Αυτό συμβαίνει επειδή ο ανθρώπινος εγκέφαλος είναι εξελικτικά προγραμματισμένος να δίνει πολύ μεγαλύτερη βαρύτητα στις αρνητικές εμπειρίες παρά στις θετικές, ενώ ο συναισθηματικός πόνος ενεργοποιεί τα ίδια νευρικά κυκλώματα με τον σωματικό, παρατείνοντας την αντίδραση του οργανισμού στο στρες κάθε φορά που αναπαράγουμε τη σκηνή.

Όπως επισημαίνει η Δρ. Έμα Σεπάλα (Emma Seppälä), ερευνήτρια και λέκτορας στο Πανεπιστήμιο Yale, το μυστικό δεν βρίσκεται στο να αλλάξετε τους δύσκολους ανθρώπους γύρω σας, κάτι που είναι πέρα από τον έλεγχό σας, αλλά στο να περιορίσετε τον χώρο που τους επιτρέπετε να καταλαμβάνουν στη σκέψη σας.

Για να το πετύχετε αυτό χωρίς να χάσετε την ψυχραιμία σας, μπορείτε να ακολουθήσετε τρία απλά, αλλά ουσιαστικά βήματα:

Το πρώτο βήμα είναι να παρατηρήσετε πώς σας επηρεάζει η δυσαρέσκεια. Ο θυμός απέναντι σε μια άδικη συμπεριφορά είναι απολύτως φυσιολογικός, όμως όταν αναμασάτε διαρκώς τα ίδια λόγια, εκείνος που τιμωρείται τελικά, είστε εσείς. Προσπαθήστε να εντοπίσετε τη στιγμή που το μυαλό σας «κολλάει» στην επανάληψη και διαχωρίστε την υγιή αντίδραση σε ένα πρόβλημα, από το να το ξαναζείτε εμμονικά, ώστε ο αρνητισμός του άλλου να μην καθορίζει τη δική σας διάθεση.

Η δεύτερη κίνηση είναι να συγχωρήσετε, χωρίς όμως να δικαιολογήσετε ή να αποδεχτείτε την κακή συμπεριφορά. Στην ψυχολογία, η συγχώρεση δεν σημαίνει αμνησία ούτε υποχρέωση να διατηρήσετε επαφές με κάποιον που σας πληγώνει. Σημαίνει απλώς ότι επιλέγετε να αφήσετε πίσω σας το συναισθηματικό βάρος και τη μνησικακία. Άλλωστε, επιστημονικές μελέτες έχουν αποδείξει, ότι η άρνηση συγχώρεσης κρατά το σώμα σε διαρκή συναγερμό, ανεβάζοντας τους καρδιακούς παλμούς και την αρτηριακή πίεση.

Το τρίτο και πιο απαιτητικό βήμα είναι να καλλιεργήσετε τη συμπόνια, αντιμετωπίζοντας το άλλο άτομο με μια δόση κατανόησης. Αν και ακούγεται παράδοξο, το να αναγνωρίσετε ότι ένας τοξικός άνθρωπος δρα έτσι λόγω των δικών του εσωτερικών ελλειμμάτων ή ανασφαλειών, λειτουργεί απελευθερωτικά για εσάς. Έρευνες δείχνουν ότι η στάση της συμπόνιας όχι μόνο μειώνει τη συναισθηματική ένταση της σύγκρουσης, αλλά περιορίζει ακόμη και τις φλεγμονώδεις αντιδράσεις του οργανισμού που προκαλεί το χρόνιο στρες.

Φυσικά, καμία από αυτές τις εσωτερικές τεχνικές δεν αναιρεί την ανάγκη για ξεκάθαρα όρια.

Η ψυχική ανθεκτικότητα χτίζεται όταν συνδυάζετε την εσωτερική σας ηρεμία με πρακτικές αποφάσεις αυτοπροστασίας, όπως ο περιορισμός των επαφών, η αποφυγή άσκοπων αντιπαραθέσεων ή ακόμη και η οριστική απομάκρυνση από σχέσεις που σας φθείρουν συστηματικά.

^{photo: pixabay}