«Επειδή είχαμε παίξει αντίπαλοι, ο καθένας μετρούσε πόσο καλός είναι ο άλλος. Δεν υπήρχε κάτι όταν συναντηθήκαμε για πρώτη φορά. Απλά, εντάξει, θεωρώ ότι θα υπήρχε η σκέψη ότι ήρθα σαν καινούργιος και εκείνος ήταν ο παλιός. Εγώ αισθάνομαι έναν σεβασμό σίγουρα, αλλά το μπάσκετ είναι μπάσκετ και μέσα στο γήπεδο θα παίξουμε».

«Πάντα μας ακολουθούσε η φήμη ότι είχαμε κόντρα μεταξύ μας. Δεν γίναμε πολύ φίλοι. Προσπαθήσαμε να κάνουμε παρέα και κάναμε κάποια διαστήματα παρέα αλλά είμαστε διαφορετικοί χαρακτήρες. Υπήρχαν στιγμές που αισθανόμασταν άβολα γιατί έπρεπε ο κάθε ένας μας πολλές φορές να κάνει κάτι πιο δύσκολο από αυτό που θα ήθελε να κάνει. Ο Νίκος ήταν ένα παιδί με μεγάλη ευχέρεια στο να σκοράρει αλλά δεν του άρεσε να παίζει και την καλύτερη άμυνα. Ναι, αλλά εμείς έπρεπε να κερδίσουμε και όταν φτάσεις στο υψηλό επίπεδο πρέπει να κάνεις περισσότερα πράγματα. Να παίζεις λίγο πιο καλά και στα δύο μέρη του γηπέδου» συμπλήρωσε, επίσης, ο Παναγιώτης Γιαννάκης στο ψυχαγωγικό μαγκαζίνο της δημόσιας τηλεόρασης. «Βέβαια αυτό δεν με σταματούσε εμένα, όταν έμπαινα μέσα στο γήπεδο, να παίξουμε για να κερδίσουμε».

zappit