Αν τα βασικά κόμματα ήταν οι εθνικές του Μουντιάλ, τότε η Νέα Δημοκρατία θα ήταν η Γαλλία του «συμμάχου» Εμανουέλ Μακρόν από τα φαβορί για την κατάκτηση, αλλά όχι κάτι το εξαιρετικό με ύφος μπλαζέ πολλές φορές αλλά και με νεκρά διαστήματα στο παιχνίδι της.
Ως θεωρούμενος δεύτερος πόλος το κόμμα «ΕΛ.Α.Σ.» του Αλέξη Τσίπρα θα ήταν η Αργεντινή του Τσε Γκεβάρα ή μάλλον του Μέσι. Ο πρώτος παραπέμπει σε «επανάσταση», ο δεύτερος είναι αρεστός στο πολιτικό «σύστημα». Οπότε συνδυάζονται και τα δύο, «επανάσταση» και «σύστημα», σε μία αρμονική συνύπαρξη.
Το ΠΑΣΟΚ θα ήταν η Βραζιλία. Περασμένα μεγαλεία-πεσμένα ποσοστά, όμως με παίκτες που έχουν τρόπο να βρίσκονται στην διακυβέρνηση της χώρας.
«Αιρετική» θα ήταν η όποια κομματική παράταξη με αναφορά στον Ρονάλντο, καθώς το «σύστημα» θέλει Μέσι. Παρ’ όλα αυτά, όσοι «πολεμούν» εκείνους που στηρίζουν τον Πορτογάλο αστέρα, μάλλον δεν γνωρίζουν επαρκώς ποδόσφαιρο, όπως ακριβώς άλλωστε συμβαίνει στην ελληνική πολιτική σκηνή με την έλλειψη βασικών γνώσεων στην πολιτική, την οικονομία και την γεωπολιτική.
Ακόμα και με διαγραφή θα διωκόταν το κόμμα που θα αυτοπροσδιοριζόταν ως η Γερμανία (στην καλύτερη θα είχε ελάχιστα ποσοστά), οπότε κανένα δεν μπορεί να παρομοιαστεί με αυτήν, καθώς ως γνωστόν «φταίνε πάντα οι Γερμανοί», ενώ Άγγλοι, Γάλλοι, Ισπανοί και λοιποί είναι οι σύμμαχοί μας και μας αγαπάνε.
Το ΚΚΕ θα ήταν ίσως η Αγγλία, η οποία δεν έχει αλλάξει τροπάρι σχετικά με το ότι αποτελεί μάνα του ποδοσφαίρου, παρότι έχει μόλις έναν τίτλο στο Μουντιάλ (1966) και κανέναν στην Ευρώπη.
Άλλα κόμματα θα μπορούσαν να είναι οποιαδήποτε ομάδα, καθώς με τις 48 ομάδες που συμμετέχουν στην τελική φάση, υπάρχει πλέον στο Μουντιάλ, όπως και στην πολιτική ζωή, κάθε καρυδιάς καρύδι.
