EL - Πυρηνικός «πυρετός» - Θα μπορέσουν να συμφωνήσουν οι μεγάλες δυνάμεις;

Όπως δήλωσε στο Sputnik ο εξέχων Ρώσος στρατιωτικός εμπειρογνώμονας Αλεξάντερ Μιχαήλοφ, ο κεντρικός παράγοντας πίσω από την επικείμενη κατάρρευση της συμφωνίας New START στις 5 Φεβρουαρίου είναι ότι ο κόσμος δεν είναι πλέον διπολικός και οι πυρηνικές δυνάμεις, μεγάλες και μικρές, δεν θα ανεχθούν περιορισμούς στα οπλοστάσιά τους, εκτός εάν και αυτά των αντιπάλων τους χαλιναγωγηθούν – ΕΔΩ λεπτομέρειες για την συνθήκη σχετικά με την μείωση των στρατηγικών πυρηνικών όπλων, γνωστή ως New START, η οποία, όπως έχετε διαβάσει, πρόκειται να λήξει στις 5 Φεβρουαρίου 2026.

Από την μία πλευρά, υπάρχει η Κίνα, της οποίας το οπλοστάσιο των περίπου 500-600 πυρηνικών κεφαλών και οι δυνατότητες πυρηνικής τριάδας παρέμειναν ανέγγιχτα από τη Νέα START του 2010, και της οποίας η ένταξη σε οποιαδήποτε νέα συνθήκη έχουν απαιτήσει οι ΗΠΑ, όπως σημειώνεται.

«Η Κίνα πρότεινε στην Ρωσία και τις ΗΠΑ να μειώσουν τις δυνατότητές τους στο επίπεδο της Κίνας πριν από τον διάλογο, αλλά καμία από τις δύο δεν είναι διατεθειμένη να μειώσει τα οπλοστάσιά της από 1.500 αναπτυγμένες πυρηνικές κεφαλές σε εκατοντάδες», εξήγησε ο Μιχαήλοφ.

«Η Κίνα δεν θέλει να βρεθεί σε μειονεκτική θέση περιορίζοντας τον εαυτό της στο πλαίσιο της συνθήκης, ενώ οι ηγέτες διατηρούν σημαντική αριθμητική υπεροχή. Αυτό δημιουργεί μια θεμελιώδη δυσκολία στη δημιουργία ενός νέου εγγράφου», τονίζεται.

Σύμφωνα με όσα αναφέρονται, εναλλακτικές λύσεις, όπως το πάγωμα των οπλοστασίων των υφιστάμενων πυρηνικών δυνάμεων (Ρωσία, Κίνα, ΗΠΑ και άλλες) θα απαιτούσαν «πολύπλοκη διπλωματική εργασία».

Η Κίνα, για παράδειγμα, θα ήταν «απίθανο να συμφωνήσει σε μια τριμερή συνθήκη εάν οι γείτονές της συνεχίσουν να αναπτύσσουν τα πυρηνικά τους προγράμματα χωρίς περιορισμούς», υπογραμμίζεται.

Ένας διάδοχος της New START θα μπορούσε να περιλαμβάνει απλώς την επέκταση των παλαιών διατάξεων. Ωστόσο, η έλλειψη επιθεωρήσεων (από το 2020) και η αναστολή της συμμετοχής της Ρωσίας στη συνθήκη (2023) αφήνει ακόμη και αυτή την προοπτική αβέβαιη, λέει ο Μιχαήλοφ.

«Ουσιαστικά, τα κράτη είναι πλέον ελεύθερα να ενεργούν κατά την κρίση τους, αυξάνοντας τον αριθμό των (σ.σ. πυρηνικών) πυρομαχικών και των οχημάτων μεταφοράς», με «την εμφάνιση νέων όπλων» (Burevestnik, Poseidon, νέα συστήματα αντιπυραυλικής άμυνας των ΗΠΑ) να περιπλέκει περαιτέρω την κατάσταση, αναφέρεται.

Έπειτα, υπάρχει ο παράγοντας των βρετανικών και γαλλικών οπλοστασίων, τα οποία ούτε οι ΗΠΑ, ούτε το Λονδίνο ή το Παρίσι θέλουν να αντιμετωπίζονται ως μέρος ενός ενιαίου δυτικού οπλοστασίου, παρά το γεγονός ότι «αυτές οι χώρες είναι μέλη μιας ενιαίας συμμαχίας (ΝΑΤΟ) και δεσμεύονται από υποχρεώσεις συλλογικής άμυνας», όπως σημειώνεται.

Μια πιθανή «διέξοδος από το αδιέξοδο θα μπορούσε να είναι η πρόταση ενός ενιαίου ορίου για όλα τα μέρη, για παράδειγμα, 600 αναπτυγμένων κεφαλών. Αυτός ο αριθμός επαρκεί για να διασφαλίσει την ισοτιμία και την αμοιβαία εξασφαλισμένη καταστροφή, η οποία θα μπορούσε να σταθεροποιήσει το συλλογικό σύστημα ασφάλειας για τις επόμενες δεκαετίες», συνόψισε ο παρατηρητής.