Όπως επισημαίνουν, η έλλειψη κοινωνικών δομών έχει ως αποτέλεσμα η προσωρινή παραμονή παιδιών σε νοσοκομεία, με εισαγγελική εντολή, να μετατρέπεται συχνά σε μακροχρόνια παραμονή μηνών.

«Το νοσοκομείο είναι πρωταρχικά χώρος ιατρικής φροντίδας και δεν οφείλει, ούτε μπορεί να μετασχηματίζεται σε χώρο φιλοξενίας και φύλαξης παιδιών για κοινωνικούς σκοπούς», αναφέρουν οι δύο επιστημονικές εταιρίες.

Σύμφωνα με τους επιστήμονες, εκτός από τους προφανείς βιολογικούς κινδύνους, την μειωμένη προσωπική ασφάλεια και τον αυξημένο κίνδυνο ατυχημάτων, τα παιδιά αυτά εκτίθενται σε πολλαπλούς συναισθηματικούς κινδύνους που προκύπτουν από τα ασαφή μηνύματα σχετικά με το μέλλον τους, την έλλειψη προοπτικής, την εναλλαγή προσώπων φροντίδας, την αιφνίδια ένταξη σ’ ένα ανοίκειο περιβάλλον και την επανάληψη τραυματικών συμπεριφορών, χωρίς δυνατότητα οριοθέτησης. Οι συμπεριφορές αυτές είναι ιδιαίτερα συχνές σε παιδιά με ανεπαρκές κοινωνικό ή οικογενειακό περιβάλλον και είναι αδύνατον να αντιμετωπισθούν στο πολύπλοκο περιβάλλον ενός Γενικού Νοσοκομείου, τονίζουν οι επιστήμονες.

Η Ελληνική Ψυχιατρική Εταιρεία και η Παιδοψυχιατρική Εταιρεία Ελλάδος ζητούν «την άμεση αλλαγή αυτής της αδιέξοδης πορείας με την ανάπτυξη του ολοκληρωμένου δικτύου των Κοινωνικών Υπηρεσιών και τη διασύνδεση τους με Κοινοτικές Υπηρεσίες Παιδιατρικής και Παιδοψυχιατρικής φροντίδας».

Ζητούν επίσης, την άμεση πρόσβαση των παιδιών και των εφήβων σε Κοινωνικές Υπηρεσίες, χωρίς απαραίτητα την προηγούμενη νοσηλεία τους σε παιδιατρικά νοσοκομεία και την ολοκλήρωση των αναγκαίων διαγνωστικών παιδιατρικών και παιδοψυχιατρικών αξιολογήσεων σε εξωτερική βάση.

«Η τοποθέτηση ενός παιδιού σε πλαίσιο κοινωνικής φροντίδας πρέπει να προτείνεται μόνο σε ειδικές περιπτώσεις και όχι μαζικά, αφού αποτύχουν όλες οι προσπάθειες διατήρησης των δεσμών φροντίδας μέσα σε μία οικογένεια, συμπεριλαμβανομένης της υποστήριξης της οικογένειας αυτής από κοινοτικές παιδοψυχιατρικές υπηρεσίες», τονίζουν οι επιστημονικές εταιρίες.

Εκτιμούν ότι σε αδιέξοδες καταστάσεις υποστήριξης του άμεσου οικογενειακού πλαισίου, μπορεί να ενισχυθεί ο θεσμός των ανάδοχων οικογενειών άμεσης φροντίδας, καθώς και η παραμονή 2-4 παιδιών σε διαμερίσματα φιλοξενίας. Ιδιαίτερη έμφαση οφείλει να δίδεται σε προγράμματα πρόληψης φαινομένων ενδοοικογενειακής βίας ή παραμέλησης.

«Ουσιαστικά το παραπάνω θέμα επιβάλλει τον ανασχεδιασμό και την ρεαλιστική υλοποίηση ενός προγράμματος πραγματικής παιδικής προστασίας με μοναδικό γνώμονα τα δικαιώματα των παιδιών και των εφήβων και την ενίσχυση των κοινωνικών δομών και των υπηρεσιών ψυχικής υγείας παιδιών/εφήβων/οικογένειας», καταλήγουν οι επιστήμονες.

(ΑΠΕ -ΜΠΕ / photo: eurokinissi)