Η προέλευσή της, όμως, είναι πολύ διαφορετική από ό,τι θα περίμενε κανείς.

Η ιστορία ξεκινά τον 19ο αιώνα στις πετρελαιοπηγές της Πενσυλβάνιας, όπου οι εργάτες παρατηρούσαν μια παχύρρευστη, κηρώδη ουσία να συσσωρεύεται στον εξοπλισμό άντλησης πετρελαίου. Ο χημικός Robert Chesebrough, ενδιαφέρθηκε για αυτό το υλικό και άρχισε να πειραματίζεται με τον καθαρισμό και την επεξεργασία του. Πήρε δείγματα μαζί του στο εργαστήριό του στο Μπρούκλιν και άρχισε να πειραματίζεται με τον καθαρισμό και την επεξεργασία της ουσίας. Μετά από χρόνια δοκιμών, κατάφερε να δημιουργήσει μια πιο καθαρή και σταθερή μορφή της και το αποτέλεσμα ήταν η βαζελίνη, την οποία ο Chesebrough εμπορεύτηκε με την ονομασία Vaseline. Δημιούργησε εργοστάσιο στο Μπρούκλιν και άρχισε να προωθεί ο ίδιος το προϊόν, ταξιδεύοντας και παρουσιάζοντας τις χρήσεις του.

Το αμερικανικό δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για το προϊόν εκδόθηκε στις 4 Ιουνίου 1872. Αρχικά, η ουσία δεν προοριζόταν αποκλειστικά για καλλυντική χρήση. Αυτό που έκανε τη βαζελίνη τόσο δημοφιλή ήταν η απλή, αλλά σημαντική ιδιότητά της να δημιουργεί ένα προστατευτικό στρώμα στην επιφάνεια του δέρματος και να βοηθά να περιορίζεται η απώλεια υγρασίας. Έτσι, σταδιακά έγινε γνωστή για τη φροντίδα του ξηρού και σκασμένου δέρματος και απέκτησε θέση στα φαρμακεία και στα σπίτια.

Yπάρχει ακόμη μια ενδιαφέρουσα λεπτομέρεια. Η Vaseline δεν είναι η ονομασία της ουσίας, αλλά εμπορικό σήμα. Η γενική ονομασία της είναι petroleum jelly ή petrolatum. Το Smithsonian αναφέρει ότι ο Chesebrough κατοχύρωσε την petroleum jelly, με την ονομασία Vaseline, το 1872.

Έτσι, ένα υλικό που ξεκίνησε ως ανεπιθύμητο κατάλοιπο γύρω από τις πετρελαιοπηγές μετατράπηκε μέσα σε λίγα χρόνια σε ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα προϊόντα περιποίησης στον κόσμο και κατέληξε στα μπάνια εκατομμυρίων ανθρώπων.

^{photo: pixabay}