Τα γεγονότα των πρώτων μηνών της διακυβέρνησης των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ ήταν αρκετά δραματικά και οδήγησαν σε τρομακτικές συνέπειες για την οικονομία και την κοινωνία της χώρας.
Ειδικά όμως όσα συνέβησαν τα τελευταία 24ωρα του Ιουνίου του 2015 θα μείνουν για πάντα χαραγμένα στις μνήμες όσων τα βίωσαν.
Ήταν οι πρώτες πρωινές ώρες της 27ης Ιουνίου όταν ο τότε πρωθυπουργός, Αλέξης Τσίπρας, ανακοίνωνε στον ελληνικό λαό το οριστικό «ναυάγιο» στις διαπραγματεύσεις με τους Ευρωπαίους για τη χρηματοδότηση της χώρας.
Παράλληλα ανακοίνωσε τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος (το περιβόητο «ΟΧΙ ή ΝΑΙ»), το οποίο όμως έμελλε να διεξαχθεί κάτω από εξαιρετικά περίεργες έως και τραυματικές συνθήκες.
Στο διάγγελμα αυτό αναφέρονταν μεταξύ άλλων:
«Μετά από πέντε μήνες σκληρής διαπραγμάτευσης, οι εταίροι μας, δυστυχώς, κατέληξαν στο προχθεσινό Eurogroup σε μία πρόταση τελεσίγραφο προς την Ελληνική Δημοκρατία και τον ελληνικό λαό. Ενα τελεσίγραφο που αντίκειται στις ιδρυτικές αρχές και αξίες της Ευρώπης. Στις αξίες του κοινού ευρωπαϊκού μας οικοδομήματος.
Ζητήθηκε από την ελληνική κυβέρνηση να αποδεχθεί μια πρόταση που συσσωρεύει νέα δυσβάσταχτα βάρη στον ελληνικό λαό και υπονομεύει την ανάκαμψη της ελληνικής κοινωνίας και οικονομίας, όχι μόνο συντηρώντας την αβεβαιότητα, αλλά και διογκώνοντας ακόμα περισσότερο τις κοινωνικές ανισότητες.
Πριν από λίγο συνεδρίασε το υπουργικό συμβούλιο στο οποίο εισηγήθηκα τη διοργάνωση δημοψηφίσματος, προκειμένου ο ελληνικός λαός κυρίαρχα να αποφασίσει. Η εισήγηση έγινε ομόφωνα αποδεκτή. Αύριο θα συνεδριάσει εκτάκτως η Ολομέλεια της Βουλής προκειμένου να επικυρώσει την πρόταση του υπουργικού συμβουλίου για δημοψήφισμα την ερχόμενη Κυριακή 5 Ιουλίου με ερώτημα την αποδοχή ή την απόρριψη της πρότασης των θεσμών»
Ήδη μερικά λεπτά μετά το διάγγελμα τον γύρο του κόσμου έκαναν οι εικόνες πολιτών κάθε ηλικίας (ακόμα και με τα νυχτικά τους!) να συρρέουν στα κατά τόπους ΑΤΜ για να σηκώσουν όσα περισσότερα μετρητά μπορούσαν.
Ο χειρότερος φόβος όλων, μετά και τις κινήσεις δανειστών και κυβέρνησης, ήταν πως θα «τραβιόταν οριστικά η πρίζα» από την ελληνική οικονομία. Κάτι που θα σήμαινε άμεση στάση πληρωμών και καταστροφή όλων των επιχειρήσεων που δεν είχαν επαρκή ρευστότητα.
Μέσα σε μερικές ώρες τραβήχτηκε σχεδόν το 40% όλων των καταθέσεων των ελληνικών τραπεζών, γεγονός που με μία σειρά από αλυσιδωτές αποφάσεις (εντός και εκτός Ελλάδας) οδήγησε στην επιβολή των capital controls και του «λουκέτου» στις τράπεζες από την επόμενη κιόλας εργάσιμη (29 Ιουνίου).
Η ιστορία «έγραψε» πως το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος ήταν με μεγάλη διαφορά το «ΌΧΙ», κάτι που έδινε ουσιαστικά δεύτερη «ψήφο εμπιστοσύνης» της πλειοψηφίας των Ελλήνων προς την κυβέρνηση Τσίπρα-Βαρουφάκη.
Όσο για τη συνέχεια; Λίγες εβδομάδες αργότερα, μέσα στα «μπάνια του λαού» πέρασε το τρίτο (και χειρότερο) μνημόνιο.
Είναι επίσης δεδομένο πως εκείνο το «τραπεζικό σοκ» άνοιξε την «κερκόπορτα» του «άυλου χρήματος» στην Ελλάδα, εκτοξεύοντας την χρήση καρτών και των ηλεκτρονικών συναλλαγών σε όλες τις ηλικίες, ενώ παράλληλα μείωσε σταδιακά την κυκλοφορία του φυσικού χρήματος.
Eurokinissi photo
