Με την «Άψινθο», ο ποιητής θα κάνει για άλλη μια φορά τον κύκλο του, χωρίς να επαναληφθεί και να κουράσει (ο συνηθέστερος κίνδυνος σε τέτοιες περιπτώσεις) . Η ερωτική ορμή, σε συνδυασμό με τον διακριτικό, χαμηλόφωνο θρήνο για όσους χάθηκαν ανεπιστρεπτί, η αισθησιακή σχέση με τη φυσική πραγματικότητα, τα ανεξίτηλα τραύματα της ιστορικής μνήμης, αλλά και οι ανακλήσεις των τοπίων που κατέκλυσαν κάποτε το παιδικό βλέμμα, για να το οπλίσουν με μιαν ανεπανάληπτη πληρότητα, θα δώσουν το παρών και στην «Άψινθο», δείχνοντας την πυκνή εσωτερική συνέχεια και συνέπεια η οποία χαρακτηρίζει το έργο του Γκανά.

Κι αν τώρα όλα μοιάζουν κάπως πιο σκοτεινά και δύσκολα, από το κατώφλι μιας ηλικίας η οποία είναι υποχρεωμένη να προχωρεί σε συνεχείς απολογισμούς, αφήνοντας πολλούς λογαριασμούς ανοιχτούς και προκαλώντας ένα έντονο αίσθημα μετεωρισμού, ο ποιητής δεν θα αποβάλει το σθένος του ούτε θα παραιτηθεί από την επιμονή του να ξεπερνά έστω και την τελευταία στιγμή τα εμπόδια στην επικοινωνία του με ένα όραμα λύτρωσης (έστω και προσωρινής) από τα δεινά και τις αμαρτίες του κόσμου. Γιατί για τον Γκανά η ποίηση δεν είναι μόνο ένας τρόπος να αναπλάσουμε το παρελθόν, με όλες τις δυσοίωνες και τις παρηγορητικές μορφές του, αλλά κι ένα μέσον για να αντικρίσουμε το μέλλον: όχι επειδή θα πρέπει πάση θυσία να αισιοδοξήσουμε (η αισιοδοξία δεν έχει πάντοτε θεραπευτικά αποτελέσματα), αλλά επειδή η ζωή αποτελεί ένα εξαιρετικά περίπλοκο και σύνθετο φαινόμενο, που δεν επιτρέπει στενόκαρδες ιδέες και μονόδρομες προσεγγίσεις.

(με πληροφορίες από ΑΠΕ – ΜΠΕ / Β. Χατζηβασιλείου / photo: pixabay