«Πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι, να μελετάμε τα δεδομένα», πρόσθεσε , σημειώνοντας ότι χρειάζονται μεγάλες επενδύσεις, κυρίως από τις κυβερνήσεις των χωρών των ομάδων G20, G7 και της Ευρωπαϊκής Ένωσης , έτσι ώστε αν προκύψει ένας νέος ιός, για τον οποίο δε γνωρίζουμε τα χαρακτηριστικά του, ώστε να τον αντιμετωπίσουμε, είτε με φαρμακολογικές παρεμβάσεις, είτε με νέα εμβόλια, είτε με άλλες παρεμβάσεις που μπορεί να πάρει η διεθνής κοινότητα, να είμαστε σε θέση σταματήσουμε στην αρχή το ξεκίνημα μιας νέας πανδημίας. «Δεν πρέπει δηλαδή να εφησυχάσουμε επειδή περάσαμε αυτό που περάσαμε και να θεωρήσουμε ότι μπορεί να ξαναγίνει σε εκατό χρόνια. Μπορεί να γίνει σε 5 χρόνια, μπορεί να γίνει σε 10, μπορεί να γίνει και σε 100. Αλλά επειδή δεν ξέρουμε και υπάρχει μια αβεβαιότητα, καλό είναι να προετοιμαζόμαστε», τόνισε, προσθέτοντας ότι η προετοιμασία αυτή δεν αφορά μόνο της παρεμβάσεις δημόσιας υγείας και πρόληψης, αλλά ανθεκτικές παρεμβάσεις που συμβάλλουν στην εξισορρόπηση και με άλλες πολιτικές και οικονομικές παραμέτρους, όπως π.χ. ο τραπεζικός κίνδυνος.

«Η χάραξη πολιτικής για την Covid-19 έπρεπε να αντιμετωπίσει σημαντικές αβεβαιότητες σχετικά με τη φύση της νόσου, τη δυναμική της μετάδοσής της που δεν είχαμε συγκεκριμένες πληροφορίες και τις συμπεριφορικές αντιδράσεις, δηλαδή πώς θα αντιδράσουμε σε ένα φαινόμενο που δεν ξέραμε και πώς αντιδρά ο πληθυσμός όταν δε γνωρίζουμε τις πιθανότητές μας», ανέφερε ο καθηγητής κάνοντας μία αναδρομή στον τρόπο με τον οποίο χάραξαν οι κυβερνήσεις πολιτικές διαχείρισης της πανδημίας, την πολυπλοκότητα των αποφάσεων και πώς «και οι επιστήμονες πρότειναν διαφορετικά πράγματα, αλλά και οι χώρες έκαναν διαφορετικά πράγματα», τροφοδοτώντας ως εκ του αποτελέσματος και την παραπληροφόρηση.

«Υπήρχαν πάρα πολλά περιθώρια για παραπληροφόρηση, οι κυβερνήσεις έκαναν διαφορετικά πράγματα, οι επιστήμονες έλεγαν διαφορετικά πράγματα, μόνο για τη χρήση μάσκας υπήρξαν τουλάχιστον 7-8 διαφορετικού τύπου εφαρμογές του μέτρου», σημείωσε.

(ΑΠΕΜΠΕ-φωτο:eurokinissi)