Σε χώρες της Ευρώπης αλλάζουν κυβερνήσεις, πρωθυπουργοί, στελέχη, αλλά η κατεύθυνση μένει ίδια και είναι αυτή της διεθνιστικής τάξης πραγμάτων.
Οι πολιτικές δεν αλλάζουν τον βασικό στόχο τους που είναι η εφαρμογή της διεθνιστικής ατζέντας.
Αποδεδειγμένα, βέβαια, μεταξύ των διεθνιστικών κομμάτων υπάρχουν τα πιο αριστερά, τα οποία επιταχύνουν την όποια πορεία προς τον διεθνισμό και μάλιστα με απότομα βήματα.
Σε θέματα, όμως, εξωτερικής πολιτικής η πορεία είναι η ίδια, τουτέστιν η σύγκρουση με την Ρωσία.
Προκειμένου να αλλάξει αυτό, πρέπει πραγματικά δεξιά κόμματα (διαφέρουν από τα κεντροδεξιά) να πάρουν τα ηνία, όπως συνέβαινε στην Ουγγαρία, όπου τελικά, όμως, ο Βίκτορ Όρμπαν έχασε την εξουσία.
Αυτή είναι και η πραγματική πολιτική «μάχη» στην Ευρώπη: Διεθνιστές εναντίον πραγματικά δεξιών, με τους δεύτερους να θέλουν φυσικά και εκείνοι να εφαρμόσουν πολιτική κρατικού ελέγχου αλλά με την δική τους ιδεολογία. Οι όποιες άλλες αλλαγές κυβερνήσεων έχουν μεν διαφορές, αλλά οι διεθνιστικές αποχρώσεις παραμένουν.
