Το Πακιστάν έχει θέσει ως στόχο την παραγωγή 4.600 τόνων ελαιολάδου έως το 2030 για να υποκαταστήσει τις εισαγωγές. Οι κύριες περιοχές κατάλληλες για ελαιοκαλλιέργεια είναι το Μπαλουχιστάν, το Χιμπερ-Παχτούνχβα και το Πουντζάμπ, εκτός από το Αζάντ Τζαμού και Κασμίρ και το Γκιλγκίτ-Μπαλτιστάν.

Το Πακιστάν έχει 10 εκατομμύρια στρέμματα γης κατάλληλη για ελαιοκαλλιέργεια, που είναι σχεδόν διπλάσια από αυτήν στην Ισπανία, τη μεγαλύτερη παραγωγό ελαιολάδου στον κόσμο. Το διαδικτυακό σεμινάριο πραγματοποιήθηκε για την εκπαίδευση των ελαιοκαλλιεργητών και των βασικών εργαζομένων στο αγρόκτημα.

Ο Αναπληρωτής Διευθυντής Έργου Κέντρο Αριστείας για την Έρευνα και την Κατάρτιση Ελιάς, Barani Agricultural Research Institute Chakwal, ο Δρ Muhammad Azhar Iqbal μοιράστηκε την τρέχουσα περιοχή και την παραγωγή της ελιάς στο Πακιστάν και την αναπτυξιακή τάση τα τελευταία 10 χρόνια.

Τόνισε τη θρεπτική αξία και τα αντιοξειδωτικά του καρπού της ελιάς και των ποικιλιών που καλλιεργούνται στο Πακιστάν σε σύγκριση με τις παγκόσμιες ποικιλίες.

Μιλώντας για την εγχώρια και την παγκόσμια απόδοση ανά στρέμμα, ενημέρωσε το κοινό ότι το έδαφος της περιοχής Potohar στο Punjab ήταν το καταλληλότερο για την καλλιέργεια της ελιάς.

Ο Iqbal ανέφερε τη μη διαθεσιμότητα δενδρυλλίων ελιάς, τις αγρονομικές πρακτικές, την έρευνα των καλλιεργειών, τα ζητήματα πριν και μετά τη συγκομιδή και την έλλειψη εγκαταστάσεων εξόρυξης ελαιολάδου ως μείζονες προκλήσεις. Εξήγησε τους λόγους της χαμηλής παραγωγής, των επιπτώσεων των κακών πρακτικών και της έλλειψης γνώσης της συνιστώμενης τεχνολογίας παραγωγής.

Ο Ικμπάλ τόνισε ότι οι ελαιοκαλλιεργητές θα πρέπει να υιοθετήσουν σύγχρονες τεχνικές παραγωγής και η κυβέρνηση θα πρέπει να παράσχει κεφάλαια και εγκαταστάσεις για την εξόρυξη λαδιού σε διάφορες ελαιοπαραγωγικές περιοχές.

Στο διαδικτυακό σεμινάριο συμμετείχε μεγάλος αριθμός καλλιεργητών, μεταποιητών, εξαγωγέων, ερευνητών και εκπροσώπων του ακαδημαϊκού χώρου.

(photo: freepik)