Συνέντευξη στον ραδιοφωνικό σταθμό Status FM που εδρεύει στη Θεσσαλονίκη έκανε εν όψει της ΔΕΘ ο Υπουργός Εξωτερικών, Γιώργος Γεραπετρίτης.

Κύριο θέμα συζήτησης ήταν οι εξελίξεις στα Ελληνοτουρκικά, με τον αρμόδιο Υπουργό να απαντά:

«Ναι, είμαι πραγματικός θιασώτης της ειρήνης και της ευημερίας. Θέλω να έχουμε καλές σχέσεις με όλους τους λαούς και ιδίως με τα γειτονικά μας κράτη, διότι όλα μπορούν να αλλάξουν σε ένα ρευστό γεωπολιτικό περιβάλλον, εκτός από τη γεωγραφία, η οποία είναι δεδομένη και με την οποία οφείλουμε να συμβιώσουμε.

Εκείνο το οποίο πραγματικά όμως μπορώ να πω ότι είναι τελείως εκτός πραγματικότητας, είναι το γεγονός ότι «η Ελλάδα βγαίνει χαμένη σε αυτό το γεωπολιτικό περιβάλλον» και ότι «η Ελλάδα υποχωρεί». Ποια είναι η πραγματικότητα; Να τα δούμε λιγάκι με δεδομένα.

Πρώτον, η Τουρκία έχει διατυπωμένες απόψεις, οι οποίες αφορούν το Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, ήδη από δεκαετίες. Δεν είναι καινοφανείς οι θεωρίες τις οποίες αναπτύσσει: το ανυπόστατο δόγμα της «γαλάζιας πατρίδας», η αποστρατιωτικοποίηση, οι γκρίζες ζώνες. Όλα αυτά είναι θέματα, τα οποία έχει εγείρει στο παρελθόν. Προφανώς δεν έχουν κανένα έρεισμα στο Διεθνές Δίκαιο, όμως είναι διατυπωμένες από δεκαετίες θεωρίες. Εκείνο το οποίο εξέλιπε, κατά την άποψή μου όλο αυτό το μακρό διάστημα, ήταν μια πάρα πολύ ισχυρή θέση της Ελλάδας. Πώς διαμορφώνεται η ισχυρή θέση της Ελλάδας; Διαμορφώνεται με τρεις τρόπους:

Ο πρώτος είναι να θέτεις στο τραπέζι τα επιχειρήματα εκείνα, τα οποία εξουδετερώνουν, τόσο θεωρητικά, δηλαδή σε επίπεδο νομικό, αλλά και στο πεδίο. Εξουδετερώνουν όλα αυτά τα αφηγήματα τα ανυπόστατα και εμείς, για πρώτη φορά, φέραμε, χωρίς κανένα απολύτως φοβικό σύνδρομο, όλα εκείνα τα οποία μπορώ να πω ότι ήταν από δεκαετίες ή περίμεναν.

Ας σκεφτούμε πόσα πολλά μαζεμένα έγιναν την τελευταία τριετία. Για να αναφερθώ σε λίγα μόνο: Θαλάσσιο χωροταξικό, ο οποίος επεκτείνει στην πραγματικότητα τα απώτατα δυνητικά όρια της ελληνικής υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ και φτάνουν εκεί που πρέπει με βάση το Διεθνές Δίκαιο, τα πάρκα τα θαλάσσιά μας. Προφανώς έχουμε τη Chevron και την Exxon που για πρώτη φορά στο πεδίο κάνουν έρευνα και εξόρυξη εκεί που πράγματι είναι ελληνική υφαλοκρηπίδα στο Λιβυκό πέλαγος και όχι εκεί που θεωρούν ορισμένοι. Για πρώτη φορά έχουμε δομή δυνάμεων, η οποία ενισχύει τα νησιά μας με τρόπο αποτελεσματικό, έτσι ώστε η ανθεκτικότητά τους να μην αμφισβητείται, παρά την γκρίνια την οποία μπορεί να ακούμε. Όλα αυτά τέθηκαν τα τελευταία χρόνια.

Δεύτερον, ο τρόπος με τον οποίο ενισχύεσαι είναι να αποκτάς λόγο στη διεθνή αρένα. Ξέρετε, βιώνουμε με διαφορά την χειρότερη περίοδο μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, με πολέμους στη γειτονιά μας, με ασύμμετρες απειλές, με υβριδικές επιθέσεις, με ηγέτες οι οποίοι ανά τον κόσμο επιχειρούν να επιβάλουν δια της βίας τον αναθεωρητισμό τους. Απέναντι σε αυτό η Ελλάδα τι πράττει;

Πρώτα από όλα ενισχύει τη θέση της στους διεθνείς οργανισμούς. Να θυμίσω ότι, τον άλλο μήνα, η Ελλάδα θα προεδρεύει του Συμβουλίου Ασφαλείας του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών. Μια τιμή η οποία είναι σπάνια και η οποία μας δίνει τη δυνατότητα να καθορίσουμε εν πολλοίς και θέματα της δικής μας ατζέντας που αφορούν τη διεθνή αρχιτεκτονική ασφαλείας.

Και βεβαίως θα έχουμε την Προεδρία της Ευρωπαϊκής Ένωσης από τον επόμενο Ιούλιο και για έξι μήνες, ουσιαστικά φέρνοντας στο προσκήνιο τα ζητήματα που αφορούν την ανθεκτικότητα.

Και να κλείσω, το τρίτο επίπεδο και το πιο σημαντικό. Πού ήμασταν και πού είμαστε σήμερα; Πού ήμασταν πριν από τρία χρόνια σε ό,τι αφορά την ανθεκτικότητα της οικονομίας μας και την ενίσχυση της άμυνάς μας και πού είμαστε σήμερα.

Σήμερα, η Ελλάδα διαθέτει έναν απείρως πιο αξιόμαχο στρατό. Διαθέτει αεροπορία, η οποία είναι στο υψηλότατο τεχνολογικό επίπεδο, έχει νέες φρεγάτες Belharra, μία ήδη και θα αποκτήσει άμεσα και τις υπόλοιπες. Και βεβαίως, έχουμε τη δυνατότητα να αποκτήσουμε το υπερόπλο F-35, σε σύντομο χρονικό διάστημα. Η Ελλάδα έχει αυτή τη στιγμή μια ισχυρότατη αμυντική διάταξη, την οποία μπορεί να προβάλει, όχι μόνο στην Ελλάδα και στην περιοχή, αλλά και στον κόσμο ολόκληρο».

Σχετικά με τα περί αποστρατιωτικοποίησης των νησιών που ακούστηκαν ξανά από την τουρκική πλευρά, ο κ. Γεραπετρίτης τοποθετήθηκε ως εξής:

«Είναι πάρα πολύ απλά τα θέματα σε ό,τι αφορά την αποστρατιωτικοποίηση, πρόκειται για μία απολύτως αυθαίρετη ερμηνεία, η οποία δεν έχει κανένα έρεισμα. Και τούτο διότι η δομή δυνάμεων της κάθε χώρας, συνιστά δικαίωμα κυρίαρχο, το οποίο δεν μπορεί να απομειωθεί. Επιπλέον, δε, θέλω να σας πω και το εξής: ανεξαρτήτως της ερμηνείας της εσφαλμένης την οποία αποδίδει η Τουρκία στο ζήτημα των νησιών, είναι προφανές ότι, σύμφωνα με την πάγια νομολογία του Διεθνούς Δικαστηρίου, από τη στιγμή που υπάρχει άμεσος κίνδυνος – και λογίζεται ως άμεσος κίνδυνος και η γεωγραφική εγγύτητα με στράτευμα μεγάλης κλίμακας – είναι αυτονόητο κυρίαρχο δικαίωμα της κάθε χώρας να έχει δομή αμυντικών δυνάμεων. Αυτή την αμυντική θωράκιση – το επαναλαμβάνω γιατί είναι κρίσιμο – την αμυντική θωράκιση δεν πρόκειται να την απεμπολήσουμε ποτέ.

Το δεύτερο ζήτημα στο οποίο αναφέρεστε είναι το ζήτημα της Συνθήκης της Λωζάννης. Η Συνθήκη είναι πάρα πολύ σαφής. Δίνει στην κυριαρχία της Τουρκίας μόνο ό,τι βρίσκεται μέσα σε έναν πολύ συγκεκριμένο χώρο, στα τρία μίλια, τα οποία βρίσκονται από τις ακτές. Οτιδήποτε έξω από αυτά δίδεται κατ’ απόλυτα αμάχητο τεκμήριο στην Ελλάδα».

Όσον αφορά τα περί Χάγης, τόνισε:

«Έχω διατυπώσει επανειλημμένως μία πολύ βασική άποψη που είναι θεμελιώδης στη δική μου κοσμοθεωρία, αλλά νομίζω ότι απηχεί και τις απόψεις όλων εκείνων των ανθρώπων, οι οποίοι νοιάζονται πραγματικά για την πατρίδα, ότι κάποια στιγμή θα πρέπει να βρούμε μία άκρη με την Τουρκία σε ό,τι αφορά το βασικό μας πρόβλημα, το οποίο είναι η οριοθέτηση Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης και υφαλοκρηπίδας, είναι το μόνο ζήτημα το οποίο μπορεί να αχθεί ενώπιον διεθνούς δικαιοδοσίας.

Γιατί πρέπει να βρούμε άκρη με αυτό; Διότι οποιεσδήποτε εντάσεις και κρίσεις από αυτές που βλέπετε, τα ερευνητικά, οι επικλήσεις ή δήθεν επικλήσεις για «γαλάζια πατρίδα», για γκρίζες ζώνες, ερείδονται ακριβώς στο γεγονός ότι δεν έχει υπάρξει οριοθέτηση. Οριοθέτηση όμως μπορεί να υπάρξει μόνο βάσει κοινής απόφασης της Ελλάδας και της Τουρκίας. Δεν μπορούμε μονομερώς να ζητήσουμε την οριοθέτηση. Από την στιγμή λοιπόν που χρειάζεται να συμβεί αυτό και δεδομένου του γεγονότος ότι, όπως γνωρίζετε, η Τουρκία δεν είναι συμβαλλόμενο μέρος της Σύμβασης του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας, θα πρέπει να συμφωνήσουμε τι είναι αυτό το αντικείμενο, το οποίο φέρνουμε ενώπιον του Διεθνούς Δικαστηρίου. Δηλαδή, είναι προκριματικό ζήτημα για να φτάσουμε στο Δικαστήριο. Το Δικαστήριο δεν θα έρθει ποτέ να επιληφθεί σε οτιδήποτε. Θα πρέπει να έχει συγκεκριμένα ερωτήματα.

Η Ελλάδα λοιπόν λέει το εξής απλό: Να πάμε στο Δικαστήριο και να μας δώσει το Δικαστήριο την ετυμηγορία του σχετικά με τη μία διαφορά την οποία έχουμε, που είναι η οριοθέτηση της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης και της υφαλοκρηπίδας. Η Τουρκία έρχεται και λέει κάτι διαφορετικό. Λέει ναι, πράγματι πρέπει να φέρουμε τη διαφορά στην διεθνή δικαιοδοσία, γιατί είναι σημαντικό το ζήτημα. Όμως μαζί με αυτό, πρέπει να έρθουν και άλλα ζητήματα τα οποία συνδέονται με αυτό, όπως είναι τα ζητήματα που αναφέρατε, της αποστρατιωτικοποίησης, των γκρίζων ζωνών κτλ.

Αυτά τα ζητήματα δεν θα έρθουν ποτέ ενώπιον διεθνούς δικαιοδοσίας, για τον εξής απλούστατο λόγο: διότι ανήκουν στην κυριαρχία της Ελλάδας. Εμείς συζητούμε για τα κυριαρχικά δικαιώματα, τα οποία είναι ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδα, αλλά μέχρι εκεί. Αυτό είναι το όριο στο οποίο μπορούμε να κινηθούμε.

Με πληροφορίες από ΑΠΕΜΠΕ – ΦΩΤΟ:Eurokinissi αρχείου