• Τις εσωτερικές δυνάμεις που επιδιώκουν να επηρεάσουν τον Ντόναλντ Τραμπ, ιδιαίτερα από την πλευρά των μεγάλων επιχειρηματιών, οι οποίοι δεν έχουν τα ίδια συμφέροντα, όπως σχολιάζεται. Αυτές περιλαμβάνουν τις «παραδοσιακές» βιομηχανίες (αυτοκίνητα, χάλυβα…), τις βιομηχανίες παραγωγής ενέργειας (πετρέλαιο, φυσικό αέριο, άνθρακας), τον αμυντικό τομέα και τον στρατιωτικό εξοπλισμό – που δεν παίζουν ποτέ ασήμαντο ρόλο, και φυσικά ολόκληρη η αναδυόμενη τεχνολογία στον τομέα (μικροεπεξεργαστές, κοινωνικά δίκτυα, πλατφόρμες, -ΚΑΙ ΔΗ- τεχνητή νοημοσύνη – ΕΔΩ). Το μεγάλο στοίχημα είναι να συνεργαστούν άπαντες για τον κοινό σκοπό.
• Την πολυπλοκότητα της διεθνούς πολιτικής. Υπάρχουν συμφέροντα των δύο κέντρων εξουσίας που διαφέρουν μεταξύ τους και πάντα ελλοχεύει ο κίνδυνος να ξεσπάσει ανεξέλεγκτη σύγκρουση λόγω αυτών. Υπάρχει επίσης ο ανθρώπινος επιμέρους παράγοντας, ο οποίος καμιά φορά έχει τα δικά του σχέδια ή απλά αυτοσχεδιάζει όπως και οι επιμέρους εξουσίες στον πλανήτη. Υπάρχει η Ρωσία που ασκεί συγκεκριμένη πολιτική, η οποία διαφέρει από την Δεξιά των ΗΠΑ. Υπάρχουν οι Κινέζοι, οι Ινδοί, οι διασυνοριακές διαφορές μεταξύ κρατών. Άλλοι πάλι στην Ευρώπη ονειρεύονται ότι οι «Ευρωπαίοι πολίτες» από τη μία στιγμή στην άλλη θα τάσσονταν υπέρ μιας Ευρωπαϊκής Ένωσης της «πράσινης» πολιτικής, αντιθέτως κάποιοι θέλουν απαγκίστρωση και αυτόνομη πορεία, κοινώς διάσπαση.

Θα μπορέσουν οι Τραμπ, Πούτιν και λοιποί να συνεννοηθούν, προκειμένου να βρεθεί κοινή συνισταμένη στον δρόμο για ένα παγκόσμιο κράτος;

Θα μπορέσουν ίσως δισεκατομμυριούχοι να δώσουν την λύση;

Ή μήπως τελικά θα χρειαστεί κάποιος άλλος;

Με πληροφορίες από RT DE, photo freepik