Από την πλευρά μου το πάλεψα μέχρι το τέλος. Έκανα υπομονή και δεν μίλησα ποτέ δημόσια για να μην φέρω κανέναν σε δύσκολη θέση. Κι ας άκουσα πολλά, τα περισσότερα άδικα και ψέματα. Ως εδώ όμως.

Με σεβασμό απέναντι σας και την σχέση ειλικρίνειας που από την πρώτη στιγμή είχαμε, οφείλω να πω ότι ήρθε η ώρα να κοιτάξω τι θα κάνω. Το ποδόσφαιρο ήταν, είναι και θα είναι κομμάτι της ζωής μου, όπως και ο ΠΑΟΚ. Αλλά τη ζωή του την ορίζει ο καθένας όπως θέλει. Και εγώ θέλω ακόμη να παίξω ποδόσφαιρο. Νιώθω και έχω την ανάγκη να προσφέρω ακόμη…

Και εφόσον δεν μου δίνεται η δυνατότητα να το κάνω στο σπίτι μου, όσο κι αν το προσπάθησα, πλέον θα πρέπει να κοιτάξω μπροστά. Μια πόρτα κλείνει, μια άλλη ενδεχομένως ανοίγει. Δεν ξέρω τι ακριβώς με περιμένει αλλά σίγουρο ξέρω πόσο δύσκολα αναγκάζομαι να κλείσω αυτήν του σπιτιού μου. Και το δικαίωμα να λέω τον ΠΑΟΚ και την Τούμπα σπίτι μου, νομίζω ότι το κέρδισα. Το νιώθω.

Θα είμαι πάντα ευγνώμων απέναντι σε εσάς που παιδί από την Πορτογαλία με πήρατε από το χέρι και μου γνωρίσατε τον κόσμο. Φεύγω άντρας, οικογενειάρχης, πατέρας, Σαλονικιός και πάντα ΠΑΟΚτσης.

Δεν μπορώ παρά να ευχηθώ τα καλύτερα για την ομάδα μου. Δεν μπορώ παρά να θέλω τα καλύτερα για το σπίτι μου και φυσικά για την κεφαλή αυτού του σπιτικού, την οικογένεια Σαββίδη, μόνο χαρές και επιτυχίες. Αντίο».