Και, επί της ουσίας, «η υπόθεση είναι στην ανάκριση, κυκλοφορούν στοιχεία της δικογραφίας επιλεκτικά, ό,τι βολεύει τον καθένα για να κάνει πολιτική εκμετάλλευση. Γιατί δεν θέλει το Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων να μιλάνε οι πολιτικοί για εκκρεμείς ποινικές υποθέσεις; Γιατί θεωρεί ότι επηρεάζουν την κοινή γνώμη και επηρεάζουν ενδεχομένως και τους δικαστές με τις τοποθετήσεις τους».

Αναφερόμενος δε, στις δημοσκοπήσεις σε σχέση με την εν λόγω υπόθεση, αναγνώρισε ότι απασχολεί την κυβέρνηση ότι μια σημαντική, όπως είπε, μερίδα των συμπολιτών μας, αλλά και ψηφοφόροι της Νέας Δημοκρατίας, δείχνουν να έχουν πεισθεί από την επιχειρηματολογία των αντιπάλων της για κυβερνητικές ευθύνες. Επανέλαβε δε, στο σημείο αυτό ότι κάποιοι χρησιμοποιούν επιλεκτικά στοιχεία από τη δικογραφία, την ώρα που «εμείς είμαστε υποχρεωμένοι να μη χρησιμοποιούμε κανένα στοιχείο της δικογραφίας και να μην μπαίνουμε στη συζήτηση της υπόθεσης». Συμπερασματικά, «από τη μια μεριά βγαίνουν επιλεκτικά στοιχεία και από την άλλη, εμείς καθόμαστε υπομονετικά χωρίς να λέμε κουβέντα γιατί σεβόμαστε τη θεσμική τάξη».

Ακολούθως, αφού αναρωτήθηκε πότε είπε η κυβέρνηση ότι «η ποινική υπόθεση δεν είναι ερευνητέα, ότι έχει κλείσει», ο Μ. Βορίδης υπογράμμισε ότι η «βαρύτερη μομφή» που μπορεί να απευθύνει κάποιος σε άλλον, είναι αυτή της συγκάλυψης. Μια μομφή, προσέθεσε, που «η αντιπολίτευση εκτοξεύει ελαφρά τη καρδία» και αυτή είναι που «εξαγριώνει τους συγγενείς και την κοινωνία».

Όμως, αντέτεινε, «συγκάλυψη είναι όταν υπάρχει μια κυβέρνηση, η οποία γνωρίζει κάποιον που εμπλέκεται και ευθύνεται για αυτό το έγκλημα, και ενεργεί για τον βγάλει από την ποινική ευθύνη, να τον εξαιρέσει. Να αποσιωπήσει, να αλλοιώσει στοιχεία για να μην φτάσει ποτέ η δικαιοσύνη σε αυτόν. Και ρωτώ: ποιος είναι αυτός που προστατεύουμε;», διερωτήθηκε κλείνοντας.

Με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ/photo eurokinissi