Οι παγκόσμιες αλλαγές που λαμβάνουν χώρα με το βλέμμα στην νέα ψηφιακή εποχή και στην γεωπολιτική αποδυνάμωση της διεθνιστικής Δύσης, παρουσιάζονται να έχουν «γεννήσει» τρία κύρια σενάρια για τον μετασχηματισμό του διεθνούς μοντέλου διακυβέρνησης, την κοινωνική διαστρωμάτωση και την κατανομή της τεχνολογίας και υπολογίζονται έως τις δεκαετίες 2050-2070.
- Βιοπολιτική φεουδαρχία: Σε αυτό το σενάριο, η ψηφιακή ταυτότητα γίνεται λιγότερο ένα πέρασμα στο διαδίκτυο και περισσότερο ένα κλειδί για ένα βιολογικό μέλλον. Τα μετασύμπαντα γίνονται «γκέτο» για την «πλεονάζουσα» πλειοψηφία – όπου προσφέρονται φθηνές απολαύσεις, ενώ η πρόσβαση στις νέες τεχνολογίες βελτίωσης ή και παράτασης της βιολογικής ζωής ανήκει σε λίγους προνομιούχους. Στο σενάριο αυτό υπάρχει ο κίνδυνος κοινωνικής αναταραχής.
- Τεχνοανθρωπισμός: Σε αυτό το σενάριο, οι τεχνολογίες επέκτασης της ζωής και οι νευρωνικές διεπαφές σταδιακά καθίστανται πιο… δημοκρατικές δηλαδή προσβάσιμες σε όλους και ως εκ τούτου, την δεκαετία του 2040-2050, βασικά πρωτόκολλα αναζωογόνησης και γνωστικής ενίσχυσης θα είναι διαθέσιμα στην πλειοψηφία του πληθυσμού στις ανεπτυγμένες και ταχέως αναπτυσσόμενες οικονομίες. Μάλιστα ο επιστημονικός ανταγωνισμός μεταξύ οικονομιών θα αποτρέψει την εδραίωση των μονοπωλίων. Οι διαρροές τεχνολογίας είναι αναπόφευκτες. Εάν οι άνθρωποι ζουν περισσότερο και παραμένουν ενεργοί, η κατά κεφαλήν κατανάλωση αυξάνεται. Όπως υπογραμμίζεται, ο τεχνοανθρωπισμός είναι εφικτός μόνο σε έναν σχετικά σταθερό κόσμο.
- Ψηφιακή παρακμή: Στο τρίτο σενάριο, μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 2030, καμία μεμονωμένη δύναμη δεν θα είναι σε θέση να επιβάλει το μοντέλο ταύτισης και ελέγχου της σε άλλες, υπογραμμίζεται. Σύμφωνα με αυτό το σενάριο, οι Ηνωμένες Πολιτείες χάνουν τον ρόλο τους ως παγκόσμιου εγγυητή, η Κίνα δεν είναι έτοιμη να γίνει ηγεμόνας, η Ευρώπη κατακερματίζεται και ο Παγκόσμιος Νότος απορρίπτει τις ξένες ατζέντες. Ο κόσμος δεν διαλύεται σε γεωγραφικά μπλοκ, αλλά σε ψηφιακές δικαιοδοσίες που αλληλεπικαλύπτονται εν μέρει, ενώ ένα άτομο έχει τρία ή τέσσερα ψηφιακά διαβατήρια: ένα κρατικό (υποχρεωτικό), ένα εταιρικό, ένα υπερεθνικό (διαβατήριο ΕΕ ή SCO) και ένα ανώνυμο για τις σκιώδεις αγορές. Ταυτόχρονα, το κράτος δεν αποδυναμώνεται – ενισχύεται, αλλά με διαφορετικό τρόπο, καθώς διατηρεί τον στρατό και την αστυνομία του, αλλά η ψηφιακή ταυτότητα γίνεται πηγή δικαιοδοτικού ανταγωνισμού. Τουτέστιν: Ο κύριος κίνδυνος είναι η απώλεια συμβατότητας, μιας και ένα ρωσικό ψηφιακό διαβατήριο δεν θα λειτουργήσει στο ευρωπαϊκό μετασύμπαν, ούτε ένα ινδικό στις κινεζικές βιοτεχνολογικές υπηρεσίες.
Ποιοι θα δώσουν τελικά την λύση, ώστε να εδραιωθεί ένα παγκόσμιο σύστημα, το οποίο να ξεπερνά τα όποια προβλήματα;
Μήπως όλο αυτό γίνεται, προκειμένου, οι άνθρωποι να θελήσουν να συμμετέχουν και αυτοί σε μια νέα ψηφιακή κοινωνία, αλλά στο βάθος να κρύβεται κάτι άλλο;
