Πλέον, ο Ρομπέρτο Μαντσίνι, ο οποίος ανέλαβε εκ νέου την Τρίτη (28/7) την τεχνική ηγεσία της «σκουάντρα ατζούρα», καλείται να βάλει τέλος στην καθοδική πορεία και, ει δυνατόν, να την οδηγήσει ξανά στην κορυφή.

Απ’ τον θρίαμβο στον τελικό του Μουντιάλ της Γερμανίας, στις 9 Ιουλίου 2006 στο Βερολίνο, όταν επικράτησε της Γαλλίας του Ζινεντίν Ζιντάν (1-1 στην παράταση, 5-3 στα πέναλτι), η Ιταλία πρόσθεσε μεν στην τροπαιοθήκη της το EURO2020 που διεξήχθη (λόγω COVID) το καλοκαίρι του 2021, επίσης με προπονητή τον Μαντσίνι, όμως τα επόμενα χρόνια σημαδεύτηκαν κυρίως από διαδοχικές απογοητεύσεις.

Στις 31 Μαρτίου, η εθνική Ιταλίας, με προπονητή τότε τον Τζενάρο Γκατούζο, γνώρισε ακόμη μία οδυνηρή αποτυχία, χάνοντας στα πέναλτι από τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη στον τελικό των ευρωπαϊκών play off, στη Ζένιτσα. Όπως είχε συμβεί στα προκριματικά για το Μουντιάλ του 2018 απέναντι στη Σουηδία και για εκείνο του 2022 απέναντι στη Βόρεια Μακεδονία, έτσι και τώρα η «σκουάντρα ατζούρα» δεν κατάφερε να ξεπεράσει το εμπόδιο ενός αντιπάλου που θεωρητικά ήταν στα… μέτρα της.

Πρόκειται για την πρώτη φορά που μία από τις οκτώ χώρες που έχουν κατακτήσει το Παγκόσμιο Κύπελλο μένει εκτός τελικής φάσης για τρεις συνεχόμενες διοργανώσεις. Η Ιταλία, η οποία δεν είχε συμμετάσχει στο πρώτο Μουντιάλ του 1930, είχε απουσιάσει μέχρι τότε μόνο από μία διοργάνωση μεταξύ 1934 και 2014, εκείνη του 1958, έχοντας δώσει το «παρών» στις 18 από τις 19 διοργανώσεις της περιόδου.

Τα τελευταία είκοσι χρόνια η Ιταλία έχει αγωνιστεί μόλις σε έξι παιχνίδια τελικής φάσης Παγκοσμίου Κυπέλλου. Συμμετείχε στα Μουντιάλ του 2010 στη Νότια Αφρική και του 2014 στη Βραζιλία, όμως ο απολογισμός της ήταν απογοητευτικός, καθώς αποκλείστηκε και στις δύο περιπτώσεις από τη φάση των ομίλων, σημειώνοντας συνολικά μόνο μία νίκη.

Το 2010, ως κάτοχος του τίτλου, αναδείχθηκε ισόπαλη με την Παραγουάη (1-1) και τη Νέα Ζηλανδία (1-1), πριν ηττηθεί 3-2 από τη Σλοβακία και τερματίσει τελευταία στον όμιλό της με δύο βαθμούς. Τέσσερα χρόνια αργότερα ξεκίνησε με σπουδαία νίκη 2-1 επί της Αγγλίας, όμως στη συνέχεια ηττήθηκε με 1-0 τόσο από την Κόστα Ρίκα όσο και από την Ουρουγουάη, μένοντας εκτός συνέχειας.

Δέκα διαφορετικοί ομοσπονδιακοί προπονητές>/B>

Από το 2006 μέχρι σήμερα, η εθνική Ιταλίας έχει αλλάξει δέκα φορές ομοσπονδιακό προπονητή. Ο Ρομπέρτο Μαντσίνι ξεκινά πλέον τη δεύτερη θητεία του, έχοντας ήδη καθίσει στον πάγκο της ομάδας από τον Μάιο του 2018 έως τον Ιούνιο του 2023. Στην πρώτη του παρουσία οδήγησε την Ιταλία στην κατάκτηση του EURO 2020, όμως δεν κατάφερε να εξασφαλίσει την πρόκριση στο Μουντιάλ του Κατάρ.

Η επιστροφή του θυμίζει εκείνη του Μαρτσέλο Λίπι, ο οποίος είχε αποχωρήσει μετά την κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου το 2006, για να επιστρέψει στον πάγκο της ομάδας την περίοδο 2008-2010. Μετά την αποχώρηση του Μαντσίνι το 2023 για τη Σαουδική Αραβία, την εθνική Ιταλίας ανέλαβαν κατά σειρά οι Λουτσιάνο Σπαλέτι, Τζενάρο Γκατούζο και, προσωρινά για δύο φιλικούς αγώνες τον Ιούνιο, ο Σίλβιο Μπαλντίνι.

Η αγωνιστική κάμψη αποτυπώθηκε και στην παγκόσμια κατάταξη της FIFA. Η Ιταλία, που μετά την κατάκτηση του Μουντιάλ του 2006 βρισκόταν στη δεύτερη θέση του κόσμου, υποχώρησε σταδιακά μέχρι την 21η θέση το 2018, μετά το Παγκόσμιο Κύπελλο της Ρωσίας. Η κατάκτηση του EURO 2020 την έφερε ξανά στην τέταρτη θέση της παγκόσμιας κατάταξης, όμως από το 2024 βρέθηκε εκτός της πρώτης δεκάδας. Σήμερα καταλαμβάνει τη 15η θέση στην κατάταξη της FIFA.

^{ΑΠΕ-ΜΠΕ – ΚΩΣΤΑΣ ΓΟΥΛΗΣ/ photo: pixabay}