Τα βασικά προβλήματα είναι τα ατέλειωτα ωράρια εργασίας κι ο τεράστιος όγκος δουλειάς που καλείται να βγάλει κάθε εργαζόμενος, κάνοντας εργασίες που θα έκαναν σε ένα ιδεατό εργασιακό περιβάλλον άλλοι δύο ή τρεις άνθρωποι. Επίσης, οι κακές συνθήκες διαμονής παίζουν καταλυτικό ρόλο, με εργαζόμενους να μοιράζονται καταλύματα-τρώγλες με άλλους συναδέλφους και να κοιμούνται ουσιαστικά με βάρδιες.

Τροχοπέδη αποτελεί και η ασφάλιση, καθώς οι εργαζόμενοι αυτοί δεν πληρώνονται όλο το χρόνο και παραμένουν χωρίς δουλειά για τουλάχιστον 4-5 μήνες, χωρίς να έχουν παράλληλα το δικαίωμα να μπουν στο ταμείο ανεργίας.

Ο κ. Αγραπίδας αναφέρθηκε στον λόγο που υπάρχουν αυτά τα κενά στις θέσεις εργασίας. «Ο τουρισμός πάει πολύ καλά, και δημιουργούνται θέσεις εργασίας. Ωστόσο υπάρχει ανεργία και παρότι δημιουργούνται θέσεις εργασίας, δεν επιθυμούν να εργαστούν για τους παραπάνω λόγους. Το υπουργείο Εργασίας από την πλευρά του, έχει επεκτείνει δύο συλλογικές συμβάσεις σε όλον τον κλάδο και αφορά στα ξενοδοχεία που ο κατώτατος μισθός είναι στα 800 ευρώ και εξελίσσεται στα 850-900 ευρώ. Επίσης στα επισιτιστικά καταστήματα υπάρχει συλλογική σύμβαση που καλύπτουν μαζί, πάνω από 400.000 εργαζόμενους. Τα ωράρια απασχόλησης είναι πρόβλημα. Τα ωράρια είναι εξοντωτικά και λόγω της πίεσης και των κενών, οι εργαζόμενοι καλύπτουν 2 και 3 θέσεις», ανέφερε ο κ. Αγραπίδας.

«Δεν θέλω να ξαναδουλέψω στον τουρισμό, ήμασταν από πέρσι σε αμφιβολία. Στη Σαντορίνη στα ξενοδοχεία λειτουργούν στο 9ωρο στα 1000 ευρώ είναι η βάση τους. Μετά την πανδημία οι εργοδότες έκοψαν πολύ τους μισθούς, πέρσι είχε πάρα πολύ κόσμο αλλά δεν υπήρχε προσωπικό και πιεστήκαμε πάρα πολύ», δήλωσε ο πρώην εργαζόμενος στον τουρισμό, Παναγιώτης Κρυεμάδης.

Οι εργοδότες λοιπόν ψάχνουν με το… τουφέκι, ξενοδοχοϋπαλλήλους, σερβιτόρους, ρεσεψιονίστ, σομελιέ, μπάρμαν, βοηθητικό προσωπικό για καθαρισμό (πισίνας – παραλίας).

(Megatv – φωτο:Eurokinissi)