Απόφαση «σταθμό» για τα εμβόλια κατά του κορωνοϊού στην Ελλάδα έλαβε δικαστήριο στο Κιλκίς, το οποίο έκρινε συνταγματικό τον υποχρεωτικό εμβολιασμό απορρίπτοντας αίτηση ασφαλιστικών μέτρων που κατέθεσε εργαζόμενη στο πρόγραμμα «Βοήθεια στο Σπίτι» του δήμου Παιονίας.

Σύμφωνα με το τοπικό Μέσο eidisis.gr, η συγκεκριμένη εργαζόμενη προσέφυγε κατά της Κοινωφελούς Επιχείρησης του Δήμου στο Μονομελές Πρωτοδικείο Κιλκίς, ζητώντας την προσωρινή αναστολή της εφαρμογής του νόμου για την υποχρεωτικότητα του εμβολιασμού στο πρόγραμμα το οποίο εργάζεται, επικαλούμενη και την αντισυνταγματικότητα του νόμου.

Σύμφωνα πάντα με το δημοσίευμα, στην πρώτη προσωρινή απόφαση που εκδόθηκε πανελλαδικά, το Δικαστήριο του Κιλκίς απέρριψε τις αιτιάσεις της εργαζομένης για τις διατάξεις του νόμου, επισημαίνοντας:

«… οι οποίες τέλος καμία αντισυνταγματικότητα δεν πάσχουν, όπως αβασίμως επικαλείται η αιτούσα, καθότι με αυτές προστατεύεται το υπέρτατης αξίας έννομο αγαθό της υγείας και της ζωής του συνόλου των πολιτών και ιδίως των ευπαθών ομάδων.

Με τα δεδομένα αυτά πρέπει να απορριφθεί το αίτημα για έκδοση προσωρινής διαταγής ως μη νόμιμο και επαλλήλως ως αβάσιμο κατ’ ουσίαν».

Όπως έχουμε γράψει σε προηγούμενο άρθρο μας, η Κοινοβουλευτική Συνέλευση του Συμβουλίου της Ευρώπης με νέο ψήφισμα στις 22.6.2021, υπογραμμίζει εκ νέου ότι ο υποχρεωτικός εμβολιασμός παραβιάζει μια σειρά από θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα, ακόμα και όταν είναι έμμεσος (ΕΔΩ το προηγούμενο).

Στο νέο ψήφισμα αναφέρονται, μεταξύ άλλων τα εξής:

ΑΡΘΡΟ 10: Σε περίπτωση που οι συνέπειες της άρνησης εμβολιασμού – συμπεριλαμβανομένων των συνεχιζόμενων περιορισμών σε σχέση με την απόλαυση των ελευθεριών και τον στιγματισμό – είναι τόσο σοβαρές ώστε να αφαιρεθεί το στοιχείο επιλογής για απόφαση, ο εμβολιασμός ουσιαστικά καθίσταται υποχρεωτικός (σ.σ. αναστολή εργασίας υγειονομικών). Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε παραβίαση προστατευομένων δικαιωμάτων ή / και να εισάγει διακρίσεις.

Η Συνέλευση υπενθυμίζει το ψήφισμά της 2361 (2020) «Εμβόλια Covid-19: ηθικά, νομικά και πρακτικά ζητήματα», στα οποία κάλεσε τα κράτη μέλη να «διασφαλίσουν ότι οι πολίτες ενημερώνονται ότι ο εμβολιασμός δεν είναι υποχρεωτικός και ότι κανείς δεν υπόκειται σε πολιτική, κοινωνική ή άλλη πίεση για εμβολιασμό αν δεν το επιθυμεί». Οποιαδήποτε έμμεση αδικαιολόγητη πίεση σε άτομα που δεν μπορούν ή δεν επιθυμούν να εμβολιαστούν μπορεί να μετριαστεί, εάν τα πιστοποιητικά για τον Covid19 είναι διαθέσιμα και για άλλους λόγους εκτός από τον εμβολιασμό.

ΑΡΘΡΟ 9: Ακόμη και αν τα επιστημονικά στοιχεία είναι επαρκή, προκειμένου να δικαιολογήσουν την ευνοϊκή μεταχείριση των κατόχων πιστοποιητικών Covid19, ενδέχεται να υπάρχουν βάσιμοι λόγοι δημοσίου συμφέροντος για την μη χρήση τους. Η χρήση τους μπορεί να υπονομεύσει την θεμελιώδη σχέση μεταξύ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, της υπευθυνότητας και της αλληλεγγύης, η οποία είναι απαραίτητη αναφορικά με την διαχείριση των κινδύνων για την υγεία. Οι δαπάνες για ένα σύστημα Covid pass ενδέχεται να στερήσουν τους λιγοστούς πόρους από άλλα μέτρα που θα μπορούσαν να ανοίξουν ξανά την κοινωνία πιο γρήγορα για όλους.

ΑΡΘΡΟ 13,3: Η Συνέλευση καλεί τα κράτη –μέλη του Συμβουλίου της Ευρώπης να διασφαλίζουν ότι μέτρα όπως το Covid pass που απαλλάσσουν τους κατόχους τους από ορισμένους περιορισμούς στα προστατευόμενα δικαιώματα και ελευθερίες εφαρμόζονται με τέτοιο τρόπο ώστε, αφενός να διατηρείται αποτελεσματική προστασία έναντι της εξάπλωσης του ιού SARS-CoV-, αφετέρου να αποφεύγονται οι διακρίσεις, ιδίως διασφαλίζοντας μεταξύ άλλων ότι λαμβάνεται δεόντως υπόψη η κατάσταση εκείνων που για ιατρικούς λόγους δεν μπορούν, ή, για λόγους προσωπικής άποψης ή πεποιθήσεων, αρνούνται να εμβολιαστούν. Όσον αφορά στην τελευταία ομάδα, (σ.σ. τα κράτη μέλη) πρέπει να διασφαλίζουν ότι οποιοδήποτε σύστημα Covidpass δεν ισοδυναμεί με εξαναγκασμό που καθιστά υποχρεωτικό τον εμβολιασμό.