Στην Ελλάδα, σύμφωνα με τα στοιχεία που παρουσίασε ο κ. Ιγνατιάδης είναι συχνοί οι τραυματισμοί από κυνηγητικά όπλα ή από εγκληματικές πράξεις όπως τραυματισμοί αστικού τύπου (όπλα πόλης) σε απόπειρες ληστειών, διενέξεις ή τρομοκρατικές πράξεις.Επίσης οι τραυματισμοί από εκρήξεις από βεγγαλικά, «σαΐτες», δυναμίτη ή βόμβες σε εορτασμούς Πάσχα, σε πανηγύρια, στο ψάρεμα ή από εγκληματικές πράξεις όπως ξεκαθαρίσματα λογαριασμών ή τρομοκρατικές πράξεις.

«Οι πιο σοβαροί τραυματισμοί θεωρούνται αυτοί που συμβαίνουν με εκρηκτικά όλων των ειδών έχοντας ως αποτέλεσμα εκτός από θανάτους ή ρήξεις εσωτερικών οργάνων, ακρωτηριασμούς ή ημιακρωτηριασμούς άκρων οι οποίοι συνήθως στο 75% δεν επιδέχονται συγκολλήσεων παρά μόνο κάλυψη των οστών και τενόντων με δερματικούς κρημνούς. Ενίοτε μόνο επιτυγχάνουν δευτερογενείς επανορθωτικές επεμβάσεις με μεταφορές ιστών ή δακτύλων και σπανιότατα επιχειρούνται με πιθανότητες επιτυχίας συγκολλήσεις μελών», τόνισε ο κ. Ιγνατιάδης.

Στη δεύτερη θέση από πλευράς βαρύτητας και επικινδυνότητας έρχονται οι τραυματισμοί από κυνηγητικά όπλα όπου ναι μεν, ενίοτε επισυμβαίνουν ακρωτηριασμοί αλλά όχι συχνά όπως στην προαναφερθείσα ομάδα τραυματιών με εκρηκτικά, ενώ οι πιθανότητες επιτυχίας χειρουργείων με συγκολλήσεις ή μεταφορές ιστών είναι κατά 50% μεγαλύτερες από ότι τα τραύματα με εκρηκτικά.

«Η αντιμετώπιση του πολεμικού τραύματος είναι πολύ δύσκολη και χρονοβόρα. Πραγματοποιείται σε διάφορες φάσεις ανάλογα της βαρύτητάς του, απαιτεί ιδιαίτερη εξειδίκευση και εμπειρία και γίνεται από ομάδες Ορθοπαιδικών Μικροχειρουργών ή Ορθοπαιδικών και Πλαστικών Χειρουργών» ανέφερε ο κ. Ιγνατιάδης.

(ΑΠΕ-ΜΠΕ / photo: freepik)