Το φαινόμενο συνοδεύεται από έντονη δυσοσμία, παρόμοια με αυτή των σάπιων αυγών, η οποία προκαλείται από το υδρόθειο που απελευθερώνεται καθώς τα φύκια αποσυντίθενται στις ακτές.
Πίσω από αυτές τις εικόνες βρίσκεται η λεγόμενη «Μεγάλη Ζώνη Sargassum του Ατλαντικού», μια γιγάντια πλωτή μάζα φυκιών που εκτείνεται για περισσότερα από 8.000 χιλιόμετρα, από τις ακτές της Δυτικής Αφρικής μέχρι τον Κόλπο του Μεξικού. Οι επιστήμονες εκτιμούν ότι το 2026 ενδέχεται να καταγραφούν επίπεδα-ρεκόρ, λόγω συνδυασμού παραγόντων όπως τα θρεπτικά συστατικά που καταλήγουν στη θάλασσα, τα θαλάσσια ρεύματα, οι άνεμοι και τα φαινόμενα ανόδου ψυχρών υδάτων.
Ωστόσο, το φαινόμενο δεν είναι αποκλειστικά αρνητικό, καθώς τα φύκια αποτελούν σημαντικό καταφύγιο για πολλά είδη ψαριών, χελωνών και άλλων θαλάσσιων οργανισμών, λειτουργώντας ως φυσικό «φυτώριο» ζωής στον ωκεανό. Επίσης, παρά το ότι η παρουσία του κάνει την πρόσβαση των λουομένων στη θάλασσα δύσκολη ή και δυσάρεστη, σε αρκετές περιοχές οι τοπικές αρχές και οι κάτοικοι συλλέγουν τις τεράστιες ποσότητες φυκιών, εξετάζοντας τη χρήση τους ως φυσικό λίπασμα ή ακόμη και ως πρώτη ύλη για παραγωγή βιοκαυσίμων.
photo: pixabay
