Η έρευνα, με επικεφαλής τον θαλάσσιο οικολόγο του Πανεπιστημίου του Νιούκαστλ, Τζέρεμι Ντέι, περιελάμβανε το δέσιμο αχινών στην είσοδο ενός άντρου αστακών -που φιλοξενούν τουλάχιστον 20 μεγάλους αστακούς ανατολικού βράχου- κοντά στο Wollongong στη νότια ακτή της Νέας Νότιας Ουαλίας.

«Περιμέναμε ότι αυτό θα είχε ως αποτέλεσμα υψηλότερα ποσοστά θήρευσης από αστακούς, αλλά δεν είναι αυτό που βρήκαμε», είπε. «Καρχαρίες μπήκαν και τους κατασπάραξαν».

Η μελέτη, που δημοσιεύτηκε στο Frontiers in Marine Science , σχεδιάστηκε για να ελέγξει την υπόθεση ότι οι αστακοί έπαιξαν βασικό ρόλο στη ρύθμιση του αριθμού των αχινών. Τα αποτελέσματα τόνισαν τη σημασία των αγνοούμενων αρπακτικών – όπως οι καρχαρίες.

Πάνω από 25 νύχτες την άνοιξη του 2023, οι ερευνητές έδεσαν 100 αχινούς με κοντό ράμφος έξω από το κρησφύγετο, καθώς οι υποβρύχιες κάμερες κατέγραψαν τη μοίρα των αχινών.

Οι καρχαρίες ήταν το κύριο αρπακτικό, που έτρωγε το 45%, ενώ οι αστακοί έφαγαν λιγότερο από το ένα δέκατο αυτού (4%).

Ο Δρ John Keane είναι ένας επιστήμονας αλιείας που ερευνά τους αχινούς στο Ινστιτούτο Θαλάσσιων και Ανταρκτικών Μελετών στο Πανεπιστήμιο της Τασμανίας.

photo: freepik