https://lenta.ru/articles/2019/10/04/samodoctor/

Νόσος – «ωρολογιακή βόμβα»

Ο Νταγκ Λίντσεϊ ήταν 1,5 ετών όταν η άρρωστη μητέρα του δεν μπορούσε πια να τον φροντίσει. Η γυναίκα μετά βίας κινούνταν στο σπίτι και όταν το αγόρι έγινε 4 ετών, σταμάτησε να περπατά τελείως. Η μητέρα στάθηκε ξανά στα πόδια της μόνο μία φορά, όταν ο μικρός Νταγκ πνίγηκε με μια καραμέλα και χρειαζόταν βοήθεια.Μια μυστηριώδης ασθένεια καθήλωσε τη μητέρα του Νταγκ Λίντσεϊ για το υπόλοιπο της ζωής της. Πολυετείς εξετάσεις και συμβούλια με γιατρούς έδειξαν ότι η ασθένειά της προκλήθηκε από κάποια προβλήματα με τον θυρεοειδή αδένα. Αλλά ήταν πολύ αδύναμη για να πάει σε μεγαλύτερα νοσοκομεία που ήταν εκτός της Πολιτείας της.Σύντομα, η ίδια πάθηση έπληξε τη θεία του Λίντσεϊ, η οποία λόγω αδυναμίας στο σώμα, δεν μπορούσε να δέσει ούτε τα παπούτσια της.Μεγαλώνοντας, ο Νταγκ αναρωτήθηκε αν είχε και ο ίδιος τη νόσο – «ωρολογιακή βόμβα» που χτύπησε την οικογένειά του.Το 1999 έλαβε την απάντηση. Ως 21χρονος τελειόφοιτος στο Rockhurst College του Μιζούρι, επέστρεψε στο σπίτι μετά την πρώτη μέρα των μαθημάτων και ξαφνικά σωριάστηκε στο τραπέζι της κουζίνας. Μαζί του κατέρρευσαν τα όνειρα να γίνει καθηγητής βιοχημείας και σεναριογράφος της κωμικής σειράς «The Simpsons», καθώς νόσησε από την ίδια ασθένεια.

Αυτοδίδακτος ιατρός

«Θυμάμαι, ότι τηλεφώνησα στη μητέρα μου εκείνο το βράδυ και είπα ότι έπρεπε να σταματήσω τη σχολή. Ξέραμε και οι δύο τον λόγο» λέει ο Νταγκ Λίντσεϊ. Ο Νταγκ Λίντσεϊ παραπονιόταν για αυξημένους παλμούς, χρόνια αδυναμία και ζάλη.

Τα συμπτώματα, γνωστά στην οικογένειά του, προχωρούσαν πολύ γρήγορα. Σύντομα ο Νταγκ δεν μπορούσε πλέον να βγει έξω. Κατά τη διάρκεια της ημέρας περπατούσε μέσα στο σπίτι το πολύ 15 μέτρα και έμεινε όρθιος μόνο για λίγα λεπτά. Από το φθινόπωρο του 1999, ο Νταγκ περνούσε στο κρεβάτι 22 ώρες την ημέρα. «Έμεινα ξύπνιος μόνο όταν έτρωγα και πήγαινα στην τουαλέτα» θυμάται.

Γνωρίζοντας για τις ανεπιτυχείς προσπάθειες των συγγενών του να θεραπευτούν, αποφάσισε να μελετήσει την ασθένεια μόνος του. Ο Αμερικανός εξετάστηκε από ενδοκρινολόγους, νευρολόγους και ειδικούς σε παθήσεις εσωτερικών οργάνων. Ωστόσο, οι γιατροί σήκωσαν τα χέρια ψηλά, μη μπορώντας να κάνουν διάγνωση και ως αποτέλεσμα, παραπέμφθηκε σε ψυχίατρο. Ο Λίντσεϊ αποφάσισε να μελετήσει την ασθένειά του με τη βοήθεια βιβλίων.

Παλιότερα, όταν ήταν ακόμα στο κολέγιο, βρήκε κοντά στον κάδο απορριμμάτων ένα μεγάλο εγχειρίδιο ενδοκρινολογίας, και προσπάθησε να καταλάβει τι συνέβαινε στη μητέρα του. Στο βιβλίο διάβασε μια σημαντική πληροφορία: Ότι τα προβλήματα που προκαλούν τα επινεφρίδια συχνά συγχέονται με δυσλειτουργία του θυρεοειδούς.

Αφού μελέτησε μια σειρά από ιατρικά βιβλία, ο Νταγκ κατέληξε στο τολμηρό συμπέρασμα ότι μια ολόκληρη ομάδα ασθενειών του αυτόνομου νευρικού συστήματος μπορεί να υπερβεί τις κατηγορίες που είναι γνωστές στους γιατρούς.

Ο νεαρός αγόρασε έναν υπολογιστή, τον τοποθέτησε δίπλα στο κρεβάτι και συνέχισε την αναζήτηση στο διαδίκτυο. Σύντομα βρήκε την ιστοσελίδα του Εθνικού Ιδρύματος Έρευνας για Διαταραχές του Αυτόνομου Νευρικού Συστήματος. Σύμφωνα με τη διαδικτυακή πύλη, οι ειδικοί ερευνούσαν το είδος της διαταραχής που υπέστη η οικογένειά του. Έτσι, ο Νταγκ τούς ζήτησε βιβλιογραφία για νέες ανακαλύψεις σε αυτόν τον τομέα. Ωστόσο, καμία από τις ασθένειες που διερευνήθηκαν από το ίδρυμα δεν ταίριαζε με τα συμπτώματα του Νταγκ Λίντσεϊ.

Τότε αποφάσισε να τραβήξει το ενδιαφέρον κάποιου επιστήμονα για να πραγματοποιήσει μελέτη μιας σπάνιας ιατρικής περίπτωσης και, ίσως, να βρει έναν τρόπο να θεραπευτεί. Το 2002 ο Νταγκ επισκέφτηκε το ετήσιο συνέδριο αφιερωμένο στη συζήτηση των προβλημάτων του αυτόνομου νευρικού συστήματος. Για να φτάσει στην πόλη Χίλτον Χεντ Άιλαντ στη Νότια Καρολίνα και να λάβει μέρος σε ένα επιστημονικό φόρουμ, έπρεπε να αγοράσει μια ολόκληρη σειρά καθισμάτων στο αεροπλάνο για να μείνει ξαπλωμένος ολόκληρη την πτήση.

Ο Λίντσεϊ ανέβηκε στη σκηνή με ένα αναπηρικό καροτσάκι και μίλησε σε επιστήμονες για μια ασθένεια που δεν είχε μελετηθεί ποτέ πριν. Θεωρούσε το σώμα του ως πεδίο για ένα επιστημονικό πείραμα. Πολλοί επιστήμονες, συμπεριλαμβανομένων γιατρών από το Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ, τα Εθνικά Ινστιτούτα Υγείας των ΗΠΑ και την Κλινική του Κλίβελαντ, διαφώνησαν με τις θεωρίες του Νταγκ. Τα λόγια του για μια σπάνια ασθένεια έρχονταν σε αντίθεση με την πολυετή εμπειρία και γνώση τους.

Γιατρικό

Ωστόσο, για την ομιλία του ενδιαφέρθηκε ένας ερευνητής. Μετά την παρουσίαση, ο Λίντσεϊ προσεγγίστηκε από τον Σεσίλ Κογκλάν, MD και καθηγητή του Πανεπιστήμιου του Μπέρμιγχαμ της Αλαμπάμα, ο οποίος συμφώνησε να αναλάβει τη μελέτη της ασθένειάς του. Έτσι, ο κατάκοιτος Αμερικανός απέκτησε επιτέλους έναν σύμμαχο. Το 2004, ένας φίλος πήγε τον Νταγκ με ένα νοικιασμένο SUV, 800 χλμ. μακριά, στο Μπέρμιγχαμ της Αλαμπάμα.

Ο Νταγκ ήθελε να μοιραστεί την ανακάλυψή του με τον καθηγητή Σεσίλ Κογκλάν προσωπικά. Ο Νταγκ Λίντσεϊ κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ο οργανισμός του παράγει υπερβολικές ποσότητες αδρεναλίνης. Επίσης, έμαθε για το φάρμακο levofed, το οποίο συνταγογραφούνταν σε βαρέως πάσχοντες ασθενείς για την αύξηση της αρτηριακής πίεσης.

Αυτό το φάρμακο περιείχε νορεπινεφρίνη και ο Λίντσεϊ θεωρούσε ότι μια μεγάλη ποσότητα αυτού του νευροδιαβιβαστή θα τον βοηθούσε να αντισταθμίσει την περίσσεια αδρεναλίνης στον οργανισμό του. Ο Νταγκ Λίντσεϊ κατάφερε να πείσει τον Κογκλάν ότι έπρεπε να λάβει θεραπεία με levofed. Έτσι, για τα επόμενα έξι χρόνια, έπαιρνε συνεχώς νορεπινεφρίνη ενδοφλέβια, η οποία βελτίωσε την κατάστασή του. Χάρη στο φάρμακο, ο νεαρός άνδρας μπορούσε να κυκλοφορεί στο σπίτι για κάποιο χρονικό διάστημα και να κάνει μερικές δουλειές.

Τώρα όμως, προέκυψε το εξής ερώτημα: Γιατί συσσωρευόταν τόση αδρεναλίνη στο αίμα του Νταγκ;

«Βρήκαμε την απάντηση»

Ο Κογκλάν είπε ότι ο λόγος γι’ αυτό θα μπορούσε να είναι ένας όγκος στα επινεφρίδια του Νταγκ. Ωστόσο, οι μετέπειτα εξετάσεις δεν επιβεβαίωσαν τη διάγνωση. Ο Νταγκ Λίντσεϊ, μελετώντας την ιατρική βιβλιογραφία, κατέληξε σε ένα αποθαρρυντικό συμπέρασμα. Συνειδητοποίησε ότι αν και τα επινεφρίδιά του δεν είχαν όγκο, υπήρχε κάτι μέσα τους που συμπεριφερόταν σαν όγκος. Για να επιβεβαιώσει τη διάγνωση, ζήτησε μια άλλη εξέταση.

Η εικασία του νεαρού άνδρα επιβεβαιώθηκε, διότι η νέα εξέταση έδειξε ότι ο μυελός στα επινεφρίδιά του είχε αυξηθεί σε μη φυσιολογικό μέγεθος. Έκανε στον εαυτό του μια διάγνωση που φαινόταν αδιανόητη στους γιατρούς -«αμφοτερόπλευρη υπερπλασία του μυελού των επινεφριδίων»- δηλαδή πολλαπλασιασμός ιστού.

Μόλις εμφανίστηκαν τα αποτελέσματα της έρευνας, ο Κογκλάν τηλεφώνησε αμέσως τον Νταγκ και είπε: «Βρήκαμε την απάντηση!»

Οι ειδικοί ήταν εξαιρετικά επιφυλακτικοί σχετικά με τα συμπεράσματα του Κογκλάν και του ασθενή του. Ωστόσο, ο καθηγητής υποστήριξε μέχρι τέλους τον Νταγκ, διακινδυνεύοντας την επαγγελματική του φήμη.

Με πειραματόζωο… τον εαυτό του

Έχοντας μελετήσει μια σειρά ιατρικών βιβλίων, ο Νταγκ βρήκε 32 περιγραφόμενες περιπτώσεις της ασθένειάς του. Η θεραπεία του φαινόταν στοιχειώδης: Ήταν απαραίτητο μόνο να αποκόψει τον μυελό από τα επινεφρίδια του.Ο θεράπων ιατρός του Νταγκ, Κρις Μπάιερ, επιβεβαίωσε ότι η ασθένειά του ήταν τόσο σπάνια που δεν υπήρχαν πρακτικές συμβουλές και ιατρική βιβλιογραφία για τη θεραπεία της. «Μελετούσαμε μαζί με τον Νταγκ την ασθένειά του» παραδέχτηκε ο Μπάουερ.Δεδομένου ότι κανείς στο παρελθόν δεν είχε κάνει αυτού του είδους επέμβαση, ο Νταγκ αποφάσισε να πειραματιστεί στον εαυτό του.

Το 2008 βρήκε μια μελέτη, η οποία έγινε πριν από 28 χρόνια που ένας επιστήμονας από το Πανεπιστήμιο της Τζόρτζια χειρούργησε τα επινεφρίδια σε αρουραίους. «Κόψτε τα επινεφρίδια με μια λεπίδα και πιέστε τα μέχρι να βγει ο μυελός σαν ένα σπυράκι» έγραψε τότε ο επιστήμονας.

Αργότερα ο Νταγκ ανακάλυψε άλλα αρχεία στα οποία οι επιστήμονες περιέγραψαν την πειραματική αφαίρεση του μυελού από τα επινεφρίδια γατών και σκύλων. Ο νεαρός άνδρας ανέλυσε τις πληροφορίες που βρέθηκαν και συνέταξε μια οδηγία 323 σελίδων για τον τρόπο χειρουργικής επέμβασης στα επινεφρίδια στον άνθρωπο.

Ήταν πολύ δύσκολο να βρεθεί ένας έμπειρος χειρουργός που θα τολμούσε να κάνει την επέμβαση. Χρειάστηκε 1,5 χρόνος για να βρεθεί ένας ειδικός. Πολλοί γιατροί φοβόντουσαν να αναλάβουν την επέμβαση, καθώς κινδύνευαν να χάσουν την άδειά τους.

Ευτυχώς, ο Νταγκ μπόρεσε να φέρει έναν χειρουργό από το Πανεπιστήμιο του Μπέρμιγχαμ. Τον Σεπτέμβριο του 2010 ο νεαρός άνδρας έφτασε στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο, όπου υποβλήθηκε σε επιτυχή χειρουργική επέμβαση σε ένα από τα επινεφρίδιά του. Μέσα σε τρεις εβδομάδες, ο Νταγκ μπορούσε να κάθεται σε μια καρέκλα για έως και 3 ώρες. Μέχρι τα Χριστούγεννα έγινε τόσο δυνατός που περπάτησε 1,5 χιλιόμετρο μέχρι την εκκλησία και έμεινε στη μεταμεσονύκτια λειτουργία, χαρούμενος που είχε επιτέλους αντεπιτεθεί στην ασθένειά του.

Δύο χρόνια αργότερα, υποβλήθηκε σε δεύτερη επέμβαση σε ιδιωτικό Ερευνητικό Πανεπιστήμιο του Σεντ Λούις. Αυτή τη φορά, οι χειρουργοί αφαίρεσαν με επιτυχία τον μυελό από το δεύτερο επινεφρίδιό του και ο ασθενής ανάρρωσε γρήγορα.

Νέα ζωή

Το 2013, ο Νταγκ πήγε με φίλους σε ένα ταξίδι στις Μπαχάμες. Μέχρι τις αρχές του επόμενου έτους μπορούσε ήδη να ζει χωρίς πολλά φάρμακα. Ο μέντορας και βοηθός του, καθηγητής Κογκλάν, παρακολουθούσε τη ανέλπιστη ανάκαμψη του Νταγκ Λίντσεϊ. Έφυγε από τη ζωή το 2015.

Στη μητέρα του Νταγκ δεν επετράπη να προχωρήσει στη χειρουργική επέμβαση, καθώς η γυναίκα ήταν ήδη πολύ αδύναμη και πέθανε το 2016. Την ίδια χρονιά, ο Νταγκ έλαβε το πτυχίο του από το Rockhurst College.

Ο ίδιος, όπως πριν, μένει στο σπίτι των γονιών του και καθημερινά παίρνει φάρμακα. Παρόλο που η υγεία του δεν είναι τέλεια, κατάφερε να αλλάξει ριζικά τη ζωή του. «Τώρα μπορώ να περπατήσω, να ταξιδέψω στον κόσμο και να μοιραστώ τις γνώσεις μου με τους ανθρώπους. Μπορώ να αλλάξω τον κόσμο προς το καλύτερο» λέει ο Νταγκ Λίντσεϊ στις ομιλίες του στο TED Talks.

Ο Αμερικανός συμμετέχει τακτικά σε συνέδρια υγείας και μιλά σε ιατρικά συνέδρια σε πανεπιστήμια όπως το Στάνφορντ και το Χάρβαρντ. Οι γιατροί απευθύνονται σε αυτόν για συμβουλές για τη θεραπεία ιδιαίτερα σοβαρών και σπάνιων ασθενειών.

«Οι άνθρωποι με βοήθησαν μια φορά, τώρα είναι η σειρά μου να βοηθήσω τους άλλους» επισημαίνει ο Νταγκ Λίντσεϊ.

(sputniknews. gr – lenta. ru / photo: pexels)