Σε αντίθεση με την ελληνική πρακτική η οποία παρά την εξαγγελία περί κλειστών κέντρων κράτησης για τους μετανάστες και φυσικά της ελεγχόμενης εισόδου και εξόδου τους από τις δομές αυτές έως της εξέτασης της αίτησης ασύλου τους και της τελεσίδικης απόφασης γι αυτή οπότε και είτε θα οδηγούνταν εκτός δομών είτε θα προχωρούσαν στη διοικητική τους απέλαση.

Γι αυτό το λόγο παρουσιάζουμε σαν πρόοδο τη μείωση του αριθμού των διαμενόντων στις ανοιχτές δομές των νησιών τη στιγμή που έχουν μεταφερθεί στην ηπειρωτική χώρα και  κυριολεκτικά οι περισσότεροι έχουν εξαφανιστεί και κανείς δε γνωρίζει που βρίσκονται και τι κάνουν με το κέντρο της Αθήνας να μοιάζει πλέον περισσότερο με Ισλαμαμπάντ παρά με την πρωτεύουσα της Ελλάδας.