• Αρχική
  • Άρθρα
  • Έβερεστ: Δύο Ελληνίδες θέλουν να ανεβάσουν τη σημαία μας στη «Στέγη του Κόσμου»

Έβερεστ: Δύο Ελληνίδες θέλουν να ανεβάσουν τη σημαία μας στη «Στέγη του Κόσμου»

«Στην Ελλάδα ακόμη και οι Ολυμπιονίκες μας δυσκολεύονται να βρουν στήριξη, πόσο μάλλον εμείς»


Σχεδόν 50 ημέρες χωρίζουν τις δύο Ελληνίδες από το ταξίδι τους στο Νεπάλ όπου θα βρεθούν στις αρχές του Απρίλη και θα καταβάλλουν την τελική τους προσπάθεια για να ανέβουν στην υψηλότερη κορυφή του κόσμου, το Έβερεστ. Ο λόγος για τη Βανέσα Αρχοντίδου και τη Χριστίνα Φλαμπούρη, δυο Ελληνίδες αλπινίστριες οι οποίες στις 5 Απριλίου θα αναχωρήσουν για τη χώρα της Ασίας ευελπιστώντας να ανεβάσουν την ελληνική σημαία στη «Στέγη του Κόσμου», που βρίσκεται 8.848 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας.

Αποστολή που μόνο εύκολη δεν μπορεί να χαρακτηριστεί με την κ. Αρχοντίδου να δηλώνει στο Αθηναϊκό-Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων: «Νομίζω ότι η στιγμή που το συνειδητοποιήσαμε ήταν την ώρα που το ανακοινώναμε στη συνέντευξη Τύπου», προσθέτοντας: «Σε μένα δυστυχώς υπερισχύει το άγχος σε τέτοιες στιγμές λόγω της δυσκολίας του εγχειρήματος και δεν μπορώ να χαρώ απόλυτα τη στιγμή. Ευτυχώς υπάρχει και η Χριστίνα για να με ισορροπεί (γέλιο)».

Τα εμπόδια για αυτή την αποστολή πολλά. Όμως, το μεγαλύτερο «βουνό» που είχαν να ανέβουν προκειμένου να πραγματοποιηθεί αυτό το ταξίδι ήταν το οικονομικό κομμάτι. Μάλιστα, οι δυο γυναίκες είχαν προσπαθήσει και παλαιότερα να βρουν τους οικονομικούς πόρους για κάτι τέτοιο αλλά όπως σημειώνουν:

«Στην Ελλάδα ακόμη και οι Ολυμπιονίκες μας δυσκολεύονται να βρουν στήριξη, πόσο μάλλον εμείς που δεν είμαστε επαγγελματίες αθλήτριες αλλά δύο συνηθισμένες γυναίκες με ένα ασυνήθιστο όνειρο, όπως… συνηθίζουμε να λέμε…».

Όμως, όπως υπογραμμίζουν στο ΑΠΕ-ΜΠΕ: «Το κίνητρο μας είναι η ευτυχία. Ανεβαίνουμε στα βουνά γιατί αυτό μας κάνει ευτυχισμένες και μας δίνει έμπνευση και λόγο να σηκωνόμαστε το πρωί από το κρεβάτι μας με όρεξη. Ο καθένας πρέπει να ψάξει και να βρει αυτό τον λόγο για τον εαυτό του γιατί μόνο έτσι μπορεί να αισθανθεί πλήρης και να γίνει καλύτερος για τον ίδιο αλλά και για το κοινωνικό σύνολο».

Χρειάζεται καλή οργάνωση, υπομονή και επιμονή
Μερικά από τα συστατικά που χρειάζονται, προκειμένου κάποιος να βρεθεί έστω και στην κατασκήνωση βάσης (base camp) είναι χρήματα, συγκέντρωση, οργάνωση, υπομονή και επιμονή. Μέρος, που για τουλάχιστον ένα μήνα θα αποτελέσει το σπίτι των δυο γυναικών.

Το ταξίδι τους θα ξεκινήσει από την πρωτεύουσα του Νεπάλ, το Κατμαντου. Εκεί θα διευθετηθούν κάποιες γραφειοκρατικές διαδικασίες, και σύντομα θα πετάξουν προς τη Λούκλα (Lukla) και το μικρό της αεροδρόμιο, το οποίο έχει και χαρακτηριστεί ως το πιο επικίνδυνο αεροδρόμιο του κόσμου, το οποίο βρίσκεται σε υψόμετρο 2.860 μέτρων.

Από εκεί, θα ξεκινήσει ένα ολιγοήμερο ταξίδι που θα τις οδηγήσει στο Everest basecamp. «Το Everest basecamp θα είναι το σπίτι μας για τον επόμενο μήνα τουλάχιστον, καθώς θα πρέπει να κάνουμε τον κατάλληλο “εγκλιματισμό” (σ.σ. η διαδικασία που χρειάζεται ο οργανισμός για να συνηθίσει το υψηλό υψόμετρο) και να φτάσουμε στα μέσα Μαΐου όπου θα γίνει και η τελική προσπάθεια ανάβασης», υπογραμμίζουν.

Εκεί, τελειώνουν τα εύκολα και ξεκινούν τα δύσκολα καθώς πρόκειται για ένα εξαιρετικά δύσκολο εγχείρημα.

«Χρειάζεται καλή οργάνωση, υπομονή και επιμονή» λένε και επισημαίνουν πως «εκτός από καλή φυσική κατάσταση απαιτεί και μεγάλα αποθέματα ψυχικής δύναμης αφού καλούμαστε να είμαστε μακριά από το σπίτι και τους δικούς μας ανθρώπους για 2 περίπου μήνες. Όσον αφορά την επικινδυνότητα σίγουρα ένα ψηλό βουνό χρειάζεται σεβασμό… ο καιρός, η καλή εκτίμηση των δυνάμεων μας την κάθε στιγμή, η προσοχή για την αποφυγή ατυχημάτων είναι παράγοντες που χρήζουν ιδιαίτερης προσοχής».

Η κατασκήνωση βάσης (base camp) βρίσκεται σε υψόμετρο μεγαλύτερο των 5.500 μέτρων και καθώς ανεβαίνουν προς την κορυφή, τόσο μεγαλύτερη είναι η καταπόνηση που δέχεται το ανθρώπινο σώμα. «Στα υψηλά υψόμετρα ο οργανισμός μας χρειάζεται πολύ περισσότερη ενέργεια, ο αέρας έχει λιγότερο οξυγόνο και η αναπνοή είναι δύσκολη, συνεπώς το κάθε βήμα είναι ένας μικρός άθλος. Από ένα σημείο και πάνω βέβαια, ο οργανισμός μας πραγματικά νοσεί για αυτό και η ζώνη πάνω από τα 8000 μέτρα ονομάζεται death zone» λένε οι δυο Ελληνίδες αλπινίστριες.

Οι ίδιες θα επιχειρήσουν να βρεθούν στην υψηλότερη κορυφή της γης με τη χρήση συμπληρωματικού οξυγόνου. «Η χρήση φιάλης οξυγόνου διευκολύνει το έργο των ορειβατών και εμείς δεν σκοπεύουμε να αποτελέσουμε εξαίρεση… αν και υπάρχουν μερικές δεκάδες άνθρωποι που επιχειρούν την ανάβαση χωρίς τη βοήθεια πρόσθετου οξυγόνου. Σε εκείνη τη φάση βέβαια πολύ σημαντικό ρόλο παίζει ο χαρακτήρας και η ψυχολογία του κάθε ανθρώπου γι’ αυτό και πολλοί είναι αυτοί που λένε ότι ο ορειβάτης ανεβαίνει με την ψυχή και το νου».
Τα μηνύματα που θέλουν να περάσουν οι δυο γυναίκες είναι:

-Να θέτουμε προσωπικά όνειρα και στόχους και να μην τα εγκαταλείπουμε στον βωμό επαγγελματικών ή οικογενειακών υποχρεώσεων.

-Να αγαπάμε τη φύση και τη δια βίου άθληση

-Να δουλεύουμε με αλληλεγγύη όχι μόνο για την αντιμετώπιση αναγκών αλλά και για την εκπλήρωση των «ονείρων που μας εμπνέουν»

(φώτο: Pexels)

Tο el.gr δημοσιεύει κάθε σχόλιο κάτω από  το άρθρο, μόνο από όσους και όσες έχουν επιβεβαιώσει το email τους στην υπηρεσία DISQUS. Ο καθένας και η κάθε μία έχουν το δικαίωμα να εκφράζουν ελεύθερα τις απόψεις τους. Αυτό όμως  δεν σημαίνει ότι το el.gr υιοθετεί τις απόψεις αυτές. Επίσης ξεκάθαρα θα διαγράφουμε  συκοφαντικά ή υβριστικά σχόλια αμέσως μόλις τα εντοπίσουμε  ή αμέσως μόλις μας καταγγελθούν. Ο καθένας φέρει την ευθύνη των όσων γράφει και το el.gr δεν φέρει καμία νομική ή άλλη ευθύνη, αφού στο διαδίκτυο ανωνυμία δεν υπάρχει.