«Είμαστε πολύ υπερήφανοι για τις δημιουργίες του και για την ευχαρίστηση που προσέφεραν τα μυθιστορήματά του σε τόσους ανθρώπους» είπαν τα παιδιά του.

Ο Λοτζ ήταν επίτιμος καθηγητής στην έδρα της Σύγχρονης Αγγλικής Λογοτεχνίας του Πανεπιστημίου του Μπέρμιγχαμ, μέλος της Βασιλικής Εταιρείας Γραμμάτων και είχε χριστεί Ιππότης του Τάγματος Τεχνών και Γραμμάτων το 1998. Τα έργα του μεταφράστηκαν σε 24 γλώσσες. Υπήρξε δύο φορές υποψήφιος για το περίβλεπτο λογοτεχνικό βραβείο Booker.

Στα έργα του, εμπνεόμενος από τις δικές του εμπειρίες στο πανεπιστήμιο, περιέγραφε με δηκτικότητα τον ακαδημαϊκό κόσμο, μέσω δύο εκπροσώπων αυτής της «μειονότητας επιδεινούμενου πουριτανισμού», του Άγλλου Φίλιπ Σάλοου και του Αμερικανού Μόρις Ζαπ.

Ο Ντέιβιντ Λοτζ γεννήθηκε στις 28 Ιανουαρίου 1935 στο Ντάλγουιτς, στα προάστια του Λονδίνου. Ο πατέρας του ήταν μουσικός σε μια χορευτική ορχήστρα. Από την καταθλιπτική μητέρα του έλεγχε ότι κληρονόμησε το χρόνιο άγχος του, ένα άλλο κυρίαρχο χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς του. Σπούδασε λογοτεχνία στο University College του Λονδίνου και το 1960 άρχισε να διδάσκει ο ίδιος στο Πανεπιστήμιο του Μπέρμιγχαμ. Το 1987 αποσύρθηκε για να αφοσιωθεί αποκλειστικά στο γράψιμο. Στο μπεστ-σέλερ του, το μυθιστόρημα «Η θεραπεία» (1995) περιγράφει το περιβάλλον των ελίτ των μέσων ενημέρωσης και ιδίως της τηλεόρασης.

«Η συμβολή του στη λογοτεχνία ήταν τεράστια, τόσο μέσω της κριτικής, όσο και με τα εμβληματικά μυθιστορήματά του που ήδη έχουν γίνει κλασικά» ανέφερε η εκδότριά του, Λιζ Φόλεϊ.

Η σύζυγός του, την οποία γνώρισε όταν ήταν 18 ετών, απεβίωσε τον Ιανουάριο του 2022. Το 2008, εξήγησε σε μια συνέντευξή του στην εφημερίδα Guardian ότι ήταν «μάλλον μετριοπαθής» στη ζωή του. «Έμεινα στο ίδιο σημείο. Είναι σημαντικό να έχει το ζευγάρι μια σταθερή ζωή. Οι άνθρωποι που χωρίζουν, ξαναπαντρεύονται, έχουν την επιμέλεια των παιδιών τους και όλα τα υπόλοιπα… Είναι απίστευτη σπατάλη χρόνου και ενέργειας», είχε δηλώσει.

(ΑΠΕ -ΜΠΕ / photo: pixabay)