«Η σοδειά είναι καλή, ικανοποιητική. Οι τιμές όμως έχουν πάρει την κατιούσα. Ακούγεται 2 με 3 ευρώ, ενώ το κόστος παραγωγής είναι πολύ υψηλότερο. Πάρα πολύ δύσκολη χρονιά. Άλλοι εγκαταλείπουν το ελαιόδεντρο»

Αυτά μου είπε ένας παραγωγός και δεν είναι ο μόνος. Πολλοί ελαιοπαραγωγοί αναρωτιούνται φέτος αν αξίζει καν τον κόπο να μαζέψουν τις ελιές τους.

Η κυβέρνηση πρέπει να ενεργοποιήσει τώρα τον μηχανισμό De Minimis για τις αποζημιώσεις, όμως αυτό δεν αρκεί. Απαιτείται ένα εθνικό σχέδιο προστασίας της ελαιοκομίας και του ελαιολάδου:

• Ψηφιακό Εθνικό Παρατηρητήριο Τιμών, που θα καταγράφει τις τιμές από το χωράφι μέχρι το ράφι και θα σταματά την αισχροκέρδεια σε βάρος παραγωγού και καταναλωτή.
• Σύγχρονα δημοπρατήρια, όπου παραγωγοί και συνεταιρισμοί θα διαπραγματεύονται απευθείας με διεθνείς αγοραστές, χωρίς μεσάζοντες.
• Πόλεμος στις παράνομες ελληνοποιήσεις, με ιχνηλασιμότητα παντού και αυστηρούς ελέγχους στις πύλες εισόδου.
• Επιθετική στήριξη συνεταιρισμών και ομάδων παραγωγών, με χαμηλότοκα δάνεια, μοριοδότηση στα ευρωπαϊκά προγράμματα και φορολογικά κίνητρα.

Το ελαιόλαδο είναι από τα πιο ποιοτικά και ανταγωνιστικά προϊόντα της ελληνικής γης. Είναι ακρογωνιαίος λίθος της μεσογειακής διατροφής, είναι εθνικός πλούτος, είναι πολιτιστική κληρονομιά. Και για αυτό πρέπει να το προστατεύσουμε με κάθε τρόπο».

Δείτε ΕΔΩ την ανάρτησή του.

ΦΩΤΟ:Eurokinissi