Το Ιουλιανό ημερολόγιο, το οποίο εισήγαγε ο Ιούλιος Καίσαρα; το 45 π.Χ., ήταν όλο και περισσότερο εκτός συγχρονισμού με το ηλιακό έτος. Το Ιουλιανό σύστημα υπέθεσε ότι ένα έτος ήταν 365,25 ημέρες, αλλά η πραγματική διάρκεια του ηλιακού έτους είναι ελαφρώς μικρότερη, περίπου 365,2425 ημέρες. Αυτή η απόκλιση των περίπου 11 λεπτών το χρόνο είχε συσσωρευτεί με τους αιώνες, με αποτέλεσμα οι ημερολογιακές ημερομηνίες να αποκλίνουν σημαντικά από τις πραγματικές εποχές.

Τότε ο Πάπας Γρηγόριος ΙΓ’ ξεκίνησε μια μεταρρύθμιση… Στις 24 Φεβρουαρίου 1582, εξέδωσε την παπική βούλα «Inter gravissimas», η οποία εισήγαγε το Γρηγοριανό ημερολόγιο. Το νέο ημερολόγιο είχε στόχο να ευθυγραμμίσει εκ νέου τις ημερομηνίες με τις εποχές και να διορθώσει τις ανακρίβειες, σύμφωνα με όσα ισχυρίζονται.

Προκειμένου το ημερολόγιο να έρθει σε ευθυγράμμιση με το ηλιακό έτος, έπρεπε να αφαιρεθούν 10 ημέρες. Έτσι, στις χώρες που υιοθέτησαν τη μεταρρύθμιση, την Πέμπτη, 4 Οκτωβρίου 1582, ακολούθησε άμεσα η Παρασκευή, 15 Οκτωβρίου 1582. Αυτή η προσαρμογή ουσιαστικά «διέγραψε» 10 ημέρες από την ιστορία, μια κίνηση που ήταν απαραίτητη για την επαναφορά της εαρινής ισημερίας στις 21 Μαρτίου, ημερομηνία που ήταν κατά τη Σύνοδο της Νίκαιας το 325 μ.Χ.

Η μετάβαση στο Γρηγοριανό ημερολόγιο έγινε αποδεκτή αρχικά από καθολικές χώρες όπως η Ιταλία, η Ισπανία και η Πορτογαλία. Ωστόσο, τα προτεσταντικά και τα ορθόδοξα έθνη ήταν πιο διστακτικά, με αποτέλεσμα ένα συνονθύλευμα ημερολογίων σε όλη την Ευρώπη. Για παράδειγμα, η Μεγάλη Βρετανία και οι αποικίες της δεν έκαναν την αλλαγή μέχρι το 1752, όταν έπρεπε να παραλείψουν 11 ημέρες για να ευθυγραμμιστούν με το διορθωμένο πλέον Γρηγοριανό ημερολόγιο.

Η Ρωσία προσκολλήθηκε στο Ιουλιανό ημερολόγιο μέχρι και μετά την επανάσταση των Μπολσεβίκων το 1918, με αποτέλεσμα μια διαφορά 13 ημερών μέχρι τότε. Για όσους έζησαν την αλλαγή, η απότομη απώλεια 10 ημερών προκάλεσε σύγχυση. Τα αρχεία από την εποχή αντικατοπτρίζουν τη σύγχυση, ακόμη και την αντίσταση του κοινού.

photo: pixabay