Ο ναός Saint-Philibert, που ιδρύθηκε το δεύτερο μισό του 12ου αιώνα , ξεχωρίζει ως εξαιρετικό δείγμα ρωμανικής τέχνης στη Βουργουνδία. Με την πάροδο των αιώνων, ο σχεδιασμός του εξελίχθηκε με την προσθήκη αξιοσημείωτων αρχιτεκτονικών στοιχείων: μια βεράντα του 15ου αιώνα τροποποιημένη τον 17ο αιώνα, ένα καμπαναριό που στέφεται από ένα μεγαλοπρεπές κωδωνοστάσιο του 16ου αιώνα και πλευρικά παρεκκλήσια στη βόρεια πλευρά που χτίστηκε τον 18ο αιώνα. .

Ο όροφος και ο περίγυρος της εκκλησίας έχουν χρησιμεύσει ως το τελευταίο μέρος ανάπαυσης για γενιές κατοίκων της Ντιζόν. Πρόσφατες ανασκαφές στον κυρίως ναό αποκάλυψαν ταφές σε ξύλινα φέρετρα, που χρονολογούνται μεταξύ του 14ου και του 18ου αιώνα , ευθυγραμμισμένα σε ανατολή-δυτικό προσανατολισμό. Τα πτώματα, κυρίως ενήλικες, θάφτηκαν απλά, τυλιγμένα σε σάβανα και συνοδευόμενα από ελάχιστα αφιερώματα, όπως νομίσματα και κομποσκοίνια.

Στο εγκάρσιο τμήμα, ανακαλύφθηκε ένα αρχαίο οστεοφυλάκιο του 15ου ή 16ου αιώνα, όπου τα λείψανα του νεκρού αναδιοργανώθηκαν για να δημιουργηθεί χώρος για νέες ταφές. Πηγαίνοντας ακόμη πιο πίσω στο χρόνο, οι ανασκαφές εντόπισαν τάφους Ντάλες – ταφές από πέτρινες πλάκες – που χρονολογούνται από τον 11ο έως τον 13ο αιώνα, συνδέοντας την τοποθεσία με μια παλαιοχριστιανική κοινότητα που συνυπήρχε με την κατασκευή της σημερινής εκκλησίας.

Πριν από την κατασκευή της σημερινής ρωμανικής εκκλησίας , ο χώρος στέγαζε τουλάχιστον δύο παλαιότερες εκκλησιαστικές κατασκευές. Οι ανακαλύψεις που έγιναν το 1923 περιελάμβαναν μια αψίδα που αποδίδεται στον 11ο αιώνα, γύρω από την οποία βρέθηκαν τάφοι, γεγονός που υποδηλώνει την ύπαρξη νεκροταφείου σύγχρονου με αυτήν την εκκλησία.

Η πιο πρόσφατη ανακάλυψη, ωστόσο, είναι ακόμη πιο εκπληκτική. Κάτω από τα θεμέλια του 11ου αιώνα, βρέθηκαν τοίχοι χτισμένοι σε opus spicatum —μια τεχνική τοιχοποιίας χαρακτηριστική του Πρώιμου Μεσαίωνα—, υποδηλώνοντας την παρουσία μιας πρωτόγονης εκκλησίας, πιθανώς του 10ου αιώνα.

Επιπλέον, οι ανασκαφές έφεραν στο φως μια σειρά από σαρκοφάγους που χρονολογούνται από την Ύστερη Αρχαιότητα και τη Μεροβίγγεια περίοδο (6ος έως 8ος αι.). Αυτά τα πέτρινα λείψανα τοποθετήθηκαν στην κορυφή ακόμη παλαιότερων που ανήκαν στην ύστερη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία . Ένα από αυτά ξεχωρίζει για το γλυπτό καπάκι του, κάτι σπάνιο που υπογραμμίζει τη σημασία του χώρου ως ελίτ κέντρο ταφής.

Αυτές οι σαρκοφάγοι βρίσκονταν μέσα σε κτίσματα που έχουν πλέον εξαφανιστεί , υποδηλώνοντας ότι ο χώρος καταλαμβανόταν από θρησκευτικά ή ταφικά κτίρια που λειτουργούσαν κατά τη μετάβαση από την Αρχαιότητα στον Πρώιμο Μεσαίωνα.

. Οι αρχαιολογικές προσπάθειες και οι προσπάθειες αποκατάστασης, υπό την ηγεσία του Εθνικού Ινστιτούτου Προληπτικής Αρχαιολογικής Έρευνας (Inrap), συνεχίζουν να αποκαλύπτουν θαμμένα μυστικά ενώ προσπαθούν να προστατεύσουν ό,τι έχει απομείνει.

Ωστόσο, η επίμονη επίδραση του αλατιού και η ευθραυστότητα των λίθων εγείρουν ερωτήματα σχετικά με τις μακροπρόθεσμες στρατηγικές για τη διατήρηση του κτιρίου.

Δείτε ΦΩΤΟ ΕΔΩ

photo: freepik