01-23-2026 21:32

Το Ca’ Dario και τα μυστήρια του: Οι ιστορίες του «καταραμένου» παλατιού της Βενετίας

Η συναρπαστική πόλη της Βενετίας κρύβει, πίσω από την κομψότητα και το αρχιτεκτονικό μεγαλείο που πλαισιώνεται από τα κανάλια που βρέχουν τη βάση, πολυάριθμους θρύλους και μυστηριώδη μέρη

Ανάμεσα στις ιστορίες και τις ανησυχητικές ιστορίες που πλανώνται στην πόλη, στις οποίες οι κάτοικοι πιστεύουν ακράδαντα, υπάρχει αυτή του Ca’ Dario , ένα κτίριο που ονομάζεται “καταραμένο” λόγω των μυστικών που κρύβονται μέσα σε αυτά τα τείχη. Το παλάτι βρίσκεται στον αριθμό 353 στο Dorsoduro sestiere, σε απόσταση αναπνοής από την εκκλησία Santa Maria della Salute, στραμμένο στην ασύμμετρη πρόσοψή του προς το Μεγάλο Κανάλι. Χτισμένο από το 1479, το Παλάτι είναι προς το παρόν κλειστό για το κοινό, κρύβοντας μέσα του αλήθειες που σχετίζονται με “δυσάρεστα γεγονότα” που συνέβησαν στους ιδιοκτήτες που έζησαν εκεί, όλοι τους νεκροί μετά την αγορά του κτιρίου.

Η κατασκευή του Παλατιού έχει τις ρίζες της στην ιστορία και τις οικονομικές σχέσεις που είχε η Δημοκρατία της Βενετίας με την Ανατολή: η πόλη είχε ισχυρούς δεσμούς με την Κωνσταντινούπολη, οι σχέσεις μεταξύ Βενετών και Τούρκων σίγουρα δεν ήταν οι καλύτερες και 26 χρόνια πολέμων γονάτισαν την οικονομία της Γαληνοτάτης.

Το 1479 ανατέθηκε στον αρχιτέκτονα και γλύπτη Πιέτρο Λομπάρντο να κατασκευάσει το κτίριο. Όταν πέθανε πέντε χρόνια αργότερα, η κόρη του Μαριέτα Ντάριο κληρονόμησε το παλάτι, το οποίο στη συνέχεια πέρασε στον σύζυγό της Βιντσέντζο Μπάρμπαρο , έναν έμπορο μπαχαρικών που ήδη κατείχε ένα παλάτι στο Κάμπο Σαν Βίο. Το παλάτι παρέμεινε στην κατοχή της οικογένειας Μπάρμπαρο μέχρι το πρώτο μισό του 1800 και στη συνέχεια πουλήθηκε σε έναν Αρμένιο έμπορο πολύτιμων λίθων. Από τον θάνατό του μετά την πτώχευσή του, η πλούσια κατοικία πέρασε από ιδιοκτήτη σε ιδιοκτήτη με αυξανόμενη συχνότητα. Οι «κατάρες» δεν τελείωσαν και συνεχίζονταν μέχρι σήμερα: δεν επηρέαζαν μόνο τους ιδιοκτήτες που ζούσαν εντός των τειχών, αλλά φαινόταν ότι κάτι τρομερό συνέβαινε σε όποιον αγόραζε την κατοικία όπου κι αν βρισκόταν. Διάφορες υποθέσεις έχουν διατυπωθεί για το Κα Ντάριο : κάποιοι υποστηρίζουν ότι το παλάτι χτίστηκε σε ένα νεκροταφείο Ναϊτών, άλλοι πιστεύουν ότι επηρεάστηκε αρνητικά από το φυλαχτό που αφαιρεί την αρνητικότητα που τοποθετήθηκε στην πόρτα του διπλανού παλατιού, άλλοι ότι ήταν ένα σταυροδρόμι δυνάμεων άγνωστης προέλευσης ή ότι το έδαφος και το προηγούμενο κτίριο ήταν η σκηνή κάτι εξαιρετικά κακού. Λέγεται επίσης ότι το Κα Ντάριο εξακολουθεί να κατοικείται από τα πνεύματα των προηγούμενων ιδιοκτητών και πολλοί Βενετοί, μάλλον δεισιδαίμονες για τα γεγονότα που σχετίζονται με το Παλάτι, μένουν συνεχώς μακριά ή ακόμη και αποφεύγουν να περνούν από δίπλα του και προτιμούν να το περικυκλώνουν περνώντας από τον Ρίο Τέρα ντέλι Ασασσίνι: οι πιο απερίσκεπτοι λένε ότι ένιωσαν μια παράξενη αίσθηση ανησυχίας μπαίνοντας σε αυτό ή ακόμα και κοιτάζοντάς το από έξω

Η ιδιαιτερότητα και η αρχιτεκτονική ομορφιά του Ca’ Dario έρχεται σε αντίθεση με τα δυσάρεστα γεγονότα που συνέβησαν στους προηγούμενους ιδιοκτήτες, τα οποία οδήγησαν στο να λάβει το παρατσούκλι «καταραμένο παλάτι» : οι περισσότεροι από αυτούς που το κατείχαν όχι μόνο πέθαναν από φόνο ή αυτοκτονία, αλλά πέρασαν επίσης τα τελευταία χρόνια της ύπαρξής τους σε συνθήκες φτώχειας λόγω οικονομικής πτώχευσης που αποδίδεται στην ιδιοκτησία του ακινήτου. Όλα ξεκινούν με την περίφημη επιγραφή στην πρόσοψη, η οποία αναφέρει «JOANNES DARIVS GENIO» , έναν σαφή λατινικό έπαινο που πιθανώς προτάθηκε από τον αρχιτέκτονα και γλύπτη Pietro Lombardo, που σημαίνει «Στην ιδιοφυΐα της πόλης Giovanni Dario», όπως είπα και πριν. Είναι περίεργο πώς ο αναγραμματισμός της ίδιας πρότασης σχεδόν αποκαλύπτει τη μοίρα των μελλοντικών ιδιοκτητών, απαγγέλλοντας: «SVB RVINA INSIDIOSA GENERO» ή «Δημιουργώ κάτω από ένα ύπουλο ερείπιο». Φαίνεται σαν να ήθελε να καταραστεί, με εξαίρεση τον Giovanni Dario, όλους τους επόμενους ιδιοκτήτες ξεκινώντας από την κόρη του.

Λέγεται ότι οι Βενετοί έφτιαξαν τον αναγραμματισμό, βαθιά επηρεασμένοι από τους θανάτους του Vincenzo Barbaro, της συζύγου του Marietta Dario και του γιου του Giacomo, μετά τον βίαιο θάνατο του τελευταίου το 1542. Ο

Οι ατυχίες άρχισαν αμέσως : με εξαίρεση τον Giovanni Dario, ο οποίος πέθανε από φυσικά αίτα, η κόρη πέθανε από μυοκαρδιοπάθεια στρες (ή αυτοκτονία, οι πραγματικές αιτίες θανάτου είναι άγνωστες) μετά την αποτυχία του συζύγου, ο οποίος στη συνέχεια πέθανε μαχαιρωμένος. Η ίδια μοίρα είχε και ο γιο που πέθανε σε ενέδρα σε μια τοποθεσία της Κρήτης. Το Ca’ Dario κληρονομήθηκε από την οικογένεια Barbaro μέχρι τον 19ο αιώνα, μέχρι που πουλήθηκε στον Arbit Abdoll, έναν έμπορο πολύτιμων λίθων, ο οποίος έχασε αμέσως τον πλούτο του μετά την αγορά και αναγκάστηκε να πουλήσει το Παλάτι για μόνο 480 λίρες στον Rawdon Brown, έναν Άγγλο ιστορικό, ο οποίος επίσης, τέσσερα χρόνια μετά την αγορά, αναγκάστηκε να το πουλήσει λόγω έλλειψης κεφαλαίων για τη συντήρησή του. Κατόπιν αγοράστηκε από έναν Ούγγρο κόμη και στη συνέχεια μεταπωλήθηκε σε έναν πλούσιο Ιρλανδό, μέχρι που ανήκε στην κόμισσα Ιζαμπέλ Γκοντράν ντε λα Μπωμ-Πλουβινέλ και τον φίλο της, Ογκουστίν Μπουλτό, οι οποίοι φιλοξένησαν τον Γάλλο ποιητή Ανρί ντε Ρενιέ μέχρι τη στιγμή που επέστρεψε στη Γαλλία λόγω σοβαρής ασθένειας. Μετά τον πόλεμο αγοράστηκε από τον Αμερικανό δισεκατομμυριούχο Τσαρλς Μπριγκς, ο οποίος έφυγε από την πόλη κατηγορούμενος για ομοφυλοφιλία, η οποία εκείνη την εποχή ήταν έγκλημα και, αφού μετακόμισε στο Μεξικό, έχασε την ερωμένη του, η οποία σκοτώθηκε.

Τα δυσάρεστα γεγονότα που σχετίζονται με τον Ca ‘Dario μέχρι σήμερα

Το Ca’ Dario προσέλκυσε και τον τενόρο Mario del Monaco, ο οποίος το 1964, ενώ ταξίδευε για να επισκεφτεί το Παλάτι, είχε ένα σοβαρό αυτοκινητιστικό ατύχημα που τον ανάγκασε προσωρινά να σταματήσει τις δραστηριότητές του. Λίγα χρόνια αργότερα αγοράστηκε από τον Κόμη Filippo Giordano delle Lanze, ο οποίος σκοτώθηκε μέσα στα τείχη από τον εραστή του Raul Blasich, έναν Κροάτη ναύτη που κατέφυγε στο Λονδίνο μετά τα γεγονότα και δολοφονήθηκε άγρια. Στις αρχές της δεκαετίας του 1970 το κτίριο αγοράστηκε από τον Christopher “Kit” Lambert , μάνατζερ του μουσικού συγκροτήματος The Who, ο οποίος, ενώ ισχυριζόταν ότι δεν πίστευε καθόλου στην κατάρα, όχι μόνο υπέστη οικονομική κρίση που επιδεινώθηκε από τη χρήση ναρκωτικών που υπονόμευσε επίσης τη σχέση του με το συγκρότημα, αλλά προέτρεψε τους φίλους να κοιμηθούν αλλού “για να ξεφύγουν από τα φαντάσματα που τον στοίχειωναν στο Παλάτι”. Αποφάσισε λοιπόν να το πουλήσει στον Φαμπρίτσιο Φερράρι , έναν Βενετό επιχειρηματία, και πέθανε τρία χρόνια αργότερα. Ο νέος ιδιοκτήτης αποφάσισε να μετακομίσει μαζί με την αδερφή του, αλλά η μοίρα και των δύο ήταν ήδη γραμμένη: η κοπέλα πέθανε σε ένα παράξενο αυτοκινητιστικό ατύχημα ενώ αυτός έπεσε σε ερείπια και συνελήφθη με διάφορες κατηγορίες. Ο χρηματοδότης Ραούλ Γκαρντίνι αγόρασε το κτίριο στα τέλη της δεκαετίας του ’80 και μετά από μια κρίση που ακολουθήθηκε από σοβαρά δικαστικά σκάνδαλα, αυτοκτόνησε υπό αβέβαιες συνθήκες το 1993.

Η ρομαντική και μελαγχολική γοητεία του κτιρίου κίνησε το ενδιαφέρον του Γούντι Άλεν, ο οποίος στα τέλη της δεκαετίας του ’90 φαινόταν πρόθυμος να το αγοράσει, αλλά απέφυγε να το κάνει. Το 2002, ο Τζον Έντουιστλ , μπασίστας των The Who, ανεξάρτητα από τις υποθέσεις του πρώην συναδέλφου του, νοίκιασε το Παλάτσο για διακοπές στη Βενετία: πέθανε μια εβδομάδα μετά την επιστροφή του από καρδιακή προσβολή λόγω δόσης κοκαΐνης, παρόλο που ήταν σοβαρά άρρωστος για κάποιο χρονικό διάστημα. Το 2006 το ακίνητο πέρασε σε μια αμερικανική εταιρεία που εκπροσώπησε έναν άγνωστο αγοραστή και από εκείνη τη στιγμή βρίσκεται υπό αναστήλωση.

Παρά το κακό που φαίνεται να υπάρχει πίσω από τις κλειστές πόρτες τα δυσάρεστα γεγονότα και τις φήμες, υπάρχουν εκείνοι που έχουν χρησιμοποιήσει το Παλάτι για να δημιουργήσουν τέχνη: ο Κλοντ Μονέ ζωγράφισε την πρόσοψη του Κα Ντάριο σε μια σειρά από ιμπρεσιονιστικούς πίνακες, όλους από την ίδια οπτική γωνία αλλά με διαφορετικές συνθήκες φωτισμού και ο Τζόρτζιο Πες , Ιταλός σχεδιαστής και διακοσμητής εσωτερικών χώρων της ταινίας «Η Λεοπάρδαλη», παρενέβη στις εργασίες αποκατάστασης, επίπλωσης και εσωτερικής διαρρύθμισης το 1977.

(photo: pixabay)