Και στις δύο χώρες, η εχθρική κυβέρνηση έχει λάβει τελεσίγραφο και μέχρι να ικανοποιηθεί, οι βομβαρδισμοί θα συνεχιστούν. Και στις δύο χώρες, οι σύμμαχοι δεν περιορίζονται σε στρατιωτικούς στόχους, καθώς χτυπούν βιομηχανικές εγκαταστάσεις και κυβερνητικούς φορείς.

Ο στόχος είναι να διαταραχθεί η ζωή σε τέτοιο βαθμό ώστε οι αρχές να καταλάβουν: βρισκόμαστε στο χείλος του χάους, η αντίσταση είναι μάταιη, πρέπει να κυματίσουμε τη λευκή σημαία και να αποδεχτούμε τους όρους των νικητών, όπως σημειώνεται εντός Ρωσίας.

Η Γιουγκοσλαβία άντεξε για δυόμισι μήνες, τονίζεται. Μετά από αυτό, ο τότε πρόεδρος Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς συμφώνησε με την κύρια απαίτηση του ΝΑΤΟ – να αποσύρει τα στρατεύματα από το Κοσσυφοπέδιο, με ό,τι επακολούθησε εις βάρος του σερβικού λαού.

Αυτό, ωστόσο, δεν τον έσωσε, διότι έναν χρόνο και τέσσερις μήνες μετά το τέλος των βομβαρδισμών του ΝΑΤΟ και την υποχώρηση από το Κοσσυφοπέδιο, ο Μιλόσεβιτς ανατράπηκε από διαδηλώσεις στους δρόμους. Έξι μήνες αργότερα, ως γνωστόν, συνελήφθη και σύντομα μεταφέρθηκε στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο για την πρώην Γιουγκοσλαβία.

Βέβαια υπάρχουν και διαφορές μεταξύ των δύο πολέμων, ωστόσο, οι ομοιότητες αρκούν για να προκαλούν ερωτηματικά, αν δηλαδή η δεξιά ηγεσία του Λευκού Οίκου έχει πάρει παράδειγμα από την φονική επιχείρηση κατά των Σέρβων το 1991 με πρόεδρο των ΗΠΑ τον Μπιλ Κλίντον.

Άλλωστε, ό,τι συμβαίνει μπορεί να αποδειχθεί σε βάθος χρόνου διαπραγματευτική τακτική από τον Τραμπ για να πάρει αυτά που θέλει, υποχωρώντας από κάποιες αρχικές απαιτήσεις.

Επιπλέον στην Σερβία το 1991, δεν υπήρχαν τέτοιες συνέπειες σε σχέση με την παγκόσμια οικονομία, οι οποίες ενδεχομένως βολεύουν διεθνιστικά συμφέροντα στην Ευρώπη.

Οι όποιες ομοιότητες, ωστόσο, έχουν προσελκύσει, το ενδιαφέρον.

Με πληροφορίες από Kommersant, photo αρχείου ΑΠΕ-ΜΠΕ/EPA-EPA