Ο εντομολόγος Δρ. Ρίτσαρντ Νέιλορ, 45 ετών, εκτρέφει τα έντομα για να δοκιμάσει προϊόντα καταπολέμησης παρασίτων από όλο τον κόσμο.

Κατά τη διάρκεια μιας «ημέρας φαγητού» δύο φορές την εβδομάδα, δένει μερικά από τα 60.000 έντομα του στο μπράτσο του και δουλεύει ενώ αυτά του ρουφούν το αίμα.

Στη συνέχεια, κοιμάται μαζί τους τα βράδια που χρειάζεται να δοκιμάσει νέες συσκευές ή απωθητικά – σε μια αυτόνομη σουίτα δύο υπνοδωματίων στον κήπο του.

Και λέει ότι η γυναίκα του δεν ζηλεύει τους συντρόφους του στο κρεβάτι – καθώς είναι πρώην καθηγήτρια βιολογίας που εργάζεται κι αυτή στην επιχείρηση.

Είπε: «Δεν αντιδρώ πια στα τσιμπήματα. Προφανώς χρειάζονται περίπου 40.000 τσιμπήματα για να σταματήσω να αντιδρώ στα κοριούς».

«Και αυτό για μένα ήταν πριν από περισσότερο από μια δεκαετία. Δεν έχω αντιδράσει λοιπόν για πολύ καιρό. Με την πάροδο του χρόνου, το ανοσοποιητικό σας σύστημα απλώς σταματά να αντιδρά σε αυτό.»

«Για τους περισσότερους ανθρώπους, είναι κάτι σαν τσίμπημα από θυμωμένο κουνούπι, λίγο πιο σοβαρό από αυτό. Αλλά σταδιακά μειώνεται όλο και περισσότερο και δεν έχω πλέον πρήξιμο ή φλεγμονή.»

O ερευνητής αναπαράγει τα έντομα και τα στέλνει σε όλο τον κόσμο, συχνά σε ομάδες ανίχνευσης σκύλων που βοηθούν τα ξενοδοχεία να εντοπίζουν μολύνσεις.

Είπε ότι όταν λέει στους ανθρώπους ποια είναι η δουλειά του, «όλοι αρχίζουν να αναρωτιούνται και φαίνονται λίγο τρομοκρατημένοι».

«Έχω μιλήσει με ανθρώπους στη Νότια Αμερική σε ζώνες όπου επικρατεί ελονοσία και τρομοκρατούνται πολύ περισσότερο από τους κοριούς παρά από τα κουνούπια που έχουν τη δυνατότητα να τους αρρωστήσουν πολύ ή να τους σκοτώσουν», είπε.

Ο Δρ Νέιλορ εξήγησε ότι έπρεπε να κοιμηθεί με τα έντομα για να ελέγξει αν τα νέα σπρέι και τα απωθητικά λειτουργούσαν.

Είπε: «Δεν μπορώ πραγματικά να δοκιμάσω προϊόντα σε κοριούς χωρίς να υπάρχει κάποιος ξενιστής στο δωμάτιο, επειδή η συμπεριφορά τους αλλάζει εντελώς. Αν δεν υπάρχει κανείς τριγύρω, οι κοριοί απλώς κοιμούνται, δεν κινούνται ή πυροδοτούνται από το διοξείδιο του άνθρακα από την αναπνοή μας και από τη θερμότητα του σώματός μας – η συμπεριφορά τους είναι πολύ συνδεδεμένη με τη δική μας».

«Δεν μπορώ να δοκιμάσω παγίδες και ψεκασμούς σε ένα δωμάτιο χωρίς την παρουσία ανθρώπου, επειδή οι κοριοί δεν κάνουν τίποτα. Οι άνθρωποι κουβαλούν κοριούς από τότε που υπάρχει ο άνθρωπος στον πολιτισμό.»

Ο Δρ Νέιλορ ταΐζει τα έντομα δύο φορές την εβδομάδα, δένοντας γλάστρες που περιέχουν πεινασμένους κοριούς στα χέρια του, ενώ παράλληλα ασχολείται με τον διαχειριστή του ιστότοπού του.

Είπε: «Τα έντομα ζουν σε γλάστρες και οι γλάστρες έχουν μεταλλικά καπάκια, και απλώς τα δένω με ελαστικό ιμάντα στους βραχίονες μου ή μερικές φορές στα πόδια μου αν χρειάζομαι περισσότερο χώρο, και τρέφονται για λίγα λεπτά και δεν μπορώ να νιώσω τίποτα.»

«Μετά από περίπου δέκα λεπτά, όταν φαίνεται σαν να σέρνονται ξανά πάνω στο χαρτί που είναι γεμάτο αίμα, τότε τα αλλάζω και μπορώ να ταΐσω χιλιάδες έντομα σαν κι αυτά σε λίγο καιρό.»

(photo: pixabay)