Σε μια νέα μελέτη, μια ερευνητική ομάδα από την Ισπανία λέει ότι το γεγονός ότι το παιδί επέζησε τουλάχιστον έως την ηλικία των έξι ετών – παρά τα σοβαρά προβλήματα απώλειας ακοής και ισορροπίας – καταδεικνύει την πολυπλοκότητα της κοινωνικής φροντίδας μεταξύ των στενότερων εξελικτικών συγγενών μας, των Νεάντερταλ ( Homo neanderthalensis ) .

Η επιβίωση του παιδιού βασιζόταν σε περισσότερη υποστήριξη από αυτή που θα μπορούσε να προσφέρει μια μητέρα, υποδηλώνοντας τη βοήθεια μιας ευρύτερης ομάδας για την αμφισβήτηση ιδεών ότι η προϊστορική φροντίδα επεκτείνονταν μόνο στην άμεση οικογένεια ή σε εκείνους που μπορούσαν να ανταποδώσουν την εύνοια.

Οι Νεάντερταλ είναι γνωστό ότι φροντίζουν τους άρρωστους και τους τραυματίες στις κοινότητές τους, αλλά υπάρχει συζήτηση γύρω από τα κίνητρα πίσω από αυτή τη συμπεριφορά.

Απολιθώματα από παιδιά με καταστάσεις που θα χρειάζονταν τη βοήθεια άλλων μελών της ομάδας για να επιβιώσουν προσφέρουν μια σπάνια ευκαιρία να το μελετήσουμε περαιτέρω.

Το απολίθωμα, με κωδικό CN-46700, είναι ένα κροταφικό οστό από ένα σύνολο υπολειμμάτων Νεάντερταλ που ανασκάφηκαν το 1989 από τη θέση του σπηλαίου Cova Negra στην Ισπανία, που κατοικήθηκε από το είδος μεταξύ 273.000 και 146.000 ετών πριν. Οι ερευνητές χρησιμοποίησαν μικροαξονικές τομογραφίες για να κατασκευάσουν ένα τρισδιάστατο μοντέλο του αρχικού απολιθώματος για ανάλυση.

Η ανάλυση αποκάλυψε ότι το CN-46700 είχε χαρακτηριστικά των Νεάντερταλ και αναπτυξιακά χαρακτηριστικά που έδειχναν ότι το παιδί ήταν μεγαλύτερο των έξι ετών. Βρήκαν επίσης σημάδια προβλημάτων υγείας, συμπεριλαμβανομένου ενός μικρότερου κοχλία και ανωμαλιών στο μικρότερο ακουστικό κανάλι που θα προκαλούσαν απώλεια ακοής και σοβαρή ζάλη.

“Το μόνο σύνδρομο που είναι συμβατό με ολόκληρο το σύνολο των δυσπλασιών που υπάρχουν στο CN-46700 είναι το σύνδρομο Down”, γράφουν η παλαιοανθρωπολόγος του Πανεπιστημίου της Alcala Mercedes Conde-Valverde και οι συνεργάτες της .

«Συνεπώς, όλα τα διαθέσιμα στοιχεία υποδηλώνουν ότι το άτομο CN-46700 είχε πιθανώς σύνδρομο Down, το οποίο είναι η πιο κοινή ανθρώπινη γενετική διαταραχή και υπάρχει επίσης σε μεγάλους πιθήκους ».

Η ζωή μέχρι την ηλικία των έξι είναι αξιοσημείωτη – από τρία γνωστά παραδείγματα παιδιών που γεννήθηκαν με σύνδρομο Down στην Εποχή του Σιδήρου, κανένα δεν επέζησε περισσότερο από 16 μήνες. Άλλα αρχεία απολιθωμάτων ανωμαλιών του εσωτερικού αυτιού που επηρεάζουν την ακοή και την ισορροπία ανήκουν σε ενήλικες με χαρακτηριστικά που συνήθως προκύπτουν από λοιμώξεις και όχι από καταστάσεις που υπάρχουν κατά τη γέννηση.

Το σύνδρομο Down συνήθως προκύπτει από ένα τυχαίο σφάλμα στην κυτταρική διαίρεση κατά τη διάρκεια του σχηματισμού ωαρίου ή σπέρματος, που οδηγεί σε ένα επιπλέον αντίγραφο (ή μερικό αντίγραφο) του χρωμοσώματος 21 στα κύτταρα του σώματος. Αυτό επηρεάζει την ανάπτυξη και αυξάνει τον κίνδυνο πολλαπλών προβλημάτων υγείας, συμπεριλαμβανομένων των καρδιακών ελαττωμάτων και της επιληψίας.

Το 1900, τα άτομα με σύνδρομο Down είχαν προσδόκιμο ζωής 9 ετών . Σήμερα, η πρόοδος στην ιατρική και την κοινωνική υποστήριξη σημαίνει ότι οι ανεπτυγμένες χώρες μπορούν να ζήσουν πάνω από 60 χρόνια .

Το σύνδρομο Down συχνά περιλαμβάνει βλάβες που επηρεάζουν την ανάπτυξη, τη σωματική και γνωστική ανάπτυξη και τις κινητικές δεξιότητες. Τα παιδιά έχουν συχνά καθυστερήσεις στο περπάτημα και την ομιλία, προβλήματα ισορροπίας και συντονισμού που αυξάνουν τον κίνδυνο πτώσεων και δυσκολία στο θηλασμό λόγω αδύναμου μυϊκού τόνου.

Τα συμπτώματα που εμφανίζει το CN-46700 «θα περιλάμβαναν, τουλάχιστον, σοβαρή απώλεια ακοής και σημαντικά μειωμένη αίσθηση ισορροπίας και ισορροπίας», γράφουν ο Conde-Valverde και η ομάδα του.

Οι Νεάντερταλ είχαν έναν απαιτητικό τρόπο ζωής και είναι απίθανο μια μητέρα να μπορούσε να παράσχει όλη την απαραίτητη φροντίδα σε ένα παιδί με σύνδρομο Down, ενώ παράλληλα εκτελούσε καθημερινές εργασίες.

Η επιβίωση του CN-46700 δείχνει ότι το 6χρονο αγόρι έλαβε εκτεταμένη και συνεχή υποστήριξη από την ευρύτερη ομάδα , παρόλο που το παιδί δεν ήταν σε θέση να παράσχει άμεση, ισοδύναμη ανταπόδοση. Αυτό υποδηλώνει ότι οι φροντιστές μπορεί να οδηγήθηκαν από συμπόνια.

«Η παρουσία αυτής της περίπλοκης κοινωνικής προσαρμογής τόσο στους Νεάντερταλ όσο και στο δικό μας είδος υποδηλώνει μια πολύ αρχαία προέλευση στο γένος Homo », καταλήγουν οι συγγραφείς .

Δείτε ΕΔΩ

Η έρευνα δημοσιεύτηκε στο Science Advances .

photo: pixabay