Χαρακτηριστικό δείγμα αυτής της τεχνογνωσίας είναι η χάλκινη προμετωπίδα που εντοπίστηκε στην περιοχή Ρούβο (Ruvo) της Απουλίας, στη νότια Ιταλία (Μεγάλη Ελλάδα) και χρονολογείται γύρω στο 480 π.Χ.

Το εύρημα, ήταν σχεδιασμένο για να καλύπτει το μέτωπο και το πρόσωπο του ίππου. Η κατασκευή του φέρει μικρές οπές κατά μήκος της εξωτερικής ακμής για τη ραφή εσωτερικής δερμάτινης επένδυσης, που απορροφούσε τους κραδασμούς, καθώς και μεγαλύτερες τρύπες, για τη σταθερή πρόσδεσή του στα λουριά του χαλινού.

Οι αρχαιολογικές ανασκαφές και τα στρατιωτικά εγχειρίδια της εποχής, όπως το Περί Ιππικής του Ξενοφώντα, επιβεβαιώνουν ότι η προμετωπίδα αποτελούσε μέρος ενός ευρύτερου, τυποποιημένου συστήματος θωράκισης των πολεμικών αλόγων. Η επιστημονική ανάλυση των ευρημάτων δείχνει ότι η μεταλλική προστασία επικεντρωνόταν αποκλειστικά στα ζωτικά όργανα του ζώου, που ήταν εκτεθειμένα στην πρώτη γραμμή κρούσης.

Για τον σκοπό αυτό, η προμετωπίδα συνδυαζόταν σχεδόν πάντα με το προστερνίδιο (χάλκινη ασπίδα στήθους) για την αναχαίτιση των πληγμάτων από δόρατα, καθώς και με τα παραμηρίδια και παραπλευρίδια, τα οποία κατασκευάζονταν από σκληρό δέρμα ή καπιτονέ ύφασμα με μεταλλικά λέπια, για την κάλυψη των πλευρών του ζώου και των ποδιών του αναβάτη.

Η μηχανική της αρχαίας ιππικής πανοπλίας καθοριζόταν αυστηρά από το βάρος και την ανάγκη διατήρησης της κινητικότητας του αλόγου στο πεδίο της μάχης. Οι κτηνιατρικές και αρχαιολογικές μελέτες επεξηγούν, ότι οι αρχαίοι Έλληνες απέφευγαν εσκεμμένα τη χρήση μεταλλικών καλυμμάτων στα πόδια ή στην κοιλιά του αλόγου, σε αντίθεση με τις μεθόδους του μεταγενέστερου Μεσαίωνα.

Η προσθήκη βάρους στα άκρα των αλόγων, θα προκαλούσε ανεπανόρθωτες βλάβες στους τένοντες, ενώ βάρος στον θώρακα θα παρεμπόδιζε τη διαστολή των πνευμόνων κατά τον καλπασμό. Ακόμη και τα ανάγλυφα μοτίβα Γοργούς ή λεόντων στη βάση της προμετωπίδας, παρά τον αποτρεπτικό τους χαρακτήρα, υπηρετούσαν τη στρατιωτική ψυχολογία, με στόχο τον εκφοβισμό του αντίπαλου πεζικού κατά την έφοδο.

Δείτε το βίντεο ΕΔΩ

^{photo: pixabay}