“Το να εργάζονται σε ένα νοσοκομείο χωρίς νερό, σύστημα αποχέτευσης και απολύμανση ισοδυναμεί με το να στέλνουμε τους νοσηλευτές και τους γιατρούς να εργαστούν χωρίς ατομικό εξοπλισμό προστασίας”, τόνισε ο γενικός γραμματέας του ΠΟΥ Τέντρος Αντανόμ Γκεμπρεγέσους.

Υπενθύμισε εξάλλου ότι “η παροχή νερού, η απολύμανση και το σύστημα αποχέτευσης είναι ζωτικής σημασίας για την ανάσχεση της covid-19. Όμως παραμένουν πολλά προβλήματα να ξεπεραστούν, κυρίως στις λιγότερο ανεπτυγμένες χώρες”.

Σύμφωνα με τον ΠΟΥ, το ποσοστό των επαγγελματιών υγείας που έχουν μολυνθεί από κορωνοϊό είναι πολύ υψηλότερο σε σχέση με τον υπόλοιπο πληθυσμό: αν και αντιπροσωπεύουν λιγότερο από το 3% του πληθυσμού, αποτελούν το 14% των κρουσμάτων.

“Στέλνοντας επαγγελματίες υγείας και ανθρώπους που έχουν ανάγκη θεραπεία σε εγκαταστάσεις χωρίς καθαρό νερό, ασφαλείς τουαλέτες ή ακόμη και σαπούνι θέτουμε τις ζωές τους σε κίνδυνο”, τόνισε η εκτελεστική διευθύντρια της Unicef Ενριέτα Φόρε. “Αυτό ήταν αλήθεια πριν την πανδημία covid-19, αλλά φέτος αυτή έχει καταστήσει αδύνατο να αγνοήσουμε τις διαφορές”.

Σύμφωνα με την έκθεση, ένα νοσοκομείο στα τέσσερα παγκοσμίως δεν διαθέτει τρεχούμενο νερό, ένα στα τρία δεν μπορεί να διασφαλίσει την υγιεινή των χεριών στους χώρους παροχής φροντίδας, ένα στα δέκα δεν έχει υπηρεσίες απολύμανσης και ένα στα τρία δεν διαχωρίζει με ασφάλεια τα απορρίμματα.

Στις 47 λιγότερο ανεπτυγμένες χώρες του κόσμου η κατάσταση είναι καταστροφική: ένα στα δύο νοσοκομεία δεν έχει πόσιμο νερό, ένα στα τέσσερα υπηρεσίες υγιεινής χεριών στους χώρους παροχής φροντίδας και τρία στα πέντε δεν διαθέτουν βασικές υπηρεσίες απολύμανσης.

Σύμφωνα με τον ΠΟΥ και τη Unicef, το κόστος για τη δημιουργία εγκαταστάσεων παροχής πόσιμου νερού σε όλα τα νοσοκομεία των 47 αυτών χωρών ανέρχεται σε ένα δολάριο ανά κάτοικο. Επιπλέον, κατά μέσο όρο η λειτουργία και η διατήρηση των υπηρεσιών αυτών κοστίζει 0,20 δολάριο ανά κάτοικο το έτος.

photo unsplash