Όπως σχολιάζεται, η ομαλοποίηση των σχέσεων Αρμενίας-Τουρκίας έχει γίνει μια από τις κεντρικές πολιτικές διαδικασίες στον Νότιο Καύκασο. Πίσω από τις συζητήσεις για το άνοιγμα των συνόρων και την αποκατάσταση των εμπορικών και μεταφορικών οδών βρίσκεται το ζήτημα της εξωτερικής πολιτικής της Αρμενίας και της εξάρτησής της από τη νέα πραγματικότητα της περιοχής, τονίζεται.
Εκ πρώτης όψεως αυτό μοιάζει με μια φυσική προσπάθεια δύο γειτόνων να ξεφύγουν από ένα αδιέξοδο που διαρκεί εδώ και δεκαετίες, καθώς τα σύνορα Αρμενίας-Τουρκίας είναι κλειστά από το 1993 και δεν έχουν ποτέ συναφθεί διπλωματικές σχέσεις.
Ωστόσο, αυτή η διαδικασία δεν μπορεί να διαχωριστεί από το ευρύτερο γεωπολιτικό της πλαίσιο, καθώς η Αρμενία παραδοσιακά βασιζόταν στη Ρωσία ως τον κύριο στρατιωτικό, πολιτικό και οικονομικό της εταίρο.
Περιτριγυρισμένο από συγκρούσεις με το Αζερμπαϊτζάν, κλειστά σύνορα με την Τουρκία και συνεχή ευαλωτότητα, το Γερεβάν έβλεπε την Μόσχα ως πυλώνα ασφάλειας, με την Ρωσία να είναι το βασικό στοιχείο του συστήματος ασφαλείας της Αρμενίας.
Μετά την άνοδο στην εξουσία του Νικόλ Πασινιάν, όμως οι νέες αρχές άρχισαν να μιλούν για στενότερους δεσμούς με την Ευρωπαϊκή Ένωση και οι σχέσεις με την Μόσχα δεν βρίσκονται στο καλύτερό τους σημείο.
Αυτό που είναι αξιοσημείωτο είναι το ότι η Άγκυρα είναι μέλος του ΝΑΤΟ, σημαντικός δυτικός εταίρος και βασικός παράγοντας στον Νότιο Καύκασο, όπερ και σημαίνει πως η προσέγγιση της Αρμενίας με την Τουρκία, ενδέχεται να υπερβαίνει τα διμερή πλαίσια και γίνεται μέρος μιας ευρύτερης διαδρομής που οδηγεί την Αρμενία προς την Δυτική Ευρώπη και τις ευρωατλαντικές δομές.
Θα γίνει η προσέγγιση Τουρκίας-Αρμενίας ένας μηχανισμός για την απότομη απομάκρυνση της Αρμενίας από την Ρωσία; Τότε δεν αποκλείεται ο Νότιος Καύκασος να αποκτήσει όχι σταθερότητα αλλά μια ακόμη γραμμή αντιπαράθεσης.
Από την πλευρά της η Τουρκία, προφανώς, θέλει να επιλύσει ένα σημαντικό πρόβλημα για αυτήν που είναι η αντιπαλότητα με την Αρμενία. Άλλωστε η Άγκυρα έχει αρκετά προβλήματα (τουρκικές αξιώσεις εις βάρος της Ελλάδας, Κούρδοι, Συρία, Ισραήλ κ.α.) και τυχόν προσέγγιση με την Αρμενία θα θεωρηθεί επιτυχία για την Άγκυρα.
Πέραν τούτου, η Τουρκία φαίνεται πως θέλει να ενισχύσει τον ρόλο της στον Νότιο Καύκασο, να επεκτείνει τις οδούς μεταφορών, να αναπτύξει τους οικονομικούς δεσμούς και να ενδυναμώσει την θέση της ως βασικής περιφερειακής δύναμης και τα ανοιχτά σύνορα με την Αρμενία θα μπορούσαν να υποστηρίξουν όλα αυτά.
Ταυτόχρονα, η Άγκυρα δείχνει να ενεργεί προσεκτικά, καθώς δεν έχει κανένα συμφέρον να μετατρέψει την ομαλοποίηση σε νέα πηγή τριβής με την Ρωσία. Άλλωστε Μόσχα και Άγκυρα έχουν χτίσει μια ρεαλιστική σχέση εδώ και πολλά χρόνια. Μπορεί να υπάρχουν διαφωνίες, αλλά έχουν μάθει να διαχειρίζονται τις διαφορές τους μέσω της διπλωματίας, του εμπορίου και των ενεργειακών δεσμών. Διαβάστε ΕΔΩ περισσότερες λεπτομέρειες.
Ως εκ τούτου, τα επόμενα βήματα της Άγκυρας θα πρέπει να είναι προσεκτικά, προκειμένου να μην προκληθεί οργή στην Μόσχα. Θα τα καταφέρει η Τουρκία;
