Ο Adam Rowland είχε μια πολλά υποσχόμενη καριέρα, δουλεύοντας με επαγγελματίες αθλητές στο PGA Tour και στο Premiership Rugby, μοιράζοντας το χρόνο του μεταξύ των ΗΠΑ και του Ηνωμένου Βασιλείου

Ήταν στο πικ της φυσικής κατάστασης του, είπε ο Rowland στο The Defender – μέχρι τις αρχές του 2021, όταν έλαβε την κύρια σειρά δύο δόσεων του εμβολίου AstraZeneca COVID-19 .

Σήμερα, ο Rowland, 48 ετών, δεν μπορεί να εργαστεί, δεν μπορεί να ξαπλώσει και αντιμετωπίζει διάφορες καταστάσεις που επηρεάζουν τα πάντα, από την υγεία της καρδιάς μέχρι την όρασή του, όπως περικαρδίτιδα, πνευμονικές εμβολές, σοβαρή θρομβωτική αγγειίτιδα και αγγειακή νευροπάθεια .

Τώρα είναι χωρισμένος από την σύζυγό του, χάνει τις περισσότερες οικογενειακές εκδηλώσεις και του είπαν επανειλημμένα οι γιατροί ότι τα σοβαρά τραύματά του ήταν «όλα στο κεφάλι του» — φέρνοντάς τον στα πρόθυρα της αυτοκτονίας.

Είπε ότι η ανακάλυψη των διαδικτυακών ομάδων υποστήριξης για τους τραυματισμένους από το εμβόλιο του πρόσφερε μια νέα πνοή ζωής.

Ο Rowland, ο οποίος παρείχε εκτενή τεκμηρίωση που υποστηρίζει τους ισχυρισμούς του, μοιράστηκε την ιστορία του!

Ο Rowland είχε εργαστεί ως ιατρικός αθλητικός φυσιοθεραπευτής και σύμβουλος εγκεφαλικών επεισοδίων για επαγγελματίες παίκτες γκολφ τα προηγούμενα 16-17 χρόνια.

«Ήμουν απολύτως στην κορυφή της καριέρας μου στον επαγγελματικό αθλητισμό», είπε, έχοντας δουλέψει στο PGA Tour με τον Jason Day και άλλους παίκτες υψηλού προφίλ.

«Δούλευα στην Αμερική όταν ξεκίνησε ο COVID», είπε ο Rowland, «και ζούσα έναν αρκετά πολυτελή τρόπο ζωής. Και μετά, αποφάσισα να επιστρέψω στο Ηνωμένο Βασίλειο».

Η κυβέρνηση των ΗΠΑ έδωσε στον Ρόουλαντ ειδική άδεια να επιστρέψει στην χώρα και να συνεχίσει την εργασία του. Ωστόσο, «Μόλις ξεκίνησε το πρόγραμμα εμβολιασμού, έπρεπε να εμβολιαστεί διπλά».

Ο Rowland έλαβε δύο δόσεις του εμβολίου AstraZeneca για τον COVID-19 τον Φεβρουάριο και τον Μάιο του 2021. Τότε άλλαξαν όλα.

«Πολύ γρήγορα μετά τον εμβολιασμό, άρχισα να αρρωσταίνω αρκετά», είπε ο Ρόουλαντ. «Δεν επέστρεψα ποτέ στις ΗΠΑ» Συνέχισε να εργάζεται για έξι μήνες μετά την πρώτη του δόση, αλλά χρειάστηκε να πάρει πολύ χρόνο από την δουλειά επειδή ήταν στο νοσοκομείο.

«Δεν έχω δουλέψει ποτέ από τότε», είπε. «Έχασα την δουλειά μου και είμαι ανάπηρος όσο μιλάμε».

Τα συμπτώματα της Ρόουλαντ ξεκίνησαν με «πυρετό που δεν είχα ποτέ πριν στη ζωή μου», είπε. «Ήμουν στο κρεβάτι για τέσσερις μέρες». Ο πυρετός τελικά υποχώρησε, είπε, «αλλά ένιωθα πολύ άρρωστος από ιούς για αρκετές εβδομάδες. Άρχισα να παρατηρώ τρομερούς πόνους στο αριστερό μου χέρι και στο αριστερό μου πόδι. Και η γυναίκα μου παρατήρησε ότι άρχισα να έχω κρίσεις στο κρεβάτι… ήταν βασικά μη επιληπτικές κρίσεις».

Τα συμπτώματα εμφανίστηκαν μέσα σε μια εβδομάδα από την πρώτη του δόση.

Ο Ρόουλαντ δεν μπορούσε να κλείσει ραντεβού πρόσωπο με πρόσωπο με τον γιατρό του λόγω της πανδημίας, οπότε έπρεπε να συμβιβαστεί με ένα τηλεφωνικό ραντεβού. Ο γιατρός του διέγνωσε «άγχος» και «είπε ότι επρόκειτο για κρίση πανικού».

Η κατάσταση της Ρόουλαντ συνέχισε να χειροτερεύει. «Δεν μπορούσα να κοιμηθώ για πέντε ημέρες γιατί [οι κρίσεις] συνέβαιναν 15 ή 20 φορές την νύχτα», είπε. «Έγινε φρικτό. Απλώς δεν μπορούσα να ξαπλώσω».

Ο Ρόουλαντ πήρε έξι εβδομάδες άδεια από τη δουλειά. Ωστόσο, όταν μίλησε ξανά στον γιατρό του, «είπε ότι είναι άγχος και κατάθλιψη και με έβαλε να πάρω αντικαταθλιπτικά φάρμακα. Έτσι, δοκίμασα αυτό το φάρμακο και με έκανε ακόμα χειρότερο».

«Αμέσως μετά το δεύτερο εμβόλιο… λιποθύμησα μια φορά στη δουλειά. Λιποθύμησα στο σπίτι… Ένιωσα πόνο στο στήθος αμέσως μετά το εμβόλιο. Είχα τέτοιο πόνο στο στήθος και ζάλη, και ίδρωνα. Ο πόνος ήταν φρικτός. Δεν μπορούσα να αναπνεύσω. Νόμιζα ότι έπαθα έμφραγμα».

Ο Ρόουλαντ μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο, όπου του είπαν: «Δεν μπορούμε να σου βρούμε τίποτα κακό. Νομίζουμε ότι είναι απλώς μια κρίση πανικού» και τον έστειλαν σπίτι.

Μη ικανοποιημένος με τη διάγνωση, ο Ρόουλαντ μίλησε με έναν καρδιολόγο στο χώρο εργασίας του και ζήτησε ηλεκτροκαρδιογράφημα (ΗΚΓ). «Έτσι, έκανα ένα ΗΚΓ 24 ωρών… και βασικά έδειξε ότι η καρδιά μου έπεφτε σε κοιλιακή ταχυκαρδία (VT), όταν ζαλιζόμουν. Είναι πολύ επικίνδυνο και μπορεί να προκαλέσει αιφνίδιο θάνατο».

«Είχα υψηλό D-dimer , οπότε άρχισαν να ψάχνουν για θρόμβους αίματος στους πνεύμονές μου και με κράτησαν στο νοσοκομείο, δεν με άφηναν να σηκωθώ από το κρεβάτι».

«Και μετά… απλά αρρώστησα όλο και πιο πολύ. Ανέπτυξα θολή όραση, εξανθήματα στο πρόσωπο, ίκτερο και εμβοές στο κεφάλι. Άρχισα να αναπτύσσω νευροπάθεια στα χέρια μου… κάποια από τα δάχτυλά μου δεν ισιώνουν πια.

«Ένιωσα φρικτό πόνο κάτω από τα δύο γόνατά μου… Δεν μπορώ να νιώσω θερμοκρασία στα κάτω πόδια μου. Τα νύχια των ποδιών μου έχουν πεθάνει… Δεν έχω σφυγμό στα πόδια μου».

Πήρε εξιτήριο από το νοσοκομείο αλλά επέστρεφε κάθε μήνα. Κάθε φορά, οι γιατροί του έλεγαν: «Δεν μπορούμε να βρούμε τι συμβαίνει με σένα».

Του πρότειναν να ταξιδέψει στη Γερμανία για να λάβει εξειδικευμένη θεραπεία.

photo intime