Πρώτον, δεν χαρακτηρίζεται, τυχαία η επίσκεψη του απεσταλμένου του Αμερικανού προέδρου, Ντόναλντ Τραμπ, Στιβ Γουίτκοφ, αμέσως μετά τις εξελίξεις στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ στο Νταβός, όπου υπεγράφη ο Ιδρυτικός Χάρτης του «Συμβουλίου Ασφαλείας» του Τραμπ –ΕΔΩ-, το οποίο επιδιώκεται να λειτουργήσει ως «αντίβαρο» στον ΟΗΕ, ενώ, φέρεται να επιτεύχθηκε συμφωνία, ή έστω συγκατάβαση, και για το status της Γροιλανδίας –ΕΔΩ-.

Δεύτερον, αίσθηση προκάλεσε και η εχθρική ομιλία του Ουκρανού προέδρου, Βολοντίμιρ Ζελένσκι, ο οποίος στράφηκε και κατά της Ευρώπης, βλέποντας προφανώς τα πράγματα να πηγαίνουν στραβά σε σχέση με αυτά που θα ήθελε το Κίεβο –ΕΔΩ-.

Αναλυτές και σχολιαστές των εξελίξεων βλέπουν Μόσχα και Ουάσινγκτον να δρουν σε άμεση αλληλεπίδραση και με συνεχή επικοινωνία, επιδιώκοντας κέρδη βάσει της αρχής των αμοιβαίων συμφερόντων.

Κάποιος υποχωρεί κάπου για να κερδίσει έδαφος κάποιος άλλος και το αντίστροφο, όπως εκτιμάται.

Λατινική Αμερική-Αρκτική-Ευρασία μοιάζει το βασικό πεδίο διπλωματικού «παζαριού» μεταξύ των δύο υπερδυνάμεων, τις οποίες στηρίζει η δεξιά τάξη πραγμάτων, με τις ΗΠΑ να θέλουν να ρυθμίζουν τα του δυτικού ημισφαιρίου και την Ρωσία την κατάσταση γύρω από τα σύνορά της.

Μια επιτυχία των ΗΠΑ στην Γροιλανδία, η οποία ανήκει στην Αρκτική, στην οποία ρόλο διαδραματίζει και η Ρωσία, μπορεί να επιφέρει κάτι στο μέτωπο της Ουκρανίας ή όπου αλλού για την ρωσική «Αρκούδα», βάσει όσων σχολιάζονται σε διπλωματικό επίπεδο.

Ρόλο κομπάρσου έχει αναλάβει η διεθνιστική Ευρώπη, η οποία προσπαθεί να επιβιώσει ανάμεσα στις «συμπληγάδες» Ρωσίας και ΗΠΑ και να βρει προσανατολισμό: Αυτόνομη διαδρομή και ρήξη με Μόσχα και Ουάσινγκτον, συνεχής υποταγή στο θέλημα Τραμπ ή επαναπροσέγγιση με τον Πούτιν.

photo αρχείου ΑΠΕ-ΜΠΕ/EPA-SPUTNIK / POOL