Οι κραυγές του είδους είναι πολύ ευδιάκριτες. Σε αντίθεση με τα κελαηδήματα των τυπικών παπαγάλων, η κραυγή του παπαγάλου Δράκουλα είναι μια σκληρή κραυγή που μοιάζει περισσότερο με μυθικό αρπακτικό παρά με φρουτοφάγο πουλί. Αυτός ο ασυνήθιστος ήχος πιθανότατα εξελίχθηκε ως ένας τρόπος για τα πουλιά να επικοινωνούν στα πυκνά δάση της Νέας Γουινέας και πιθανώς να αποτρέπουν πιθανές απειλές.

Οι παπαγάλοι του Δράκουλα κάνουν συχνά τους ανατριχιαστικούς θορύβους όταν πετάνε. Αυτό μπορεί να συμβαίνει για να τους βοηθάει να παραμένουν σε επαφή με τους συντρόφους τους, ειδικά σε περιοχές με πυκνό φύλλωμα, όπου τα πουλιά μπορούν εύκολα να χάσουν το ένα το άλλο. Οι κραυγές τους μπορεί επίσης να χρησιμεύσουν ως εδαφικά σημάδια ή προειδοποιητικές κλήσεις που ειδοποιούν άλλα ζώα για την παρουσία τους ή διεκδικούν την κυριαρχία τους στις περιοχές τροφοδοσίας.

Με τα μακριά, αγκιστρωμένα ράμφη και τα ημιφαλακρά κεφάλια τους, οι παπαγάλοι Δράκουλας μοιάζουν με γύπες. Αλλά σε αντίθεση με τα κρεατοφάγα αρπακτικά πουλιά, οι παπαγάλοι δεν είναι τόσο αιμοδιψείς όσο υποδηλώνει το παρατσούκλι τους. Αντίθετα, είναι ενθουσιώδεις φρουτοφάγοι με ιδιαίτερη γεύση για σύκα και, περιστασιακά, λουλούδια ή νέκταρ.

Αν και λίγα είναι γνωστά για τις συνήθειες αναπαραγωγής των παπαγάλων Dracula, πιστεύεται ότι φωλιάζουν σε μεγάλα, κούφια δέντρα. Συνήθως ζευγαρώνουν μία φορά το χρόνο και γεννούν ένα ή δύο αυγά τη φορά.

Λόγω των πολύτιμων φτερών τους και της εξωτικής ομορφιάς τους, οι παπαγάλοι Δράκουλας έχουν κυνηγηθεί και πλέον ταξινομούνται ως «ευάλωτοι» στην Κόκκινη Λίστα Απειλούμενων Ειδών της IUCN.

photo: pixabay