Πρόκειται κυρίως για κοινωφελείς εργασίες όπως το σκούπισμα των δρόμων και η συλλογή απορριμμάτων στις παραλίες, δεν αποκλείονται όμως και ορισμένες βοηθητικές δραστηριότητες στον ιδιωτικό τομέα.

«Θέλουμε να καθιερώσουμε μία νέα λογική, με βάση την οποία οι άνθρωποι θα συνεισφέρουν στην κοινότητα και θα γίνονται χρήσιμοι» λέει η πρωθυπουργός.

Σε πρώτη φάση η νέα νομοθεσία θα αφορά τους αλλοδαπούς που ζουν από κοινωνικά επιδόματα τα τελευταία τρία έως τέσσερα χρόνια και δεν μιλούν τη δανική γλώσσα σε ικανοποιητικό επίπεδο.

Στις υποχρεωτικές 37 ώρες θα μπορούσαν να ενταχθούν και μαθήματα γλώσσας, καθώς και μία πρακτική εξάσκηση για την απόκτηση εργασιακής εμπειρίας.

«Το σημαντικό για μας είναι να βγουν οι άνθρωποι από το σπίτι τους» λέει η Μέτε Φρέντρικσεν, επισημαίνοντας μάλιστα ότι στις γυναίκες από τη Μέση Ανατολή ή τη Βόρεια Αφρική τα ποσοστά απασχόλησης είναι πολύ χαμηλά. Θα υποχρεωθούν άραγε και αυτές οι γυναίκες σε κοινωφελή εργασία;

Τις «εργασίες» θα αναθέτουν στους μετανάστες οι αρμόδιες δημοτικές αρχές. Για να γίνει αυτό βέβαια θα πρέπει πρώτα ο σχετικός νόμος να εγκριθεί από το Κοινοβούλιο της Δανίας. Προς το παρόν οι αντιδράσεις των πολιτικών κομμάτων είναι αρνητικές, ενίοτε ακόμη και στο ίδιο το σοσιαλδημοκρατικό κόμμα.

«Πρόκειται για μία πολύ, πολύ δύσκολη και ευρείας έκτασης αποστολή» σχολιάζει ο σοσιαλδημοκράτης δήμαρχος του Άαρχους Γιάκομπ Μπούντσγκααρντ, εκφράζοντας εμμέσως την ανησυχία του για μισθολογικό ντάμπινγκ απέναντι στους χαμηλόμισθους Δανούς: «Μιλάμε για δουλειές, τις οποίες δεν μπορούμε να τις αφαιρέσουμε από τους ήδη εργαζόμενους. Άρα είναι δουλειές, τις οποίες θα πρέπει να τις επινοήσουμε εμείς».

Ο Ράσμους Γιάρλο, στέλεχος του Συντηρητικού Λαϊκού Κόμματος, υποστηρίζει ότι το μέτρο είναι «πολύ ακριβό» και επιπλέον δεν θα έχει ουσιαστικό αποτέλεσμα.

(Με πληροφορίες από DW – φωτο: eurokinissi)