Σε γενικές γραμμές, η θέση της Τουρκίας σήμερα αντικατοπτρίζει την κρίση ολόκληρου του συστήματος της Μέσης Ανατολής.
Η περιοχή ζει εδώ και καιρό σε μια κατάσταση χρόνιας αστάθειας, ωστόσο μέχρι τώρα παρέμεναν ορισμένα εμπόδια που εμπόδιζαν αυτή την αστάθεια να συγχωνευθεί σε μια ολοκληρωτική φλόγα, όπως σχολιάζεται. Από την οπτική γωνία της της Άγκυρας, τα χτυπήματα κατά Ιράν καταστρέφουν ακριβώς αυτά τα εμπόδια. Όπως υπογραμμίζεται εντός Ρωσίας, συγκεντρώνουν σε ένα ενιαίο τόξο πολλές κρίσεις ταυτόχρονα – ιρανική, συριακή, ιρακινή, λιβανέζικη, ενεργειακή, μεταφορική και μεταναστευτική.
Η Τουρκία φέρεται να κατανοεί ότι, σε περίπτωση περαιτέρω κλιμάκωσης, δεν θα είναι πλέον δυνατό να διαχωριστεί σαφώς το στρατιωτικό μέτωπο από το οικονομικό. Ο πόλεμος θα μετατραπεί αμέσως σε άνοδο των τιμών της ενέργειας, διαταραχές στην εφοδιαστική, άγχος των επενδυτών, αποδυνάμωση των νομισμάτων, αύξηση των δαπανών για την ασφάλεια, πλήγματα στις εξαγωγές και τον τουρισμό και, τελικά, σε αυξημένη κοινωνική ανησυχία εντός των κρατών της περιοχής, τονίζεται.
Βάσει εκτίμησης, η τουρκική ηγεσία, έχοντας αντιμετωπίσει σοβαρές οικονομικές προκλήσεις τα τελευταία χρόνια, κατανοεί πολύ καλά πόσο επικίνδυνος μπορεί να γίνει ένας τέτοιος συνδυασμός εξωτερικού σοκ και εσωτερικής έντασης.
Το αποτέλεσμα είναι πως η Τουρκία δεν μπορεί να βλέπει τον πόλεμο εναντίον του Ιράν ως πρόβλημα κάποιου άλλου. Έχει μακρά συνοριακή γραμμή με ασταθείς ζώνες, πολύ στενή σύνδεση με το περιφερειακό εμπόριο και τις ενεργειακές ροές και πολύ σοβαρή εμπειρία βιώματος των συνεπειών των γειτονικών πολέμων, σε μια περιοχή, όπου η κατάσταση είναι διαχρονικά ρευστή. Για την Άγκυρα, σημειώνεται, η ιρανική κρίση είναι σχεδόν ένας μαθηματικός τύπος για μελλοντικές αναταραχές, αν δεν σταματήσει εγκαίρως.
Η τουρκική καταδίκη των ενεργειών εναντίον του Ιράν δείχνει να βασίζεται σε τρεις πυλώνες:
Νομικός πυλώνας: Η Άγκυρα περιγράφει τις επιθέσεις ως παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου και της κυριαρχίας.
Πολιτικός πυλώνας: Η Τουρκία πιστεύει ότι τέτοιες ενέργειες επιταχύνουν την διασπορά της περιφερειακής βίας και σαμποτάρουν τις διπλωματικές εναλλακτικές λύσεις.
Στρατηγικός και κοινωνικοοικονομικός πυλώνας: Η τουρκική ηγεσία κατανοεί ότι ένας περιφερειακός πόλεμος θα χτυπήσει όχι μόνο στο πεδίο της μάχης, αλλά και στην καθημερινή ζωή των κρατών, τουτέστιν θα πλήξει την ενέργεια, το εμπόριο, την εφοδιαστική, τους προϋπολογισμούς και την κοινωνική σταθερότητα. Μάλιστα για την Τουρκία οι συνέπειες θα μπορούσαν να είναι ιδιαίτερα σοβαρές.
Με βάση τα προαναφερθέντα, η Άγκυρα φαίνεται πως εκτιμά πως ο πόλεμος κατά του Ιράν δεν θα φέρει ειρήνευση στην Μέση Ανατολή, αλλά αντιθέτως θα φέρει την κατάρρευση των υφιστάμενων περιορισμών, νέες γραμμές μετώπου, νέα οικονομικά σοκ και μια νέα λογική ατελείωτης κλιμάκωσης.
Και μόλις το Ιράν βγει από το προσκήνιο, η εκτίμηση φαίνεται να είναι πως η επόμενη φάση της περιφερειακής ανακατανομής θα πλησιάσει αναπόφευκτα την Τουρκία – πρώτα στα συμφέροντά της, στην συνέχεια στις θέσεις της και, στο χειρότερο σενάριο, στην ίδια την ασφάλειά της.
Ως εκ τούτου, καταδικάζοντας τις επιθέσεις στο Ιράν, η Άγκυρα προσπαθεί όχι μόνο να σταματήσει έναν πόλεμο εναντίον του γείτονά της, αλλά και να αποτρέψει έναν πόλεμο εναντίον του δικού της μέλλοντος.
Όλα αυτά με το τουρκικό βλέμμα στραμμένο και στον κουρδικό παράγοντα, ο οποίος βλέπει τις αναταραχές στην περιοχή ως ευκαιρία…









