Στις αντίστοιχες περιπτώσεις με τον Χέλμουτ Κολ το 1982 και τον Γκέρχαρντ Σρέντερ το 2005 υπήρξαν προσφυγές ενώπιον του Ομοσπονδιακού Συνταγματικού Δικαστηρίου εναντίον της απόφασης για την διάλυση της Bundestag, καθώς βουλευτές θεωρούσαν ότι παραβιάζονται τα δικαιώματά τους επειδή δεν υπήρχαν επαρκείς λόγοι διάλυσης του σώματος και η θητεία τους έληξε νωρίτερα από το προγραμματισμένο. Και στις δύο περιπτώσεις οι αγωγές απορρίφθηκαν από το Δικαστήριο, το οποίο επισήμανε ότι ο εκάστοτε ομοσπονδιακός πρόεδρος έχει στην διάθεσή του περισσότερα εργαλεία προκειμένου να κρίνει εάν η πολιτική κατάσταση είναι πράγματι ασταθής. Ανάλογες προσφυγές δεν μπορούν να αποκλειστούν ούτε τώρα.

Η απώλεια της ψήφου εμπιστοσύνης δεν επηρεάζει πάντως την τυπική δυνατότητα της κυβέρνησης να ασκεί τα καθήκοντά της. Η θητεία του καγκελάριου λήγει μόνο κατά την πρώτη συνεδρίαση της Bundestag μετά τις νέες εκλογές, αλλά και τότε, εφόσον δεν υπάρχει απόφαση για κυβερνητικό συνασπισμό, ο ομοσπονδιακός πρόεδρος μπορεί να ζητήσει την παραμονή του απερχόμενου καγκελάριου μέχρις ότου η βουλή εκλέξει τον διάδοχό του. Επιπλέον, η Bundestag μπορεί να λειτουργήσει κανονικά ακόμη και μετά την απώλεια της ψήφου εμπιστοσύνης και την απόφαση για την διάλυσή της. Θα πρέπει ωστόσο κάθε φορά να αναζητούνται οι απαραίτητες πλειοψηφίες στην αντιπολίτευση.

(ΑΠΕ -ΜΠΕ / Φ. Καραβίτη / photo: ΑΠΕ -ΜΠΕ / EPA -EPA)