Η επιφάνεια του δέρματος της σαύρας καλύπτεται με μικρές προεξοχές που μοιάζουν με χάντρες σε ένα ευρύ φάσμα από πορτοκαλί ή ροζ ρίγες και σχέδια. Αυτές ονομάζονται στην πραγματικότητα οστεόδερμα και είναι μικροσκοπικά σκληρά κομματάκια ιστού ενσωματωμένα στο δέρμα για προστασία από αρπακτικά όπως, τα κογιότ, τα γεράκια και οι αλεπούδες.

Σύμφωνα με το National Geographic , τα τέρατα Gila ζουν υπόγειες ζωές και είναι αυστηρά νυχτόβια. Χρησιμοποιούν τα μακριά τους νύχια για να σκάβουν λαγούμια και επιστρέφουν στα ίδια λαγούμια χρόνο με τον χρόνο. Ζουν κυρίως στην Αριζόνα και το Μεξικό αν και βρίσκονται σε άλλες πολιτείες της Αμερικής και το όνομά τους προέρχεται από τον ποταμό Γκίλα. Βρίσκονται στην έρημο Sonoran, στην έρημο Chihuahuan και στην έρημο Mojave στις ΗΠΑ.

Η διατροφή του τέρατος Gila είναι ποικίλη, που αποτελείται από πουλιά, αυγά ερπετών και περιστασιακά μικρά θηλαστικά, ενώ είναι γνωστό ότι σκαρφαλώνουν σε κάκτους αναζητώντας αυγά πτηνών. Μέσα στην ουρά ενός τέρατος Gila υπάρχει ένα απόθεμα λίπους που το βοηθά να διατηρηθεί στη ζωή όταν το θήραμα σπανίζει το χειμώνα.

Το δηλητήριο του τέρατος Gila δημιουργείται από μια σειρά αδένων στην κάτω γνάθο της σαύρας, μικρές αυλακώσεις σε κάθε ένα από τα δόντια της βοηθούν το δηλητήριο να εισέλθει στο θήραμα. Ένας άνδρας πέθανε νωρίτερα φέτοςόταν τον δάγκωσε το κατοικίδιο ζώο του Gila, και πιστεύεται ότι υπέστη αλλεργική αντίδραση στο δηλητήριο, το οποίο ενώ λέγεται ότι είναι επώδυνο δεν είναι τυπικά θανατηφόρο για τον άνθρωπο.

Στην πραγματικότητα, η έρευνα εξέτασε ακόμη και αν οι ενώσεις από το δηλητήριο θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για τη θεραπεία του διαβήτη στο μέλλον.

Δείτε ΒΙΝΤΕΟ ΕΔΩ

photo: pixabay