε την ελληνική της μόρφωση, αλλά και την πίστη της στον Χριστό.

Ο αυτοκράτορας μένοντας έκθαμβος από την ομορφιά, αλλά και από τις πολυποίκιλες γνώσεις της, έδωσε εντολή να συγκεντρωθούν οι πενήντα ικανότεροι ρήτορες από όλη την αυτοκρατορία, με σκοπό να πείσουν την Αγία Αικατερίνη να απαρνηθεί τον Χριστό, ώστε να μην την σκοτώσουν.

Η Αγία Αικατερίνη αντιμετώπισε τους ρήτορες ενώπιον του Μαξεντίου. Την σκηνή αυτή απεικονίζει τοιχογραφία, στον ιερό ναό της Αγίας Παρασκευής, στο Μεγάλο Χωριό Ευρυτανίας.

Φανταστείτε τη σκηνή, στο πολυτελές παλάτι του αυτοκράτορα-μαριονέττα της Μαύρης Αδελφότητας Μαξέντιου, όπου η Ελληνίδα Αγία Αικατερίνη, βρικότανε αντιμέτωπη με τον ανθό των λογίων και ρητόρων της εποχής.

Οι ρήτορες είχανε όλοι τους ελληνική μόρφωση, αφού άλλου είδους μόρφωση δεν υπήρχε. Πενήντα στον αριθμό. Κι όμως η ελληνική τους μόρφωση και ο μεγάλος αριθμός τους δεν αρκούσε.

Μέσα στην αίθουσα, υπήρχανε και δούλοι από διάφορες επαρχίες του ρωμαϊκού κράτους, αρκετοί από τους οποίους ήταν και κρυπτοχριστιανοί. Ήθελαν κι αυτοί να αντιμετωπίσουν τους λόγιους, ήθελαν κι αυτοί να μιλήσουν. Ήταν όμως και αυτοί ανήμποροι και ανίκανοι μπροστά στους πενήντα ρήτορες. Κανείς τους δεν είχε αυτό, που είχε η Αγία Αικατερίνη, για τη «μάχη» που θα ακολουθούσε. Κανείς τους δεν είχε το «εκρηκτικό μίγμα».

Αυτά που ειπώθηκαν επιβεβαιώνονται από το εκδοθέν μαρτυρολόγιο της Ιεράς Μονής του Σινά, αλλά και από περγαμηνή, που χρονολογείται τον 11ο αιώνα και προέρχεται από τη Μονή Δοχειαρίου του Αγίου Όρους.

Η Αγία Αικατερίνη, «καθάρισε» τους πενήντα ρήτορες με συνοπτικές διαδικασίες, λέγοντας, ότι θεωρεί περιττό να τους πει ο,τιδήποτε από αυτά που λένε οι Χριστιανοί. Για το λόγο αυτό, τους είπε, θα χρησιμοποιούσε δύο προφητείες που δόθηκαν πριν τον Χριστό. Γυρίζει λοιπόν σε έναν από αυτούς και του λέει:

«Ίνα δε σοι τα περί αυτού και από των υμετέρων πιστώσομαι. Ούτω γαρ αν είη πάντως ανύποπτος και η μαρτυρία της σοφωτάτης εν γυναιξίν άκουε Σιβύλλης. Την κατά σάρκα γέννησιν αυτού, και την περί ημάς πρόνοιαν, και την άφατον αυτού κηδεμονίαν σαφώς υποσημαινούσης. Ει βούλει, και αυτών επακούσωμεν των ρημάτων. «Οψέ ποτέ τις επί πολυσχεδή ταύτην ελάσειε γην, και δίχα σφάλματος γενήσεται σαρξ. Ακαμάτοις δε θεότητος όροις. Ανιάτων παθών λύσει φθοράν, και τούτω φθόνος γενήσεται εξ απίστου λαού. Και προς ύψος κρεμασθήσεται, ως θανάτου κατάδικος. Ταύτα δε πάντα πείσεται πράως».

Όρα δε σοι και τον αψευδή μάντιν Απόλλωνα. Της συνήθους ασάφειας και της λοξότητος επιλελησμένον, και γυμνήν την αλήθειαν αναδιδόντα και μη βουλόμενον. «Εις με, φησί, βιάζεται ουράνιος. Ος εστί φως τριλαμπές. Ο δε παθών θεός εστί, και ου θεότης πάθεν αυτή. Άμφω γαρ βροτόσωμος και άμβροτος. Αυτός θεός ήδη και ανήρ, πάντα φέρων εκ θνητής. Σταυρόν, ύβριν, ταφήν, ος και από βλεφάρων ποτέ χευάτο δάκρυα θερμά. Ος πέντε χιλιάδας πυρών κόρεσε. Το γαρ θέλεν άβροτος αλκή. Χριστός θεός εμός εστίν. Ος εν ξύλω εξετανύσθη, ος θάνεν, ος εκ ταφής εις πόλον ώρτο». Ταύτα Απόλλων διέξεισιν ο θεός σου». (Μαρτυρολόγιον Σινά, Γ΄ Μαρτύριο, 11, σελ. 115)΄.

Του είπε δηλαδή:

«Για να σου αποδείξω τα σχετικά με αυτόν (εννοούσε τον Χριστό), θα πάρω στοιχεία από τους δικούς σου. Διότι έτσι η απόδειξή μου θα είναι έγκυρη, παρμένη από την σοφώτατη των γυναικών Σίβυλλα. Για την κατά σάρκα γέννησή Του και για την πρόνοιά Του για εμάς και για την ανείπωτη φροντίδα Του, σαφώς σημειώνει. Αν θέλετε, ας ακούσουμε τα ίδια της τα λόγια: “Ύστερα από πολύ καιρό θα φθάσει κάποιος εις αυτήν την πολύπλοκη γη και θα γεννηθεί με σάρκα τέλεια. Με ανεξάντλητα θεϊκά όρια. Θα λυτρώσει τον άνθρωπο από την φθορά των ανιάτων παθών και θα τον φθονήσει ένας άπιστος λαός (οι Εβραίοι). Και θα κρεμασθεί ψηλά σαν κατάδικος εις θάνατον. Όλα αυτά θα τα υπομείνει με πραότητα”.

Πρόσεξε και τον δίχως ψεύδος μάντη Απόλλωνα. Αυτόν που έχει ξεχάσει την συνηθισμένη του ασάφεια και τα πλάγια λόγια και δίνει γυμνή την αλήθεια ακόμη και χωρίς την δική του θέληση. “Με πιέζει, λέει, ένας ουράνιος. Ο οποίος είναι φως τριλαμπές. Αυτός δε που θα υποστεί τα πάθη, Θεός είναι, χωρίς να πάθει τίποτε η θεότητά του. Διότι είναι συγχρόνως θνητός και αθάνατος. Αυτός είναι συγχρόνως θεός και άνδρας, παίρνοντας όλα τα ανθρώπινα χαρακτηριστικά από θνητή γυναίκα. Από τον σταυρό, την ύβρη, την ταφή, από τα μάτια του έχυσε δάκρυα θερμά. Αυτός πέντε χιλιάδες χόρτασε με (πέντε) άρτους. Ο Χριστός είναι ο δικός μου Θεός. Ο οποίος εσταυρώθη εις το ξύλον, ο οποίος πέθανε, ο οποίος εκ του τάφου ανήλθε εις τον ουρανόν”. Αυτά διηγείται ο Απόλλων ο θεός σου».

Όλοι οι ρήτορες έμειναν άφωνοι, διότι αυτές οι προφητείες ήτανε γνωστές, και από τον ελληνικό κόσμο προερχόμενες, και όχι από τον «άπιστο λαό», δηλαδή τους Εβραίους, οι οποίοι τον μίσησαν, σύμφωνα με τη Σίβυλλα.

Επιτρέψτε μου μάλιστα να προσθέσω, ότι ο χρησμός του Απόλλωνος, με την ομολογία «Χριστός θεός εμός εστίν. Ος εν ξύλω εξετανύσθη, ος θάνεν, ος εκ ταφής εις πόλον ώρτο», υπάρχει και σε χειρόγραφο από περγαμηνή του 11ου αιώνα, που αναφέρεται στο μαρτύριο της Αγίας Αικατερίνης και βρίσκεται στο Άγιον Όρος, στην Μονή Δοχειαρίου, κώδικας 5, φ. 124β.

Δεν μπορούσε να υπάρξει αντίλογος στα λόγια της Αγίας Αικατερίνης, επειδή χρησιμοποίησε τα δεδομένα, που την εποχή εκείνη ήταν αποδεκτά και σύμφωνα με αυτά, τόσο η Σίβυλλα όσο και ο Απολλώνιος χρησμός, μιλούσαν ξεκάθαρα για αυτά που συνέβησαν πριν από λίγα, για εκείνη την εποχή χρόνια, κι όλα μιλούσαν για τον Χριστό. Όπως δηλαδή, τους είχε πει η φέρουσα το «εκρηκτικό μίγμα», οι αποδείξεις της θα ήτανε ατράνταχτες.

Οι πενήντα ρήτορες δέχθηκαν τη θεότητα του Χριστού και οι εκπρόσωποι της Μαύρης Αδελφότητας στην Ρώμη, έδωσαν εντολή στον Μαξέντιο, να τους ρίξει στην πυρά, διότι δεν έπρεπε αυτό να μαθευτεί πουθενά.

Η Αγία Αικατερίνη υπέστη φρικτά βασανιστήρια για να αρνηθεί τον Χριστό, και η Χάρις του Θεού την σκέπασε και τα άντεξε όλα, αφού κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να υποστεί τον ακραίο βασανισμό. Μετά και από αυτά, διετάχθη να αποκεφαλισθεί.

Αυτή, η φέρουσα το εκρηκτικό μίγμα, μία νεαρή γυναίκα που έδωσε τη ζωή της για να μην αρνηθεί τον Χριστό, πιστεύω πως μπορεί να λέγεται αγία και είναι ύβρις προς όλους αυτούς τους μάρτυρες, το να ονομάζουμε αγίους τους αυτοκράτορες και τους πατριάρχες.

Η μαρτυρία της Αγίας Αικατερίνης και η αποδοχή της για τις προφητείες της αρχαίας Ελλάδας, μας κάνει ακόμη περισσότερο να αναρωτιόμαστε, γιατί ακόμη και η έρευνα των αρχαίων ελληνικών γραφών είναι αίρεση; Ο σκοταδισμός αυτός είναι ύβρις προς τον Θεό, που δεν φοβάται την αλήθεια.

ΠΗΓΉ: Τόμος 15 της σειράς ΓΙΑΤΙ ΚΑΙ ΠΩΣ ΖΟΥΝ ΑΝΑΜΕΣΑ ΜΑΣ του Δημοσθένη Λιακόπουλου:”ΤΟ ΕΚΡΗΚΤΙΚΟ ΜΙΓΜΑ ΚΑΙ Ο ΠΟΛΕΜΑΡΧΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ”.

Δόξα Σοι ο Θεός, η μόνη ελπίς ημών δόξα Σοι!

ΜΑΡΙΑ ✞Ιησούς Χριστός Νικά✞

photo pexels

  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  

Σχετικά άρθρα:

loading...
loading...