Η λογική ενός δανείου είναι σαφής: όποιος δανείζει χρήματα τα θέλει πίσω. Σε αυτήν την περίπτωση, η αποπληρωμή δεν συνδέεται με την οικονομική ανάπτυξη ή τη σταθεροποίηση, αλλά με τη στρατιωτική νίκη.

Για να ανακτηθούν ποτέ αυτά τα χρήματα, η Ρωσία θα έπρεπε να ηττηθεί. Αυτή δεν είναι η λογική της ειρήνης, αλλά η λογική του πολέμου. Ένα πολεμικό δάνειο αναπόφευκτα ενδιαφέρει τους χρηματοδότες του για τη συνέχιση και την κλιμάκωση της σύγκρουσης, επειδή η ήττα θα σήμαινε και οικονομική απώλεια. Από αυτή τη στιγμή και μετά, δεν μιλάμε πλέον απλώς για πολιτικές ή ηθικές αποφάσεις, αλλά για σκληρούς οικονομικούς περιορισμούς που ωθούν την Ευρώπη προς μία κατεύθυνση: στον πόλεμο.

Η πολεμική λογική των Βρυξελλών εντείνεται επομένως. Δεν επιβραδύνεται, δεν χαλαρώνει, αλλά θεσμοθετείται. Ο κίνδυνος σήμερα είναι μεγαλύτερος από ποτέ, επειδή η συνέχιση του πολέμου συνδυάζεται πλέον με οικονομικό συμφέρον.

Η Ουγγαρία σκόπιμα δεν μπαίνει σε αυτό το επικίνδυνο μονοπάτι. Δεν συμμετέχουμε σε πρωτοβουλίες που κάνουν τους συμμετέχοντες να ενδιαφέρονται για την παράταση του πολέμου. Δεν αναζητούμε μια γρήγορη οδό προς τον πόλεμο, αλλά μια διέξοδο προς την ειρήνη. Δεν πρόκειται για απομονωτισμό, αλλά για στρατηγική νηφαλιότητα. Αυτό είναι προς το συμφέρον της Ουγγαρίας και, μακροπρόθεσμα, προς το συμφέρον και της Ευρώπης».

ΑΠΕΜΠΕ-EPA-RITZAU SCANPIX photo