Πρόκειται για έναν από τους πιο κρίσιμους και καλά κρυμμένους κλάδους της σημερινής παγκόσμιας βιομηχανίας της λεγόμενης τεχνητής νοημοσύνης, καθώς οι Ινδοί εργάτες καταγράφουν τη δουλειά τους για έναν πολύ συγκεκριμένο λόγο: για να εκπαιδεύσουν τα ρομπότ του μέλλοντος, αφού τα σύγχρονα ρομπότ και συστήματα ΑΙ μπορεί να λύνουν περίπλοκους μαθηματικούς γρίφους ή να γράφουν κώδικα, αλλά υστερούν τραγικά, σε κάτι που για έναν άνθρωπο είναι απλό. Στην απτική ευφυΐα και την ευελιξία στον πραγματικό κόσμο.

Το να επισκευάσεις ένα φρένο αυτοκινήτου, να κουρέψεις ίσια τα μαλλιά κάποιου ή να πιάσεις ένα μυτερό εργαλείο με τη σωστή πίεση απαιτεί αμέτρητες μικροκινήσεις, που τα ρομπότ αδυνατούν να κατανοήσουν από μόνα τους. Έτσι για να αποκτήσουν τα ανθρωποειδή ρομπότ ανθρώπινα αντανακλαστικά, οι εταιρείες ρομποτικής χρησιμοποιούν τη μέθοδο της μάθησης μίμησης, όπου οι εργαζόμενοι φορούν κάμερες που καταγράφουν κάθε κίνηση σε πρώτο πρόσωπο.

Τα βίντεο αυτά μετατρέπονται σε τεράστια σύνολα δεδομένων και τα νευρωνικά δίκτυα των ρομπότ μελετούν καρέ-καρέ πώς ο άνθρωπος λυγίζει τους καρπούς του, πώς πιάνει τα αντικείμενα και πώς αντιδρά σε απρόβλεπτα εμπόδια, μαθαίνοντας να επαναλαμβάνουν τις ίδιες ενέργειες. Πίσω από αυτό το τεχνολογικό άλμα, υπάρχει και μια τεράστια οικονομική πραγματικότητα, αφού η συλλογή αυτών των δεδομένων υψηλής αξίας γίνεται κυρίως στην Ινδία, όπου εταιρείες τεχνολογίας προσλαμβάνουν τοπικούς τεχνίτες, προσφέροντάς τους αμοιβές της τάξης των 250 με 350 ρουπιών, δηλαδή περίπου 3 με 4 δολάρια την ώρα.

Έτσι τη στιγμή που η Silicon Valley αναπτύσσει την επόμενη γενιά αυτόνομων ρομπότ, οι δάσκαλοι που τους μαθαίνουν πώς να δουλεύουν στον φυσικό κόσμο, είναι οι καθημερινοί εργάτες της Ινδίας, καταγράφοντας τη δεξιοτεχνία τους έναντι λίγων δολαρίων την ώρα.

Δείτε ΕΔΩ

^{photo: pixabay}