Εκείνη την εποχή, περιείχε τόσο πολύ νερό που ένα ατμόπλοιο μπορούσε να μεταφέρει «γεωργικά εφόδια από την περιοχή του Μπέικερσφιλντ μέχρι το Φρέσνο (στην καρδιά της κοιλάδας του Σαν Χοακίν) και στη συνέχεια μέχρι το Σαν Φρανσίσκο» – μια απόσταση σχεδόν 482 χιλιομέτρων – είπε.

Ωστόσο, τις επόμενες δεκαετίες, εξαφανίστηκε λόγω της πολλής άρδευσης.

Η λίμνη που ονομάστηκε «Pa’ashi» από την ιθαγενή φυλή Tachi Yokut, η λίμνη Tulare τροφοδοτούνταν κυρίως από το λιώσιμο του χιονιού από τα βουνά της Σιέρα Νεβάδα, σε αντίθεση με τις βροχοπτώσεις, οι οποίες είναι σπάνιες στην περιοχή.

Κι όμως, το 2023, η λίμνη Τουλάρε επέστρεψε από τους νεκρούς. «Η Καλιφόρνια μόλις κατακλύστηκε από χιόνι τον χειμώνα και μετά από βροχή την άνοιξη», εξήγησε ο Άντερχιλ.

«Αν έχετε βροχή και χιόνι, το χιόνι λιώνει πολύ γρήγορα» και όλα αυτά εξακολουθούν να καταλήγουν στο βαθούλωμα όπου κάποτε βρισκόταν η λίμνη Tulare.

Μήνες μετά την αναζωπύρωση της λίμνης, οι επιπτώσεις ήταν αισθητές στην τοπική άγρια ​​ζωή.

Εκτός από την επιστροφή διαφόρων ειδών -συμπεριλαμβανομένων των ψαριών και των αμφιβίων που πιθανότατα εξαφανίστηκαν από τις βροχοπτώσεις και τις πλημμύρες- οι ανθρώπινες κοινότητες έχουν επηρεαστεί σε μεγάλο βαθμό από την αναγέννηση της λίμνης.

Για τους Tachi Yokuts, «η επιστροφή της λίμνης ήταν απλώς μια απίστευτα δυνατή και πνευματική εμπειρία», είπε ο Underhill.

Ωστόσο πολλοί από αυτούς τους αγρότες έχουν υποστεί καταστροφικές απώλειες ως αποτέλεσμα των πλημμυρών, με πολλούς να χάνουν εντελώς τα σπίτια τους.

Ήδη βρίσκονται σε εξέλιξη προσπάθειες για την εκ νέου αποξήρανση της λίμνης και η Άντερχιλ δήλωσε ότι αναμένει ότι θα παραμείνει σε κάποια μορφή για περίπου δύο ακόμη χρόνια.

Λιγότερο από ένα χρόνο μετά την αναβίωσή της, η λίμνη Tulare είχε συρρικνωθεί σε μόλις 2.625 στρέμματα, σύμφωνα με το γραφείο υπηρεσιών έκτακτης ανάγκης της κομητείας Kings.

Με άλλα λόγια, όπως έγραψε ο Dani Anguiano: «Παρά τις προβλέψεις, η λίμνη έχει σχεδόν εξαφανιστεί».

photo: pixabay